Μια συνηθισμένη συνέντευξη, μια αθώα ερώτηση… Ο Ιωάννης Καρτάλης, όπως ενημερώνει στην ιστοσελίδα της η Super League, ήταν ο επώνυμος που έστειλε την ερώτηση για τον 27χρονο τερματοφύλακα. Και κάπως έτσι η ιστορία ξεκινάει από το τέλος της.
«Η κάθε σου εμφάνιση είναι ολοένα και καλύτερη από την προηγούμενη και δείχνεις σε ανοδική πορεία. Είναι πιθανό να υπάρξει πρόταση για την απόκτησή σου. Ποιες είναι οι σκέψεις σ’ αυτό το ενδεχόμενο;». Ήταν στις 16 Ιανουαρίου του 2017, ούτε καν δηλαδή ένα μήνα πριν. Υπάρχουν αθώες ερωτήσεις; Μα, ελάτε τώρα… «Έχω συμβόλαιο με την Ξάνθη, είμαι χαρούμενος εδώ, σκέφτομαι μόνο τα παιχνίδια της ομάδας μου και όχι πιθανή μεταγραφή».
Η απάντηση του Ζίβκο Ζίβκοβιτς ήταν πιο αθώα από την ερώτηση, αλλά στην Ξάνθη οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν. 27 χρονών τερματοφύλακας, 28 με το καλό το καλοκαίρι, με παραστάσεις από τη Σερβία, με συμμετοχές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με τίτλους, με εκπληκτική σεζόν στη Super League… Δε θέλει και πολύ να γίνει το «κακό»! Εννέα μέρες μετά την αθώα ερώτηση, που έφερε την αθώα απάντηση, ήρθε η διόλου αθώα είδηση… Η Ξάνθη ενεργοποίησε τη ρήτρα που υπήρχε στη συμφωνία με τον Ζίβκο Ζίβκοβιτς και το συμβόλαιό του επεκτάθηκε για έναν ακόμα χρόνο.
Ουφ… Ανακούφιση! Δε θα γίνει Γκσπούρνινγκ ή Πιζανόφσκι. Μπορεί ελεύθερα να γίνει Μπούτσεκ, Μάλαρτζ ή Λοντίγκιν. Όλοι αναδείχθηκαν από την Ξάνθη, όμως οι δύο πρώτοι έφυγαν ως ελεύθεροι και από τους υπόλοιπους η ακριτική ομάδα είχε κέρδος. Για όλους ήταν ενήμερος ο Ζίβκο Ζίβκοβιτς φτάνοντας στην Ελλάδα. «Ξέρω ότι είχε καλούς τερματοφύλακες. Γνωρίζω τον Λοντίγκιν, τον Γκσπούρνινγκ όπως επίσης έμαθα ψάχνοντας και για τον τελικό κυπέλλου πρόπερσι και για τα 28 διαδοχικά χρόνια στην Super League και τις ευρωπαϊκές της εξόδους», δήλωνε στην πρώτη του συνέντευξη ως παίκτης της Ξάνθης.
Η πρώτη επαφή με τον Ζίβκο έγινε από τον Γιάννη Παπαδημητρίου και λογικά σε εκείνον πρέπει να πιστωθεί η μεταγραφή. Ο άλλοτε μέσος της Ξάνθης έπεισε τον Σέρβο να αφήσει για πρώτη φορά την πατρίδα του στα 27 του χρόνια και να επιχειρήσει να μείνει μακριά από την φρέσκια οικογένειά του. Το τηλεφωνικό πρεσάρισμα έπιασε τόπο και στις 11 Ιουνίου, όταν και ανακοινώθηκε η απόκτησή του για ένα χρόνο. Ο Ζίβκο, όπως τον φωνάζουν φίλοι και συμπαίκτες, δεν περίμενε την έναρξη της προετοιμασίας για να γνωρίσει το καινούριο του περιβάλλον.
