Στη ραδιοφωνική συνέντευξη του αντιπροέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Χρήστου Παναγόπουλου, στον Sport FM 94.6, επισημάνθηκε από τα πλέον επίσημα χείλη ότι το τριφύλλι έχει αποφασίσει στρατηγικά να επιστρέψει στις πρακτικές και την ποδοσφαιρική στρατηγική της σεζόν 2013-14.
Μία σεζόν κατά την οποία ο Παναθηναϊκός χτίστηκε έχοντας έντονη ελληνική σφραγίδα, με τεχνικό διευθυντή (Νταμπίζα) και προπονητή (Αναστασίου) Ελληνες, αλλά και με πολλούς πιτσιρικάδες να έχουν προωθηθεί από την Ακαδημία του συλλόγου (Καπίνο, Τριανταφυλλόπουλος, Ρισβάνης, Μαρινάκης, Χουχούμη, Λαγός, Δώνης, συν τον Μαυρία που όμως πωλήθηκε πριν καλά καλά ξεκινήσει η σεζόν στη Σάντερλαντ) να αποκτούν χώρο και ενεργό ρόλο στο ροτέισον της πρώτης ομάδας.
Το μπάτζετ ήταν το μικρότερο της σύγχρονης Ιστορίας του Παναθηναϊκού, τα οικονομικά σε άθλια κατάσταση, με πολύ κόσμο «μαγκωμένο» αλλά με εντυπωσιακή στήριξη απ’ όλους όσοι πήγαιναν στο γήπεδο και δη το πέταλο των οργανωμένων.
Η αρχή ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολη πλην όμως στο δεύτερο μισό της σεζόν οι «πράσινοι» έπαιξαν αντικειμενικά το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα (ειδικά μετά το εμφατικό 3-0 στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο) και έφτασαν μέχρι την πανηγυρική κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, θριαμβεύοντας στον τελικό απέναντι στον ΠΑΟΚ.
Ανεξαρτήτως των τραγικών λαθών που έγιναν στη συνέχεια και τις δύο σεζόν που ακολούθησαν του αρχικού μείγματος, η πρωτότυπη συνταγή υπήρξε αντικειμενικά επιτυχημένη με βάσει τις συνθήκες της εποχής (και μόνο αυτές).
Η πρώτη αυτονόητη σκέψη σε σχέση με το «σήμερα», έχει να κάνει με τα κοινά χαρακτηριστικά των δύο αυτών περιόδων, τουλάχιστον στο ξεκίνημά τους (το μέλλον ουδείς μπορεί να το προβλέψει άλλωστε…).
Οπως και τότε έτσι και τώρα, υπάρχουν «φρέσκα» ελληνικά πρόσωπα στα νευραλγικά πόστα του τεχνικού διευθυντή (Λυμπερόπουλος) και του προπονητή (Ουζουνίδης).
Τα συμβόλαια (θα) έχουν (πλέον) σαφώς μικρότερο «ταβάνι» και ουχί παίκτες με γαλόνια, βαρύ βιογραφικό και αρκετά μηδενικά να συνοδεύουν τις απολαβές τους.
Η έμφαση, ποδοσφαιρικά, δίνεται πλέον στη φυσική κατάσταση και την παναθηναϊκή/μαχητική νοοτροπία όσων φορούν τη φανέλα της ομάδας.
Και η λογική των μεταγραφών προβλέπεται να εμπεριέχει λίγους (και ει δυνατόν καλούς) ξένους, περισσότερους Ελληνες, γενικά παίκτες σε καλή ποδοσφαιρική ηλικία (22-28 ετών), αλλά και ανάδειξη παικτών μέσα από την Ακαδημία της ομάδας.
Το παραπάνω πλάνο δεν εξασφαλίζει σαφώς την επιτυχία, ούτε προκαλεί ευφορία και ενθουσιασμό στον κόσμο, αλλά τουλάχιστον στη θεωρία του στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα και εμπεριέχει ποδοσφαιρική αυτογνωσία/λογική.
