Ήρθε ο Καρίμ Ανσαριφάρντ στην Ελλάδα κι έγινε μονόστηλο. Οι οπαδοί του Πανιωνίου ενδιαφέρθηκαν, οι ρεπόρτερ της ομάδας της Νέας Σμύρνης ασχολήθηκαν, ο Μαρίνος Ουζουνίδης, ο οποίος τον είχε επιλέξει και μερικοί εκλεκτοί παράγοντες του ποδοσφαίρου που ήξεραν λίγα πράγματα περισσότερα από διεθνή. Ακολούθησε ο Μασούντ. Παρότι θα έπρεπε όλοι μας να είμαστε λίγο περισσότερο υποψιασμένοι, εντούτοις πάλι στον ύπνο πιαστήκαμε. Οι δύο Ιρανοί του Πανιωνίου απασχόλησαν ξανά και ξανά τη μεταγραφική επικαιρότητα, ο Ανσαριφάρντ πήγε στον Ολυμπιακό και ο Μασούντ έφτασε μια ανάσα από τον Παναθηναϊκό, οπότε γιατί να μην συνεχιστεί η πετυχημένη συνταγή; Ο Πανιώνιος έφερε τον Εσχάν Χατζισαφί και ψάχνεται και για έναν τέταρτο Ιρανό. Και δεν είναι ο μόνος. Γιατί το όνομα του Μεχντί Ταρέμι αρχίζει να εμφανίζεται ολοένα και πιο συχνά και στα ρεπορτάζ των «μεγάλων» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι, αυτή τη φορά – δε θα το επιτρέψουμε να πιαστούμε αδιάβαστοι. Ποιος είναι ο Μεχντί Ταρέμι, για τον οποίο τόσα πολλά διαβάζουμε;
Το παιδί των… ψαράδων!
Ήταν το 2006, στην τελευταία απογραφή που έγινε στο Μπουσέχρ, όταν περίπου 40.000 οικογένειες έδιναν τον πληθυσμό των 160.000 κατοίκων. Στο σπίτι των Ταρεμί η στατιστική έβρισκε εφαρμογή και η οικογένεια των πέντε έβλεπε το μικρότερο παιδί να μην μπορεί να ξεκολλήσει από το ποδόσφαιρο. Δεν έφταιγε, φυσικά, μόνο ο Μεχντί που δεν ονειρευόταν να γίνει ψαράς. «Ο Θεός άλλαξε τη ζωή μου. Δεν εννοώ ότι οι ψαράδες είναι μια άσχημη δουλειά. Προσφέρουν έναν ταπεινό τρόπο ζωής, ωστόσο εμένα μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω κάτι παραπάνω. Πάντα με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές της μητέρας μου και του πατέρας μου».
Ας μείνουμε λίγο στον πατέρα του, αφού εκείνος πρέπει να πάρει την… ευθύνη για την μανία των παιδιών του με το ποδόσφαιρο. Ο μεγαλύτερος, ο Μοχάμεντ, παίζει στο πρωτάθλημα του Ιράν, όμως παρότι θεωρείται πιο τεχνίτης από τον Μεχντί δεν είχε την ίδια εξέλιξη. «Εκείνο που κυρίως με ένοιαζε πάντα ήταν τα παιδιά μου να ακολουθήσουν το δρόμο που μπορούν. Φυσικά και τα έσπρωξα προς το ποδόσφαιρο. Γιατί να μην το κάνω;», παραδέχεται ο Αλί Σαχ που στα νιάτα του έπαιζε κεντρικός αμυντικός. «Σίγουρα έπαιξε ρόλο ο πατέρας μου στην επιθυμία μου να γίνει ποδοσφαιριστής. Πάντα με ενθάρρυνε να παίζω και ήταν από τους βασικούς λόγους που το κατάφερα».
Ο Μεχντί, που γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1992 και μεγάλωσε στη γειτονιά του Σαγκχάμπ δίπλα στη θάλασσα, θυμάται πάντα τον εαυτό του να περπατάει κλωτσώντας ό,τι μπορούσε να βρει μπροστά του. Προφανώς και οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν να ευνοήσουν ούτε το μεγαλύτερο ταλέντο, πόσω μάλλον ένα συνηθισμένο παιδί, το οποίο απλώς έκανε μεγάλα όνειρα. «Η προπόνηση γινόταν σε ένα χωμάτινο γήπεδο. Ο καιρός ήταν πάντα ζεστός, η υγρασία υψηλή και συνήθως μαζευόμασταν όλα τα παιδιά την πιο ζεστή ώρα της ημέρας. Υπήρχαν κι άλλοι που είχαν όνειρο να γίνουν ποδοσφαιριστές. Η διαφορά ήταν ότι εγώ είχα τον πατέρα μου να με συμβουλεύει».
