Το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο άθλημα όταν παίζεται επί ίσοις όροις. Κι όσο ο Παναθηναϊκός δεν είναι ακόμα έτοιμος και «ψημένος» για να επαναλάβει τεσσάρες του παρελθόντος σε ντέρμπι «αιωνίων», άλλο τόσο πανέτοιμος (αποδείχθηκε ότι) είναι για να κοιτάξει στα μάτια τον Ολυμπιακό και να τον πατήσει ποδοσφαιρικά.
Και ναι, αυτή η παράμετρος αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος της παρούσας χρονικής στιγμής και το μεγαλύτερο διακύβευμα ταυτόχρονα της πανάξιας νίκης του τριφυλλιού στο ντέρμπι της Κυριακής με τον Ολυμπιακό.
Διότι δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση να βλέπεις με τα μάτια σου (για τον άλφα ή τον βήτα λόγο, αλλά ως ξεκάθαρη/ωμή πραγματικότητα) έναν Παναθηναϊκό τόσες πολλές σκάλες ανώτερο ποδοσφαιρικά από τον Ολυμπιακό, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, ανεξαρτήτως της έκτασης του σκορ.
Και χρειάζεται να ταξιδέψουμε τον νου μας πολλά χρόνια πίσω για να θυμηθούμε τόσο απόλυτη κυριαρχία με μόλις μία τελική από τον «αιώνιο» αντίπαλο και τόσο μεγάλη ποδοσφαιρική κατηφόρα σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.
Στο σήμερα, στο τώρα, ο Παναθηναϊκός απέδειξε ότι όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε παίκτες ή προπονητή από τον Ολυμπιακό, όπως μπορεί να συνέβαινε (μεταξύ πολλών άλλων...) παλαιότερα, αλλά βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα απ' αυτόν.
Και για όσους το λησμονούν θα πρέπει να επαναλάβουμε ότι στο ποδόσφαιρο, όπως και σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, ο προπονητής αποτελεί το άλφα και το ωμέγα, το βασικότερο συστατικό στοιχείο κάθε ομάδας που σέβεται τον εαυτό της.
Τους ίδιους παίκτες είχε άλλωστε ο Παναθηναϊκός στο ντέρμπι σε σχέση με το πρώτο μισό της σεζόν και με ελάχιστες τροποποιήσεις σε επίπεδο προσώπων κατάφερε να παρουσιάσει, χάρη στον προπονητή του, μία εντελώς διαφορετική εικόνα ως ομάδα σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού.
Στη νοοτροπία των παικτών της ομάδας εντός και εκτός αποδυτηριών (μετά και το χειμερινό ξεσκαρτάρισμα που δεν είχε ως αποκλειστικό κριτήριο την ατομική ποιότητα), στη συνοχή των γραμμών, στο χτίσιμο του παιχνιδιού, στα τρεξίματα και στην εξαιρετική οργάνωση του πρέσινγκ, στις συνεργασίες στο επιθετικό του τρίτο, στο διάβασμα του εκάστοτε αντιπάλου, αλλά και τη στόχευση και τη στρατηγική του πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων του.
Προφανώς και υπάρχουν ακόμα αρκετά πράγματα προς βελτίωση, με πρώτο και κυριότερο την απόκτηση μεγαλύτερης σταθερότητας/διάρκειας, αλλά και του κυνισμού μπροστά από την αντίπαλη εστία ειδικά στα εκτός έδρας ματς, πλην όμως είναι πασιφανής η τεράστια πρόοδος σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.
Μοιάζει με «θείο δώρο» για τον Παναθηναϊκό η πρόσληψη του Μαρίνου Ουζουνίδη στον πάγκο, αυτός είναι η αιτία και ο λόγος που αναγεννήθηκε από τις στάχτες του και έχοντας πλέον ως όπλο την ποδοσφαιρική λογική και τις αρχές της ΟΜΑΔΑΣ, δεν έχει να φοβάται τίποτα και κανέναν, όσο φυσικά το παιχνίδι θα παίζεται επί ίσοις όροις.
Τί θα συμβεί αύριο μόνο Θεός μπορεί να ξέρει, αλλά στο παρόν, στο «τώρα», αυτή είναι η υπάρχουσα ποδοσφαιρική πραγματικότητα που περιβάλλει το τριφύλλι.
Ο Ουζουνίδης φαίνεται ικανός να μπει στα τεράστια παπούτσια του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα και ο Παναθηναϊκός δείχνει να βρίσκει μετά από χρόνια ολάκερα έναν προπονητή που διαθέτει τη γνώση του συλλόγου και τις απαιτούμενες ικανότητες, το «πακέτο» αν θέλετε, για να τον οδηγήσει ξανά στο δρόμο των επιτυχιών και της αναγνώρισης.
Τα πρώτα βήματα της προπονητικής τους διαδρομής μοιάζουν αρκετά (υπό την έννοια ότι αμφότεροι έκαναν πρώτα το -άκρως επιτυχημένο- αγροτικό τους σε μικρότερου βεληνεκούς ομάδες πριν αναλάβουν τον Παναθηναϊκό).
Πλέον αρχίζει να ομοιάζει και η ποδοσφαιρική εικόνα των ομάδων που δημιούργησαν...