Ήρθε στην Ξάνθη δέκα μέρες πριν, ώστε να εγκλιματιστεί ευκολότερα και να διαπιστώσει αν όσα του είχε μεταφέρει ο Μάρκο Μαρκόφσκι ήταν αληθινά. «Όλοι είναι πολύ φιλόξενοι, θετικά άτομα και φιλικοί. Ένιωσα να με αποδέχονται άμεσα και ήδη έχω μάθει κάποιες βασικές λέξεις», είπε και ταυτόχρονα έδεσε με τον Τζόρτζε Λάζιτς που έκανε το ίδιο δρομολόγιο (σ.σ. Βελιγράδι-Ξάνθη) το προηγούμενο καλοκαίρι. Με τον 34χρονο Σέρβο κάνουν… οικογενειακή παρέα, αλλά όταν ο Ζίβκοβιτς χρειάζεται λίγη ανανέωση παίρνει τους μικρούς της ομάδας (Σταθάκη, Κώστα, Σβάρνα και Δεμένικο) και παίζουν μπόουλινγκ, μπιλιάρδο και play station!
Όλοι τους είναι της γενιάς 1996-97 και ήταν οι πρώτοι που καλωσόρισαν τον Ζίβκο στην πόλη, όταν έφτασε το καλοκαίρι. Οι δύο από τους τέσσερις είναι στη σκιά του. Ο τρίτος και ο τέταρτος τερματοφύλακας, που συνηθέστατα είναι μια απλή αναφορά στο ρόστερ. Όπως ήταν κάποτε και ο Ζίβκο στην πατρίδα του…
It’s black, it’s white…
Η επιλογή του Μάικλ Τζάκσον για το soundtrack της δωδεκαετίας που πέρασε στην Παρτιζάν μπορεί να μην τον ικανοποιεί, αλλά είναι ακριβής. Γιατί όλα έμοιαζαν να είναι στο μαύρο ή στο άσπρο. Το γκρι, χρώμα που παρά τις προσπάθειες των… αποχρώσεών του, δηλώνει ουδετερότητα, δεν ταίριαξε στην καριέρα του. Ο Ζίβκο Ζίβκοβιτς έκανε ντεμπούτο με την αγαπημένη του Παρτιζάν σε ηλικία 18 ετών. 8 Δεκεμβρίου του 2007 χρειάστηκε να μπει ως αλλαγή και πήρε την κρυάδα για 45 λεπτά.
Το μέλλον του ήταν μακριά από το όνειρό του. Επιθυμία και επιλογή του ήταν να παίζει. «Πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος. Η θέση μας είναι τέτοια, που κάθε λάθος είναι προφανές και δε θέλω να το ρισκάρω. Αν ήθελα, θα έμενα στην Παρτιζάν», εξηγούσε στο σερβικό Τύπο για τις μεταγραφές – ως δανεικός πάντα – στην Μέταλατς από το 2008 ως το 2010 και ξανά το 2011-12, όπως και στην Τελεόπτικ το πρώτο μισό του 2012. Τα διαλείμματα στο Βελιγράδι, είχαν μια συμμετοχή το 2010, μία συμμετοχή στο φινάλε της σεζόν του 2013, πέντε κουτσές συμμετοχές το 2013-14 και… ευτυχισμένο το 2015!
Το μαύρο έγινε άσπρο και ξαφνικά ο Ζίβκο Ζίβκοβιτς ήταν το θέμα των ημερών στη Σερβία. Ξεκινάει να παίζει τον Φεβρουάριο, λόγω τραυματισμού του Μίλαν Λούκας, και όταν η σεζόν θα τελειώσει θα είναι βασικός, αναντικατάστατος και μέλος της Εθνικής Σερβίας! «Όποιος δεν πιστεύει στον εαυτό του, δεν πρέπει να παίζει ποδόσφαιρο. Είχα την ίδια ψυχολογία όταν ήμουν στην κερκίδα με τώρα που είμαι βασικός. Όλα ήταν μαγικά φέτος. Πήρα συμμετοχές, είχα διάρκεια που είναι το σημαντικότερο για έναν τερματοφύλακα, επεκτάθηκε το συμβόλαιό μου, κατέκτησα τον τίτλο και κλήθηκα στην Εθνική. Τι άλλο να ζητήσω;».
Πρόσεχε τι (δεν) εύχεσαι, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί! Κι αυτό που δεν ευχήθηκε ο 27χρονος γκολκίπερ το βρήκε μπροστά του. Το όνειρό του θα κρατούσε μερικούς ακόμα μήνες. Βασικός στα προκριματικά του Champions League, βασικός στα περισσότερα ματς του Europa League, βασικός στο πρωτάθλημα και μετά… μαύρο! Από τον Νοέμβριο και μετά, ο Ζίβκοβιτς θα χάσει τη θέση του, θα παίξει μόλις σε ένα ματς ως το τέλος της χρονιάς και θα καταλάβει ότι πρέπει να βάλει νερό στο κρασί του και κάνα άλλο χρώμα στη ζωή του!
