Η λέξη ντροπή λέγεται πολύ εύκολα στην ΑΕΚ και δεν θα έπρεπε. Όπως και στο μπάσκετ την Δευτέρα έτσι και για χθες. Ντροπή δεν είναι να χάνεις από τον Παναθηναϊκό. Ντροπή είναι να χάνεις από τον Πανθρακικό και τον Ατρόμητο και να υποβιβάζεσαι ενώ είσαι η ΑΕΚ.
Ντροπή είναι να φεύγει μέχρι και κάποιος Σιαλμάς επειδή βρήκε πρόταση στα παράλια της Κασπίας μια εβδομάδα πριν αρχίσει το πρωτάθλημα. Ντροπή είναι να λέει ο προπονητής ότι οι παίκτες είναι χαρούμενοι όταν έχει αγώνα γιατί πάνε ξενοδοχείο και τρώνε… πλούσιο πρωινό!
Ντροπή αν το θέλετε είναι να χάνεις από την… Θύελλα Ραφηνας και το επόμενο πρωί να λες στον ντιλιβερά ότι σου φαίνεται γνωστός κι αν έχει σχέση με την ΑΕΚ και τον ξέρεις από εκεί και να σου απαντάει: Χθες τη νίκησα την ΑΕΚ, είμαι το σέντερ μπακ της Θύελλας (true story).
Αυτά και άλλα πολλά που έχουμε ζήσει είναι ντροπή. Όχι να χάνεις από τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο και να ντρέπεσαι. Στα σχεδόν 100 χρόνια κοινής ιστορίας με τον Παναθηναϊκό έτσι ήταν πάντα. Μεγάλες ήττες, μεγάλες νίκες, μεγάλοι αντίπαλοι. Όποιος ντρέπεται επειδή έχασε η ΑΕΚ από τον ΠΑΟ επειδή έλειπε η μισή επιθετική του γραμμή, αφού στα χαφ και πίσω εκτός από το δεξί μπακ οι βασικοί έπαιζαν, ας το πάρει λίγο αλλιώς. Και να σέβεται.
Το είχα γράψει τότε, την επομένη του υποβιβασμού με την ήττα στο Περιστέρι, ότι ο ΠΑΟ ήταν η μόνη ομάδα που σεβάστηκε την ΑΕΚ. Και ο Αλαφούζος τότε είχε σταθεί στο πλευρό της ΑΕΚ με τις δυνάμεις που είχε και με τα τουίτ του στην προσπάθεια να συνεχιστεί το παιχνίδι με τον Πανθρακικό ώστε να μην αφαιρεθούν βαθμοί και η ομάδα του ΠΑΟ τελευταία αγωνιστική έπαιξε σαν σε τελικό με την Βέροια, τη νίκησε κι αν η ΑΕΚ νίκαγε την ίδια ώρα στο Περιστέρι θα μπορούσε να σωθεί αν δεν αφαιρούνταν βαθμοί και συνεχιζόταν ο αγώνας με τον Πανθρακικό.
Δεν ξεχνώ. Όπως δεν ξεχνώ τον Ατρόμητο και με εμάς και με τον Άρη ή την πεντάρα που έφαγε η Τρίπολη στο Χαριλάου από μια ομάδα που είχε βάλει πέντε γκολ σε… δέκα παιχνίδια. Παρεμπιπτόντως μπαίνει στον πέμπτο χρόνο ο Άρης κι ακόμη… έρχεται.
Επειδή θυμήθηκα εκείνες τις μέρες και συγκινήθηκα επιτρέψτε μου να αναδημοσιεύσω αυτό το απόσπασμα για την στάση του Παναθηναϊκού που περιγράφω παραπάνω. Το είχα γράψει στις 25 Απριλίου του 2013. Καλό είναι να θυμόμαστε. Αφιερώστε μισό λεπτό να το διαβάσετε, είναι μέσα στα εισαγωγικά:
«Επειδή για αυτούς που περιλαμβάνει η λέξη εκδίκηση έχουμε πει πάρα πολλά και θα πούμε κι άλλα θέλω να αναφέρω κάπου εδώ κάτι που αισθάνομαι υποχρέωση να μην το κρύψω κι ας ξενερώσει κάποιος. Μια ομάδα που θέλω να χάνει όπου παίζει και με όποιον παίζει από τότε που κατάλαβα τον κόσμο νιώθω πως στάθηκε με σεβασμό απέναντι στην ΑΕΚ.
Είναι ο Παναθηναϊκός και ο Αλαφούζος μέσα στην γραφικότητα του που τουλάχιστον την πληρώνει, όχι σαν τους τσάμπα μάγκες που πήραν τις μετοχές του Παππά στο όνομα του λαού της ΑΕΚ. Πρώτος ακόμη κι από την διοίκηση της ΑΕΚ που λιποτάκτησε την πιο δύσκολη στιγμή μίλησε για το αίσχος του Τριτσώνη ο Αλαφούζος.
