Τώρα θες να σου πω ψέματα; Δε θα σου πω! Τον άκουγα με τις ώρες… Ενας τύπος που δεν έχει τελειώσει καν το λύκειο, που είχε το σχολείο σαν καταφύγιο της κούρασης από την προπόνηση, που με τα βιβλία δεν έγινε ποτέ φίλος, μιλούσε με τέτοιο εύρος λεξιλογίου (με απόλυτα ορθή χρήση των νοημάτων), που κάποια στιγμή τον ρώτησα…
- "Τι έχεις σπουδάσει;"
“Τίποτα” μου είπε και είμαι σίγουρος ότι μέσα του έσκασε ένα χαχανητό ειρωνείας. Δεν το εκδήλωσε…
Για τη σχέση του με το σχολείο μου μίλησε αργότερα… Σε μία άλλη αφορμή που του δόθηκε. Γιατί έγραψα όλα τα προηγούμενα; Γιατί όπως σου ανέφερα, ψέματα δε θα σου γράψω, ούτε θα «παίξω» με την αγωνία σου να διαβάσεις ειδησάρες και δηλωσάρες. Θα ήταν πιασάρικο και εμπορικό να κράξει ο Δέλλας. Κι εγώ το ήξερα. Καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης αναζητούσα την ερώτηση που θα μου έδινε ΤΟΝ τίτλο! Συνέντευξη χωρίς είδηση, χωρίς τίτλο-τούμπανο είναι μισή δουλειά. “Ελα ρε Τράι, πες κάτι” παρακαλούσα σιωπηλά, ταυτόχρονα όμως, δε γούσταρα να το γυρίσω σε κανονική συνέντευξη, διότι ο τύπος απέναντί μου, ένας από τους προσωπικούς ήρωές μου, όπως και οι άλλοι 22 του ’04, είχε ένα όμορφο τρόπο να κρατάει τις κεραίες σου τεντωμένες…
“Ο ρόλος που θέλω να έχω σε μία ομάδα δεν είναι μόνο προπονητικός. Μου έχουν πει βέβαια: ‘Μην ασχολείσαι με όλα τα τριγύρω”. Ομως, δε μου άρεσει να είμαι ένας προπονητής που θα πηγαίνει πέντε λεπτά πριν αρχίσει η προπόνηση και θα φεύγει πέντε λεπτά μετά το τέλος της. Μου έχει πει κάποιος: “Δώσε σε έναν άνθρωπο ένα ψάρι και θα τον ταϊσεις για μία μέρα. Μάθε του να ψαρεύει και θα τρώει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Εμένα με ενδιαφέρει να μάθουν οι παίκτες μου να ψαρεύουν. Αν ένας από αυτούς μάθει να ψαρεύει, είμαι ικανοποιημένος. Χωρίς τους ποδοσφαιριστές μου δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αν δεν έχω καλή επικοινωνία μαζί τους, δε θα πετύχουμε. Αλλά, θα τον ξεσκίσω όταν πρέπει και θα τον αγκαλιάσω τη στιγμή πιστεύω ότι οφείλω να το κάνω”.
- "Μήπως είσαι πολύ σκεπτόμενος για το ελληνικό ποδόσφαιρο;"
“Κι εγώ το έχω σκεφτεί. Ναι αλλά αν σταματήσω δε θα είμαι εγώ. Μήπως πρέπει να σε ενδιαφέρει κάθε Κυριακή να νικάς χωρίς να σε απασχολεί αν ο παίκτης μάθει δύο πράγματα παραπάνω; Η απάντηση είναι “Οχι”, δεν με ενδιαφέρει αυτό”. Υπάρχει μία παραβολή που αναλύω στα αποδυτήρια στις ομάδες μου… Και ζητώ τους παίκτες να την αποκρυπτογραφήσουν. Υπήρχε κάποτε ένα Βασιλιάς, ο οποίος ζήτησε να του φτιάξουν την πιο όμορφη, την πιο πολυτελή άμαξα. Με χρυσό κι ασήμι. Και πράγματι έτσι έγινε… Μία μέρα, λοιπόν, παρουσίασαν μπροστά του το αριστούργημα, την πιο όμορφη άμαξα που υπήρχε. Ο Βασιλιάς την παρατηρούσε, ήταν χαρούμενος, αλλά μετά από λίγη ώρα είπε: “Είναι πραγματικά πανέμορφη. Αλλά βαρέθηκα τόση ώρα να την κοιτάω. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;”. Του απάντησαν οι ακόλουθοί του: “Να της βάλουμε μπροστά τα πιο δυνατά άλογα που υπάρχουν βασιλιά μου”. Οπως κι έγινε… “Είναι η πιο όμορφη άμαξα που υπάρχει, τα άλογα δρασκελίζουν με μανία, είναι παντοδύναμα, αλλά η διαδρομή που έκανα ήταν γεμάτη λακούβες, με πήγαιναν και με έφερναν χωρίς προορισμό στα χειρότερα μονοπάτια και κουράστηκα πολύ γρήγορα. Πόνεσα. Δεν μπορεί να γίνεται έτσι. Κάτι της λείπει”. Αμέσως πήρε την απάντησή του: “Τότε βασιλιά μου, πρέπει να βρούμε έναν οδηγό”. Αυτή ήταν και η πιο σοφή σκέψη… Ο Βασιλιάς δεν έμεινε ποτέ ξανά ανικανοποίητος. Οταν ρωτάω τους παίκτες τι σημαίνει όλο αυτό, δεν παίρνω απάντηση. Η άμαξα λοιπόν, είναι το ταλέντο που έχουμε όλοι μας. Το οποίο μόνο του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Τα άλογα συμβολίζουν τις φιλοδοξίες μας. Αυτές που πολλές φορές μας ταξιδεύουν δίχως κατεύθυνση, πρόγραμμα και λογική. Κι ο οδηγός είναι το μυαλό. Αυτό, που θα διαχειριστεί την ομορφιά της άμαξας και την ορμή των αλόγων… Το ταλέντο μπορεί να είναι ωραίο, εντυπωσιακό αλλά μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται η καθοδήγηση του μυαλού για να πετύχεις”.