Ο Κράλι, η Έλενα και το τραγούδι!
Όταν ήταν μικρός, το άσπρο και το μαύρο δεν ήταν η μοναδική του ακολουθία… Εκείνο που τον εξίταρε περισσότερο ήταν το μπλε, το κόκκινο και το άσπρο. Ένα παιδί που μεγάλωσε στο Ούζιτσε (μια πόλη που χτυπήθηκε τόσο από τον πόλεμο, όσο και από τον βομβαρδισμό του 1999) στη διάρκεια του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας και είδε περήφανος να φτιάχνονται αναμνήσεις στο Μουντιάλ του 1998. Μέχρι τότε οι επιλογές του είχαν ποικιλία.
«Ο πατέρας μου δεν ήθελε να παίξω ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα παίζοντας μπάσκετ και πάντα είχα στο μυαλό μου ότι η μόρφωση είναι το σπουδαιότερο πράγμα», θυμάται ο Ζίβκο που έχει τελειώσει νοσηλευτική και που δεν είχε αποφασίσει ότι θα γίνει επαγγελματίας, μέχρι που είδε το είδωλό του να παίζει. «Έπαιζα στην επίθεση πιο μικρός, γιατί βαριόμουν να τρέχω. Ήμουν και ο ψηλότερος απ’ όλα τα παιδιά, οπότε δεν ήταν δύσκολο να με πετύχουν. Μετά, είδα τον Ίβιτσα Κράλι. Ήθελα με κάθε τρόπο να γίνω σαν εκείνον. Ήταν ο βασιλιάς του παρελθόντος μου. Δε λογάριαζα τίποτα για να το καταφέρω, ακόμα και να φύγω 14 χρονών από το σπίτι μου».
Η επαφή με την Παρτιζάν έγινε μέσω του Ράντισα Βουκαΐλοβιτς και του πρώην παίκτη της ΑΕΚ, Νέναντ Μπιέκοβιτς. «Είχα πολλή τύχη για να τα καταφέρω. Με είδε η Παρτιζάν σε ένα τουρνουά και με πήρε στις ακαδημίες της. Ήταν δύσκολα στην αρχή. Μόλις 14 χρονών μακριά από το σπίτι μου… Έμενα με τον Νέναντ Αντάμοβιτς και την οικογένειά του. Ήταν το στήριγμά μου όλο το πρώτο διάστημα».
Σύντομα, ο Ζίβκοβιτς θα έβρισκε και το σπουδαιότερο στήριγμα της ζωής του. Με την Έλενα Ντόκιτς (σ.σ. συνωνυμία με τη γνωστή τενίστρια) γνωρίζονταν χρόνια από την κοινή τους γενέτειρα, ήταν φίλοι, πριν προκύψει η ερωτική τους ιστορία. Παντρεύτηκαν μετά από 33 μήνες σχέσης και τον προηγούμενο Αύγουστο ήρθε στον κόσμο ο γιος τους. «Είναι δύσκολο να είσαι μακριά από την οικογένειά σου και έγινε δυσκολότερο με τη γέννηση του παιδιού μου», έλεγε στους συμπατριώτες του ο γκολκίπερ της Ξάνθης, συμπληρώνοντας πως από τον Ιανουάριο περιμένει την οικογένειά του να μετακομίσει κοντά του.
Η απόσταση με την Έλενα και το παιδί τους είναι το δεύτερο δυσκολότερο πράγμα που χρειάστηκε να κάνει. Το πρώτο ήταν η τελετή μύησης στην Εθνική ομάδα της Σερβίας. «Γνώριζα από πριν ότι για το βάπτισμα σε κάνουν να τραγουδήσεις μπροστά σε όλους, αλλά δεν ξέρεις πότε θα στο ζητήσουν και αυτό το κάνει χειρότερο». Όταν, τελικά, του το ζήτησαν, τρία βράδια μετά την πρώτη συγκέντρωση, ο Ζίβκο Ζίβκοβιτς επέλεξε να πει το τραγούδι του Aca Lucas «Miris Tamjana». «Καλύτερα να χρειαζόταν να πιάσω πέναλτι», συνόψισε την εμπειρία του.
Καλύτερα κι ο ΠΑΟΚ να του ζητούσε να τραγουδήσει χθες.