Και ο Παναθηναϊκός έπαιξε το παιχνίδι με την Βέροια σαν... τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, νίκησε και έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ αν νικούσε στο Περιστέρι να σωθεί. Μου θύμισε μια ιστορία που είχα διαβάσει παλιά για τον εμφύλιο. Όταν λίγες μέρες πριν ξεσπάσει, αμέσως μετά τα Δεκεμβριανά, δύο αστοί που ο καθένας ήταν προβεβλημένο στέλεχος της δικής του πλευράς συναντήθηκαν σε έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Δεν αντάλλαξαν ματιά αλλά όταν έφτασαν δίπλα ανασήκωσαν ελαφρά και οι δύο το καπέλο τους.
Μια ένδειξη σεβασμού, ένας κρυφός χαιρετισμός σε μια εποχή που το με ποιον μιλάς σε χαρακτήριζε από τότε και για πολλά χρόνια ακόμη. Την είχε διηγηθεί την ιστορία ο γιός του ενός σε μια συνέντευξη του. Έτσι πιστεύω πως μας αποχαιρέτησε ο Παναθηναϊκός. Με μια ένδειξη σεβασμού. Πάντα εχθροί ήμασταν και θα είμαστε. Αλλά αυτόν τον χαιρετισμό με σεβασμό δεν θα τον ξεχάσω».
Αυτά για τότε και για τον σεβασμό και πάμε στο τώρα. Δεν ήταν ντροπή το χθεσινό. Ήταν μια αγωνιστική αποτυχία. Μια μεγάλη αγωνιστική αποτυχία που προβλημάτισε και τον… προβληματισμό τον ίδιο. Με τις συνθήκες ιδανικές, σε ένα γήπεδο πιο ήσυχο κι από εκκλησία, με τον αντίπαλο να παίζει με τεράστιες ελλείψεις…
Κι όμως η ΑΕΚ ήταν ανέτοιμη σε όλα και έχασε. Σαφώς και ο Μανόλο είναι ο πρώτος που παίρνει και το μπράβο και το ανάθεμα. Έχει πάρει τα μπράβο όλων γιατί πράγματι ήρθε κι έσωσε ότι μπορούσε να σωθεί από μια σεζόν που ουσιαστικά είχε υπονομευθεί πέρυσι τέτοιο καιρό όταν η ΑΕΚ αντί να έχει ήδη βρει προπονητή περίμενε να τελειώσουν τα πλέι οφ για να μην αισθανθεί άσχημα ούτε ο… Παναγιωτάρας. Που παρεμπιπτόντως με μικρότερο ρόστερ και εξαντλητικό πρόγραμμα θα έβγαινε πρώτος αν έβαζε το γκολ με τον ΠΑΟΚ ο Αραβίδης ή δεν είχε αποβληθεί, στο ίδιο ματς, ο Πέκχαρτ.
Όμως η ΑΕΚ των πλέι οφ μετά την Τούμπα θυμίζει έντονα την ΑΕΚ των πλέι οφ της… Β Εθνικής. Τότε που ο Δέλλας είχε κάνει μια πολύ καλή κανονική σεζόν σε πρωτάθλημα και κύπελλο και στα πλέι οφ ανεξάρτητα από αποτελέσματα νόμιζες ότι έβλεπες άλλη ομάδα. Τότε πολύ κόσμος, και μέσα στην ομάδα, είχε ταρακουνηθεί ενόψει της επόμενης σεζόν και παρότι ο Δέλλας έμεινε και την ξεκίνησε, ήρθε γρήγορα το τέλος.
Τα ίδια συμπτώματα βλέπουμε και τώρα από την πλευρά του προπονητή και μακάρι να μην είναι ίδια η συνέχεια. Τα ίδια λάθη. Οι ίδιες αποτυχημένες επιλογές, όπως η συνύπαρξη Αραούχο - Αλμέιδα, επαναλαμβάνονται και κάποια ακόμη πιο περίεργα όπως ο παροπλισμός των Πατίτο και Βάργκας που τελικά αποδείχτηκε με την αιφνίδια, και επίσης περίεργη, απουσία του Σιμόες πως δεν βγάζει νόημα αφού κλήθηκε ο Πατίτο και έπαιξε και ανεξάρτητα απόδοσης μια χαρά διάθεση είχε.
Υπάρχουν όμως και οι παίκτες. Από τα πολλά τραγικά που έγιναν χθες να ξεχωρίσω ένα. Στη φάση του πέναλτι ο πιτσιρικάς που το κερδίζει έχει βάλει πλάτη τον Γκάλο μέσα στην περιοχή μετά από εκτέλεση πλάγιου άουτ!!! Ασίστ από πλάγιο άουτ. Αυτό για τον ποδοσφαιριστή είναι ντροπή!
Και επειδή πάλι υπάρχει η γνωστή δικαιολογία πως το υλικό της ΑΕΚ δεν είναι καλό ή… ακριβό είναι δεδομένο πως αν ο Ουζουνίδης είχε στην διάθεση του τον… πάγκο της ΑΕΚ σχεδόν όλοι θα έπαιζαν. Μπακάκης, Κολοβέτσιος, Πατίτο, Μπακασέτας, Πέκχαρτ… Τέλος πάντων. Πάμε για 2 νίκες και βλέπουμε. Ποτέ δεν ξέρεις…