Ο Ουζουνίδης στο ντέρμπι έδωσε ρεσιτάλ στον πράσινο πάγκο, τόσο ως προς την προετοιμασία του, όσο και ως προς τη διαχείρισή του.
Πρώτος άξονας ήταν το πρέσινγκ στο επιθετικό τρίτο, που ειδικά στο πρώτο ημίχρονο υπήρξε ανελέητο, έχοντας ταυτόχρονα σωστή οργάνωση και «σφιχτά» τις γραμμές.
Δεύτερος άξονας ήταν το πλάνο ανάπτυξης με τον Μπεργκ «target man», στήριγμα και σκαλοπάτι στο κομμάτι της δημιουργίας με τον Κουτρουμπή βασικότερο τροφοδότη του από την άμυνα. Γεγονός που εκτός των άλλων ανέβαζε ψηλότερα την αντίπαλη άμυνα και έδινε χώρους στον Κλωναρίδη για να κινηθεί στην πλάτη της.
Τρίτος άξονας ήταν οι σαφείς ρόλοι: ο Κουρμπέλης «βδέλλα» πάνω στο εκάστοτε αντίπαλο 10άρι (Ντομίνγκες/Φορτούνη) και ο Ζέκα στον Μάρτινς, έχοντας ταυτόχρονα το πρόσταγμα για την υποδοχή της μπάλας από τους στόπερ.
Ο Μολέδο «σκιά» του Ανσαριφάρντ και ο Κουλιμπαλί να βγαίνει ως έξτρα παίκτης από δεξιά προκειμένου να χτυπήσει πάνω τις αδυναμίες του Σισοκό, με τον Χουλτ από αριστερά να είναι συγκεντρωμένος (και αψεγάδιαστος) ανασταλτικά και περιορισμένος στα ανεβάσματά του, προκειμένου να υπάρχει ισορροπία.
Και τέταρτος άξονας οι στατικές φάσεις σε φάση άμυνας, ένας τομέας που ο Ουζουνίδης είχε σωστά διακρίνει ότι αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο απειλής των «ερυθρόλευκων» και κατάφερε να τον θωρακίσει δεόντως.
Πέραν όλων των παραπάνω ο Παναθηναϊκός σε επίπεδο προσώπων είχε τον Μπεργκ «σεληνιασμένο», να πιστοποιεί για πολλοστή φορά ότι είναι ο κορυφαίος στράικερ του ελληνικού πρωταθλήματος, τον Ζέκα «βιονικό» ξανά μετά από αρκετό καιρό, τον Χουλτ να καταπίνει Ελιονούσι και Σεμπά και να δείχνει για πρώτη φορά τόσο μεγάλα «άντερα» και τέτοια αυτοπεποίθηση φορώντας την πράσινη φανέλα.
Τους Μολέδο και Κουτρουμπή ανίκητους στις μονομαχίες, τον Εμποκού να προκαλεί διαρκώς ρήγματα με τις επινοήσεις του, αλλά και τον Δημήτρη Κουρμπέλη (στο πρώτο ντέρμπι της καριέρας του παρακαλώ!) να είναι «κομπιούτερ» και ήρεμη δύναμη μαζί, λες και είχε φάει με το κουτάλι τέτοια ματς «ειδικών συνθηκών»!
Ειδικότερα ο Κουρμπέλης, εξαιτίας της παρθενικής του παρουσίας στη «μητέρα των μαχών», δικαιούται μία ξεχωριστή αναφορά για την εξαιρετική αγωνιστική του εικόνα στο ντέρμπι, την θετικότατη εν γένει παρουσία του από την ημέρα που φόρεσε την πράσινη φανέλα, αλλά κυρίως για το άμεσο μέλλον το οποίο προβλέπεται ευοίωνο, αν αναλογιστεί κανείς τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά του, την αντίληψή του και την απίστευτη ηρεμία όταν έχει τη μπάλα στα πόδια του.
Ο Κουρμπέλης, όπως ακριβώς σημειώναμε όταν αποκτήθηκε, κόντρα στη γκρίνια ορισμένων για το κόστος της μεταγραφής του, αποδεικνύεται σε λίρα εκατό για το τριφύλλι. Και γα καλύτερα για τον ίδιο, τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο, έρχονται...
Πράγματι είναι πολύ «φτωχό» το 1-0 με το γκολ για Οσκαρ του παιχταρά Μπεργκ, σε σχέση με την «πολιορκία», τις συνεργασίες, τις ευκαιρίες και τη γενικότερη μονόπλευρη εικόνα, με τον Ολυμπιακό διαρκώς στα σχοινιά, αλλά η νίκη είναι πάντοτε ξεχωριστή όποιες αποχρώσεις κι αν έχει...
Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: η Λεωφόρος γέμισε ασφυκτικά, το πάθος ξεχείλιζε από την εξέδρα αλλά άπαντες φρόντισαν να διεξαχθεί μετά από χρόνια ένα ντέρμπι «αιωνίων» δίχως να πέσει το παραμικρό αντικείμενο στον αγωνιστικό χώρο.
Το αυτονόητο για άλλες προηγμένες χώρες συνέβη επιτέλους και στην βάναυσα κακοποιημένη ποδοσφαιρική Ελλάδα και μπράβο σε όλους όσοι συντέλεσαν στο να απολαύσουμε ένα ντέρμπι σε αυτές τις συνθήκες.