- "Ποια άλογα είναι πιο δυνατά; Αυτά που είχες ως παίκτης, ή τώρα ως προπονητής;"
“Ως ποδοσφαιριστής δεν είχα καλή άμαξα, αλλά είχα πολύ καλό οδηγό και αρκετά άλογα. Ως προπονητής θέλω να κάνω τον οδηγό. Η άμαξά μου δεν είναι τόσο φανταχτερή αυτή τη στιγμή, αλλά τα άλογά μου είναι περισσότερα πλέον σε σχέση με αυτά που είχα ως ποδοσφαιριστής. Θεωρώ το επάγγελμα του προπονητή πιο δημιουργικό. Δεν με ενδιαφέρει να φτιάξω έναν καλό παίκτη ή μια καλή ομάδα. Θέλω να βγουν από τα χέρια μου καλοί άνθρωποι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι το αποτέλεσμα της Κυριακής συνθλίβει τους επιμέρους στόχους κάθε προπονητή”.
Στο κείμενο που σου γράφω θέλω να ξέρεις κάτι…. Δεν έχω προσπαθήσει καν να επέμβω στο λόγο του Δέλλα. Ολα όσα σου παραθέτω είναι δικές του λέξεις, διατυπώσεις, σκέψεις. Σχεδόν πιστή απομαγνητοφώνηση. Και κάπου εδώ έρχεται η συζήτηση για το σχολείο…
“Δεν έχω βγάλει ούτε το λύκειο. Οταν ήμουν στον Αρη, όπου γεννήθηκα ποδοσφαιρικά, ήμουν στο γυμνάσιο και δεν έμενα στη Θεσσαλονίκη. Το σπίτι μου ήταν σε ένα χωριό έξω από την πόλη. Αναγκαζόμουν να κάνω 40 χιλιόμετρα, κάθε μέρα, επί τρία χρόνια. Εφευγα στις 7 το πρωί για να πάω στη Θεσσαλονίκη και γυρνούσα στις 11 το βράδυ. Ε, αυτό με κούρασε. Επίσης, οι οικονομικές απαιτήσεις ήταν υψηλές. Χρειαζόμουν ένα χιλιάρικο την ημέρα για να το κάνω. Μόλις τελείωσα το Γυμνάσιο έπρεπε να αποφασίσω. Να πάω στο χωριό και να τελειώσω το Λύκειο; Ή μήπως να βρω έναν τρόπο για να κάνω προπόνηση. Κι έτσι επέλεξα να πάω σε μία σχολή του ΟΑΕΔ και να γίνω τορναδόρος. Οχι τόσο για την τέχνη, αλλά γιατί ο ΟΑΕΔ είχε ένα οικοτροφείο, όπου έμεναν όλοι οι μαθητές κι έτσι θα γλίτωνα τα έξοδα διαμονής στη Θεσσαλονίκη. Ζούσαμε έξι άτομα σε ένα δωμάτιο. Εκεί πέρασα το …φανταρικό μου. Δεν έβγαλα το Λύκειο λοιπόν, πήρα μία τεχνική σχολή. Για εμένα το μείζον ήταν να βρίσκομαι κοντά στην προπόνηση. Δεν ήμουν καμία διάνοια φυσικά, αλλά μου άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο. Μπορεί να μην έχω πανεπιστημιακή μόρφωση, αλλά έχω κοινωνική. Έχω συναναστραφεί με μεγαλύτερους από εμένα (πάντα το ήθελα αυτό)και από τα 11 χρόνια μου ζούσα ουσιαστικά μόνος μου. Όλο αυτό με ωρίμασε πολύ γρήγορα. Με έκανε να στροφάρω πιο γρήγορα. Σε μία μεγαλούπολη, αν δεν στροφάρεις, είσαι χαμένος”.
