Την ημέρα που ανέλαβε ο Μανόλο Χιμένεθ την ΑΕΚ, αυτή είχε πέντε νίκες σε 16 ματς! Ήταν εκτός πεντάδας, δεν ήταν ομάδα, δεν έπειθε με την εικόνα της ότι μπορούσε να πετύχει το ελάχιστο των στόχων της, την είσοδο στα play off, δεν είχε κερδίσει ντέρμπι και ο Ισπανός είχε μακράν πιο δύσκολο πρόγραμμα μπροστά του. Στα μισά παιχνίδια σχεδόν από αυτά των προκατόχων του, σε εννέα, έχει ήδη μια περισσότερη νίκη (έξι), πήρε δύο ντέρμπι, έχει την ΑΕΚ εντός πεντάδας και με την χθεσινή νίκη στο Περιστέρι, έσπασε και την κατάρα των εκτός έδρας ματς που κρατούσε πέντε μήνες!
Νομίζω ότι μέσα σε πέντε γραμμές αποτυπώνονται όλα όσα έχει πετύχει ο Ισπανός τεχνικός, που έδωσε τις... απαντήσεις του μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μάζεψε την ομάδα, της έφτιαξε έναν χαρακτήρα, της έδωσε έναν αγωνιστικό προσανατολισμό, την βοήθησε μέσα από τα αποτελέσματα να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και είναι ξεκάθαρο ότι με την εμπειρία του και την ικανότητά του στις αποφάσεις την ώρα του αγώνα (παρά τις αστοχίες που πάντα υπάρχουν) προσθέτει πόντους στην ομάδα του και δεν της αφαιρεί. Με την ευκαιρία της διακοπής, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για έναν πρώτο, απόλυτα θετικό, απολογισμό.
Η νίκη που πέτυχε η ΑΕΚ απέναντι στον Ατρόμητο, πιθανότατα θα την βοηθήσει να προχωρήσει μπροστά και σε ακόμη ένα θέμα: να αποβάλει αυτή την αδυναμία που είχε να διαχειριστεί τα εκτός έδρας ματς. Και στο χθεσινό παιχνίδι μόλις οι Κιτρινόμαυροι προηγήθηκαν έδειξαν μια απίστευτη... αμηχανία μέσα στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς απολύτως κανένα λόγο, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν νιώσει την παραμικρή πίεση από τον αντίπαλο. Κάτι ανάλογο είχε γίνει και στη Νέα Σμύρνη και σε κάποιο βαθμό και στο παιχνίδι με τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη.
Μέχρι περίπου το 60' η Ένωση ήταν το απόλυτο αφεντικό του ματς. Η τριάδα των Σιμόες, Γιόχανσον, Αϊντάρεβιτς είχε πάρει το κέντρο, οι Γκάλο, Ντίντακ είχαν βγάλει επί της ουσίας εκτός αγώνα τους Ντιγκινί, Πλατέλλα και η ΑΕΚ απλά έψαχνε με... σύνεση το γκολ. Ο Σα Πίντο, από την πλευρά του, στην πραγματικότητα είχε στο μυαλό του κυρίως να μη γίνει αυτό. Και είχε προσαρμόσει όλο το παιχνίδι της ομάδας του πάνω στον Σέρχιο Αραούχο.
Παρεμπιπτόντως, σε ένα ματς που όλη η αντίπαλη ομάδα είχε... κρεμαστεί πάνω του, ο Αργεντινός είχε ένα δοκάρι και πέτυχε ένα γκολ που θα έπρεπε να μετρήσει, κάτι που αποτελεί ακόμη μια επιβεβαίωση της κλάσης του. Όμως, σε κάθε περίπτωση, αυτή η τακτική δεν θα μπορούσε να δικαιωθεί για την ομάδα του Περιστερίου, γιατί μια ομάδα του επιπέδου της ΑΕΚ... δεν είναι ένας παίκτης. Θα μπορούσε να είχε βρει τη λύση από την κεφαλιά του Γιόχανσον (που ο συγκεκριμένος αν την ξανακάνει δέκα φορές, τις εννιά θα το βάλει), τη βρήκε με τον Μάνταλο, που έκανε ακόμη ένα εξαιρετικό ματς συνολικά.
Το ίδιο και ο Αϊντάρεβιτς, ο οποίος έχει κάνει την πάσα στο δοκάρι του Αραούχο, στη φάση του γκολ που κακώς δεν μέτρησε, αλλά και σε αυτή του γκολ που μέτρησε. Συν τοις άλλοις, ήταν αυτός που γύριζε πολλές φορές πίσω για να πάρει μπάλα και να ξεκινήσει το παιχνίδι, ψάχνοντας και τις μεγάλες μπαλιές που θα «άνοιγαν» το παιχνίδι (κάποιες βγήκαν, κάποιες όχι, αλλά όποιος ρισκάρει δικαιώνεται). Γενικά έχει αρχίσει να γίνεται σαφές πως ο Σουηδός είναι ένας παίκτης με ποιότητα, που όσο μαθαίνει την ομάδα και η ομάδα εκείνον, τα πράγματα θα γίνονται καλύτερα.
Σε αυτό θα βοηθήσει πολύ και το γεγονός ότι ο Μανόλο Χιμένεθ φαίνεται πως έχει καταλήξει το τελευταίο διάστημα σε έναν βασικό κορμό και προσπαθεί να κάνει λίγες αλλαγές, συνήθως μόνο τις απαραίτητες. Τώρα, η ΑΕΚ έχει μπροστά της δύο εβδομάδες για να ξεκουραστεί (οι παίκτες βρίσκονται ήδη σε τετραήμερο ρεπό) και να προετοιμάσει με τον καλύτερο τρόπο το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Ένα ματς που αν το κερδίσει, θα την πάει ακόμη περισσότερα βήματα μπροστά...
Υ.Γ.: Για την διαιτησία δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα περισσότερο από αυτό που συνέβη. Οι επόπτες ακύρωσαν από ένα γκολ στις δύο ομάδες. Αυτή που κατάφερε να... πετύχει και δεύτερο, κέρδισε. Τόσο απλά.
