«Δεν λέω αντίο, αλλά εις το επανιδείν». Όχι adios, λοιπόν, αλλά hasta luego. Αυτό που είπε στους ποδοσφαιριστές, στα υπόλοιπα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος, στους υπαλλήλους της ΠΑΕ το μεσημέρι της 6ης Οκτωβρίου 2011. Νομίζω ότι ούτε ο ίδιος πίστευε, όσο κι αν το ήθελε, ότι θα επέστρεφε κάποια ημέρα στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στα Σπάτα.
«Hasta luego». Το επανέλαβε λίγη ώρα μετά την αποχώρησή του από το προπονητικό κέντρο της ομάδας όταν συναντηθήκαμε για να ρυθμίσουμε τις τελευταίες διαδικαστικές λεπτομέρειες ώστε να πάρει το αεροπλάνο και να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η Έλια κι εγώ, που εκείνη την περίοδο εργαζόμουν ως διερμηνέας στην ΑΕΚ και δούλεψα μαζί του, τον περιμέναμε στο «Holiday Inn». Πρώτα μας αποχαιρέτησαν ο Χεσούς, ο Ντάνι και ο Νταβίδ. Και μετά ο Μανόλο μας αγκάλιασε και επανέλαβε «Εις το επανιδείν». Και τα μάτια του, που ήταν σχεδόν βουρκωμένα, έλεγαν ότι το εννοούσε. Κι ας μην το πίστευε.
Ο Χιμένεθ είχε έρθει στην Ελλάδα άλλη μια φορά πριν από τον Οκτώβριο του 2010 όταν εκατοντάδες οπαδοί της ΑΕΚ τον περίμεναν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για να τον αποθεώσουν. Ήταν αρκετά χρόνια νωρίτερα, μαζί με την πρώτη σύζυγό του. Είχαν ταξιδέψει για διακοπές στη Ρόδο. Η Ελλάδα άρεσε γενικά στον Μανόλο, αν και δύσκολα θα του περνούσε τότε από το μυαλό το ενδεχόμενο ότι θα ερχόταν ξανά για διακοπές.
Ξένος σε ξένη χώρα ήταν ίσως λογικό, ως ένα βαθμό, να είναι καχύποπτος και ανασφαλής, τουλάχιστον στην αρχή. Δεν γνώριζε αγγλικά και χρειαζόταν χρόνο για να προσαρμοστεί. Βοήθησαν σίγουρα τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. Τεσσάρα στο «Βικελίδης» επί του Άρη, νίκη στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, πεντάρα στον Πανθρακικό και το 1-0 επί του Ολυμπιακού με το γκολ - καπνογόνο.
Ο Χιμένεθ άρχισε να... λύνεται. Εντός και εκτός αποδυτηρίων. Σε μια ομάδα που είχε διψήφιο αριθμό παικτών, στη συντριπτική πλειοψηφία τους ισπανόφωνους, έτσι κι αλλιώς ο Ισπανός δεν θα είχε πρόβλημα να επιβληθεί. Το σημαντικό ήταν ότι κατάφερε να κερδίσει και τους Έλληνες και, μάλιστα, δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι κάποιοι από αυτούς ήταν αγαπημένα παιδιά του Χιμένεθ. Ο Κώστας Μανωλάς, ο Γρηγόρης Μάκος και ο Νίκος Καράμπελας ήταν τρεις από αυτούς για τους οποίους ο Μανόλο «έσταζε» μέλι. Και τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.
Υπήρχε άλλος ένας ποδοσφαιριστής τότε στην ομάδα για τον οποίο ο Ισπανός μιλούσε με αποθεωτικά λόγια. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Τραϊανό Δέλλα. Ο Χιμένεθ είχε μέσα στα αποδυτήρια μια προσωπικότητα την οποία σεβόταν απεριόριστα. Και ήταν κάτι ακόμα...Ο Ισπανός «τρελαινόταν», με την καλή έννοια, από τότε με τις... προπονητικές ικανότητες του Δέλλα. Ήταν κάτι σαν βοηθός του. Αποθέωνε ο Ισπανός την φοβερή αντίληψη του ποδοσφαιριστή του την ώρα του αγώνα, τον τρόπο με τον οποίο κατηύθυνε την ομάδα από την θέση του στην άμυνα. Και του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Δεν δίσταζε τότε να πει ότι με το που σταματήσει τη μπάλα ο Δέλλας και πάρει το δίπλωμα του προπονητή, θα πρέπει να αναλάβει την ΑΕΚ...