Τα στοιχήματα βέβαια είναι πολλά και μεγάλα για τον Παναθηναϊκό και αφορούν στο Νίκο Λυμπερόπουλο που καλείται να υλοποιήσει και να φέρει εις πέρας το δύσκολο εγχείρημα του σχεδιασμού και του συντονισμού όλων των παραμέτρων, αλλά και τον Μαρίνο Ουζουνίδη που ως ο προπονητής της ομάδας θα προσπαθήσει να δώσει στο πλάνο σάρκα και οστά.
Ειδικότερα για τον Ουζουνίδη το μεγαλύτερο στοίχημα, όχι τόσο για τη φετινή (κατά τα 2/3 χαμένη) χρονιά, όσο για το άμεσο, το κοντινό μέλλον, αφορά στους πιτσιρικάδες της Ακαδημίας.
Την ένταξή τους και το ρόλο που πρέπει (σταδιακά) να αποκτήσουν στην πρώτη ομάδα.
Πρωτίστως τον Ευαγγέλου που έκανε το ντεμπούτο του με την πράσινη φανέλα στα 18 του χρόνια απέναντι στον Κισσαμικό και μόνο ψαρωμένος δεν έδειξε, πιστοποιώντας τις εξαιρετικές συστάσεις που συνόδευαν το πλούσιο ταλέντο του (επιθετικό μαρκάρισμα, ταχύτητα σκέψης, γρήγορα πόδια, αθλητικά προσόντα), αλλά και επιβεβαιώνοντας τα ψυχικά του χαρίσματα (συγκέντρωση, μαχητικότητα, απουσία άγχους).
Σε ένα ματς που εμπεριείχε χαμηλό δείκτη δυσκολίας μεν, αλλά δεν παύει να ήταν ένα (άκρως επιτυχημένο) ντεμπούτο για ένα 18χρονο παιδί που φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα του Παναθηναϊκού, την ίδια στιγμή που άλλοι εμπειρότεροι και καταξιωμένοι τα βρήκαν σκούρα στο ίδιο γήπεδο, απέναντι στον ίδιο, χαμηλού βεληνεκούς, αντίπαλο.
Αλλά και τον 19χρονο, Τάσο Χατζηγιοβάννη, που από αμιγώς τεχνικής πλευράς δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από πολλούς φτασμένους επαγγελματίες συμπαίκτες του και το επιβεβαίωσε το βράδυ της Πέμπτης στο χρονικό διάστημα που αγωνίστηκε.
Τον 18χρονο Θοδωρή Μίγγο που στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη ήταν ό,τι καλύτερο είχε να παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι Κυπέλλου με τον Ηρακλή, τον (εδώ και λίγες ημέρες) 18χρονο Σωτήρη Πίσπα που σκοράρει κατά ριπάς στην Κ20 και ό,τι άλλο υπάρχει και μπορεί να προκύψει προς αξιοποίηση στην πορεία από τα φυτώρια του συλλόγου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο διεθνής με όλες τις «μικρές» Εθνικές, Δημήτρης Κουρμπέλης, αποτέλεσε την πρώτη/βασική εισήγηση του Ουζουνίδη προς τη διοίκηση, όντας η μοναδική μέχρι σήμερα χειμερινή μεταγραφή, ούτε προφανώς (μπορεί να) είναι τυχαίο ότι όλοι οι Ελληνες (και όχι μόνο…) που πέρασαν απ’ τα χέρια του Εβριτη προπονητή βελτιώθηκαν αισθητά και βγήκαν από την αφάνεια ή ακόμα και εκτοξεύτηκαν στο πλευρό του (από τον Μάνταλο στην Ξάνθη, μέχρι τον Μπακασέτα, τον Κολοβό, τον Σιώπη, τον Χατζηισαϊα, τον Ρισβάνη, κλπ).
Ο Παναθηναϊκός είναι βεβαίως υπερωκεάνιο, η ανοχή είναι ανύπαρκτη και οι απαιτήσεις τεράστιες, πλην όμως το ποδόσφαιρο εμπεριέχει κοινή γλώσσα και το κυρίαρχο ζητούμενο είναι το τριφύλλι να επιστρέψει στις αρχές του, να συσπειρωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο και να ξαναγίνει πάνω και πρώτα απ’ όλα ομάδα με όλα τα γράμματα κεφαλαία…