Η σκληρή εικόνα!
Ο κόσμος θα τον μάθει στις 8 Απριλίου του 2015. 23 ετών ακόμα και στην πατρίδα του είχαν αρχίσει να μιλάνε για τον Ιρανό Ιμπραήμοβιτς, χάρη στη δεινότητα με την οποία σκόραρε. Είχε αναδειχθεί καλύτερος επιθετικός του πρωταθλήματος για τη σεζόν 2014-15, είχε συμπεριληφθεί στην καλύτερη ενδεκάδα και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής σε ό,τι κι αν επέλεγε να κάνει. Ακόμα και έναν πανηγυρισμό, όπως εκείνον που έκανε το γύρο του κόσμου. Η Περσέπολη υποδεχόταν την Αλ Νασρ για το ασιατικό Champions League και με το σκορ στο 0-0 θα κερδίσει πέναλτι. Ο Ταρεμί ζητάει τη μπάλα, έχει το θράσος να το εκτελέσει αλά Πανένκα, να σκοράρει και να σοκάρει!
Ξαφνικά έμοιαζε να είναι πόλεμος. Ή έστω πολιτική. Η χαρακτηριστική χειρονομία του Ταρεμί (σ.σ. ότι κόβει το λαιμό) δημοσιεύεται από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη, ο ίδιος βλέπει τον λογαριασμό του στο instagram θα μαζεύει 14.000 απειλητικά και υβριστικά σχόλια το ίδιο βράδυ, όμως δε δίνει την παραμικρή σημασία. «Δεν πρόκειται να μετανιώσω για αυτό που έκανα. Ήταν μια απάντηση στις προσβολές της Αλ Νασρ και παράλληλα το γκολ μου έκανε ευτυχισμένους εκατομμύρια Ιρανούς. Κι εγώ Ιρανός είμαι και δεν πρόκειται να το ξεχάσω. Όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλει την ακεραιότητα των συμπατριωτών μου».
Η καριέρα του Μεχντί δεν άρχισε σε εκείνη την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, ούτε τελείωσε με εκείνη. «Θέλω να πετύχω ακόμα περισσότερα πράγματα. Όταν ήμουν μικρός δεν φανταζόμουν ότι θα γνωρίσω τον Αλί Νταεί ή ότι θα παίξω στην Περσέπολη. Τώρα, θέλω να παίξω και στην Ευρώπη», είχε πει και τον προηγούμενο Ιούλιο έφτασε πολύ κοντά στην πραγμάτωση του επόμενου στόχου. Είχε συμφωνήσει με την Ρίζεσπορ, όμως η μεταγραφή ακυρώθηκε και γύρισε στην Τεχεράνη.
Οι μεγάλες πόλεις, όπως η πρωτεύουσα του Ιράν, δεν τον συναρπάζουν. Η κίνηση, η βοή και η πολυκοσμία των κουράζουν, ενώ τον πληγώνει να μην μπορεί να περπατήσει δίπλα στη θάλασσα. Με τον καιρό έμαθε να αντικαθιστά τους περιπάτους που έκανε στη γειτονιά του με ένα καλό βιβλίο, ώστε να μπορεί να ηρεμεί και συχνά επιλέγει να μείνει στο σπίτι του για να αποφύγει τη φασαρία. Παράλληλα, έμαθε αγγλικά για να είναι έτοιμος όταν θα του δοθεί η ευκαιρία να παίξει στο εξωτερικό και μέχρι να έρθει η πρόταση, συνεχίζει να διακρίνεται, συνεχίζει να σκοράρει.
Πέρυσι το καλοκαίρι έφτασε τόσο κοντά στον ΠΑΟΚ, που έγινε λόγος μέχρι και για υπογραφές για δύο χρόνια. Τον προηγούμενο Μάρτιο φαίνεται πως υπήρξε αναθέρμανση του ενδιαφέροντος. Η Μεχντί Ταρεμί, όμως, είναι Ιρανός. Και ο δρόμος για κάθε Ιρανό, ο σωστός δρόμος, περνάει από τη Νέα Σμύρνη.