Ο Μανόλο «λύθηκε», αλλά είχε και ανασφάλειες. Αυτό είχε να κάνει κυρίως με την άγνοια της γλώσσας. Άνετος και χαλαρός με όλους τους υπαλλήλους της ΠΑΕ, για παράδειγμα, έκανε φιλότιμες προσπάθειες για να επικοινωνεί με όλους. Σε καθαρά επαγγελματικό επίπεδο, ωστόσο, περιοριζόταν στις επαφές του με ανθρώπους που μιλούσαν ισπανικά.
Το γκολ του Μίτσελ στον προημιτελικό του Κυπέλλου κόντρα στον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια η κατάκτηση του τροπαίου τον απελευθέρωσαν. Όταν είπε «μέχρι θανάτου στην ΑΕΚ», λίγες ημέρες μετά την επικράτηση επί του Ατρόμητου, το είπε επειδή το ένιωθε. Ήταν μέλος της οικογένειας της ομάδας, είχε... πορωθεί, είχε τρελαθεί και ο ίδιος. Μέχρι το τέλος της σεζόν 2010-11 όλα πήγαιναν σούπερ. Στη συνέχεια του βγήκαν και ανασφάλειες σχετικά με την αντιμετώπιση που είχε από τον Τύπο. Ήθελε να μαθαίνει τι γράφεται γι αυτόν, προφανώς διότι είχε αντιληφθεί, από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά...
Κάποιοι τον χαρακτήρισαν λαϊκιστή. Δεν ήταν τέτοιος. Απλά ήταν τρελός! Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Μπορεί να έμπαινε στα αποδυτήρια και να ούρλιαζε στους ποδοσφαιριστές του για να τους «ντοπάρει». «Εγώ δεν «πορώνω» τους ποδοσφαιριστές μου για ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά τους προπονώ για να είναι φιλόδοξοι και να θέλουν να κερδίσουν» έλεγε και το εννοούσε. Τρελός και όποιον πάρει ο... χάρος. Kαι των άκρων! Μπορεί να έμπαινε στα αποδυτήρια και να τα έβαζε με όλους, να φωνάζει και να κατηγορεί, να ωρύεται και να χτυπιέται.
Ωστόσο, ουδείς μπορεί να πει ότι ο Χιμένεθ δεν ήταν δίκαιος. Όταν κάλμαρε (μπορούσε να χρειαστεί ημέρες για να έρθει στα... ίσα του) εμφανιζόταν και ζητούσε «συγγνώμη». Αναγνώριζε το λάθος του και «πάμε παρακάτω». Και σεβόταν. Την δουλειά των ποδοσφαιριστών του στις προπονήσεις και στο γήπεδο, την δουλειά των υπαλλήλων, με τους οποίους υπήρξε άψογος συνεργάτης και έπρεπε να έχουν φροντίσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια για να εργάζεται χωρίς προβλήματα ο ίδιος.
Tι απαντώ σε όσους ρωτούν ποιος ήταν ο Μανόλο Χιμένεθ στην πρώτη θητεία του στην ΑΕΚ; Ήταν αυτός τον οποίο έτρεξε να αγκαλιάσει ο Κώστας Μανωλάς όταν έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, στο τελευταίο παιχνίδι του Ισπανού στον πάγκο της ομάδας. Ήταν αυτός τον οποίο ο Κώστας Μανωλάς, ο Γρηγόρης Μάκος, ο Νίκος Καράμπελας, ο Νίκος Γεωργέας και ο Παναγιώτης Λαγός πήγαν να αποχαιρετήσουν ιδιαιτέρως λίγη ώρα πριν μπει στο αεροπλάνο για να φύγει. Σε εκείνη τη συνάντηση «παρών» ήταν και ο Τραιανός Δέλλας, ο οποίος μίλησε τηλεφωνικά με τον Ισπανό θέλοντας να τον αποχαιρετήσει και αυτός με προσωπικό τρόπο και όχι ενώπιον όλων στα Σπάτα. Μόνο Έλληνες παίκτες... Κι αυτό λέει κάτι...
Επιστρέφοντας θα βρει λίγους ανθρώπους από εκείνους που αποχαιρέτησε πριν από πέντε χρόνια. Γυρίζει ίδιος, αλλά και διαφορετικός. Και επειδή ξέρει τι θα συναντήσει, αλλά και επειδή αυτή η πενταετία του έδωσε την ευκαιρία να βγει και άλλο από το καβούκι του. Η εμπειρία του Κατάρ, αλλά και η ανεργία του ενάμιση έτους συνέβαλαν σε αυτό. Περίεργο να λέγεται για άνδρα 52 χρόνων, αλλά είναι έτσι...