- "Τελικά οι αθλητές δεν είναι αλεξιπτωτιστές ε; Μάλλον κάτι σπουδαίο θυσιάζουν για να φτάσουν τόσο ψηλά… Εχω την εντύπωση ότι ο κόσμος δεν το αποδέχεται…"
“Δε φτάνει μόνο να είσαι καλός παίκτης, γρήγορος, τεχνίτης, να έχεις προσόντα. Απλά δε φτάνει. Χρειάζεται κι άλλα πράγματα. Με εξοργίζει, με τρελαίνει το γεγονός ότι εμείς μένουμε στο … “κοίτα τον πούστη” επειδή κατάφερε κάποιος να βγάλει χρήματα, να γίνει διάσημος. Ο φθόνος είναι παντού. Κανείς δεν ασχολείται όμως με ό,τι έχει κάνει αυτός ο αθλητής για να φτάσει εκεί που είναι. Αυτό με εξοργίζει. Κανείς δεν ήρθε ουρανοκατέβατος στον αθλητισμό… Κανείς δεν ήρθε φυτευτός και στο ποδόσφαιρο δε σου κάνουν χάρες”.
Κι ενώ η συζήτηση εξελισσόταν, ήρθε η ώρα της διαφωνίας… Κάποια στιγμή ο Δέλλας αναφέρεται στην κοινωνία των ομάδων και βγαίνει από το στόμα του η ατάκα ότι οι ομάδες είναι ο κόσμος τους… Τον διέκοψα, μάλλον αγενώς (για το επίπεδο της σχέσης που -δεν- έχουμε).
- "Να… Να… Να είδες τώρα; Αυτά με τρελαίνουν εμένα… Αυτά λέτε για τον κόσμο και έχουν χαθεί οι ρόλοι στην Ελλάδα. Τρελαίνομαι όταν το ακούω από ποδοσφαιριστές… Αυτές τις κουβέντες πληρώνουμε".
“Ναι, γιατί ο ρόλος του κόσμου είναι στην εξέδρα. Πλέον δεν είναι εκεί. Δυστυχώς κάποιοι επέτρεψαν να συμβεί αυτό. Φυσικά ευθυνόμαστε κι εμείς οι ποδοσφαιριστές. Διότι όταν ήμασταν παίκτες, αδιαφορούσαμε. Δεν μας ένοιαζε. Δεν ασχολούμασταν με αυτά που συνέβαιναν γύρω μας ή την κατάσταση που επικρατούσε στη Γ’ Εθνική. Θα σου πω μία ιστορία. Είχαμε πρωτοστατήσει εγώ και κάποια άλλα παιδιά της Εθνικής ομάδας όταν είχε συμβεί το περιστατικό με τον Μπάγεβιτς στο φιλικό της Καλλιθέας. Πήραμε πρωτοβουλία να μην κατέβουμε στο πρωτάθλημα αν δεν λαμβάνονταν πιο σκληρά μέτρα. Μπαίνει (ακόμα και τώρα) ο κόσμος μέσα στο γήπεδο χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Κι ο καθένας μπορεί να με μαχαιρώσει εμένα, ή τον άλλον, χωρίς να το καταλάβει κανείς. Το πιστεύεις ότι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές άλλων ομάδων με τη δικαιολογία ότι απειλούνται πως δε θα πληρωθούν αρνήθηκαν να μας ακολουθήσουν; Αλλοι έλεγαν... «Εσείς στην Αθήνα έχετε το πρόβλημα. Βρείτε τα μεταξύ σας». Μπήκαμε μπροστά ο Νικοπολίδης, ο Μπασινάς, εγώ, όλες οι μεγάλες ομάδες. Και οι ποδοσφαιριστές των μικρότερων ομάδων δημιούργησαν προβλήματα. Εμείς φταίμε λοιπόν… Τους δίνεις στεγνά, θα με ρωτήσεις; Ναι τους δίνω! Θυσιάζουμε την ασφάλεια των αθλητών και του κόσμου για μερικά φράγκα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Κι εγώ είμαι υπεύθυνος που δε γίνεται τίποτα. Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήμουν ενεργός, είτε επειδή δε με ενδιέφερε, είτε επειδή ήμουν στο εξωτερικό. Τώρα πια ξέρω ότι δυστυχώς κανένας παράγοντας δε θέλει τον ποδοσφαιριστή δυνατό, καμία ΕΠΟ, καμία Σούπερ Λιγκ”.