Κάποτε, σε μια από τις ελάχιστες απολογητικού χαρακτήρα συνεντεύξεις του, είχε συνοψίσει την σχεδόν τετραετή θητεία του ως πρόεδρος της ΑΕΚ στο εξής: «Δεν ήμουν αρκετά διπλωμάτης». Ο Ντέμης Νικολαΐδης είναι από τους ανθρώπους που γεννιούνται για να προκαλούν πόλωση. Δεν είναι απαραίτητο ότι το θέλουν. Ούτε είναι απαραίτητο ότι το αποφεύγουν. Τους μισείς ή τους λατρεύεις. Συντάσσεσαι ή αντιτάσσεσαι. Είσαι μαζί τους ή εναντίον τους. Προκαλούν ακραία συναισθήματα, στα οποία δεν χωρούν τα «αλλά», τα «όμως» και τα «ωστόσο». Παίζουν μόνο στο άσπρο, παίζουν μόνο στο μαύρο, άντε στην ειδική περίπτωση του Ντέμη να υπάρχει και το κίτρινο.
Αυτοί οι άνθρωποι - είτε τους ακολουθείς, είτε δεν αντέχεις να τους βλέπεις - έχουν συνήθως ένα ακόμα κύριο χαρακτηριστικό: Είναι αυθεντικοί. Ας τους πούμε… «original» για να κάνουμε το θέμα λιγάκι πιο troll! Και αυτό ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό του Ντέμη Νικολαΐδη. Είτε σκαρφάλωνε στα κάγκελα, είτε παραδεχόταν ότι σκόραρε με το χέρι, είτε κυνηγούσε διαιτητές, είτε κατήγγειλε τον Ψωμιάδη, είτε κατήγγειλε τους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας στην αστυνομία. Δεν μπορούσε να κρύψει ή να διαχειριστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Όπως, προφανώς, συνέβη και το βράδυ της Κυριακής. Η επιλογή του να φύγει από τη σουίτα στο Στάδιο Καραϊσκάκη, τη στιγμή που την επισκέφτηκε ο Αλέξης Τσίπρας, αποτελεί πολιτική επιλογή. Και δεν είναι η πρώτη.
Το εξώφυλλο της… αριστεράς!
Πίσω στα χρόνια που ήταν ακόμα ποδοσφαιριστής, αποτελούσε τεράστια επιτυχία να εξασφαλίσεις μια συνέντευξη από τον Ντέμη Νικολαΐδη. Δεν πρέπει να είχε παραχωρήσει περισσότερες από πέντε μεγάλες συνεντεύξεις στην καριέρα του και όλες ήταν σε άτομα με τα οποία μπορούσε να νιώσει ο ίδιος καλά. Η πολύ καλή του φίλη Σοφία Κιντή και το «Active» είχαν την αποκλειστικότητα το 2000 και το «ΒΗΜΑgazino» με τον Σταύρο Θεοδωράκη το 2003. Σε εκείνη τη συνέντευξη, η ατάκα του Ντέμη θα γίνει αφετηρία για κάθε πολιτική συζήτηση που τον αφορά έκτοτε.
«Αριστερίζω, γι’ αυτό είμαι ΑΕΚ», τιτλοφορείται στο εξώφυλλο το περιοδικό που κυκλοφορεί στις 13 Οκτωβρίου του 2002. Η ατάκα του θα χρησιμοποιείται επί χρόνια, μέχρι και στην πρόσληψη του Έβαλντ Λίνεν (σ.σ. γνωστού για το κομμουνιστικό του παρελθόν) έγινε ερώτηση βασισμένη σε αυτή τη θέση. Εξίσου θα χρησιμοποιείται και το όνομα του Ντέμη Νικολαΐδη από εκλογικά κόμματα, ειδικότερα μετά την παραίτησή του από τον προεδρικό θώκο της ΑΕΚ.
«Όχι βέβαια. Γιατί να κατέβω στις εκλογές;", αναρωτήθηκε το 2007 σε συνέντευξή του στον Θεοδωράκη για την εφημερίδα «Τα Νέα» προσθέτοντας πως «αισθάνομαι καλά με αυτό που κάνω και δεν έχω τελειώσει. Είμαι στη μέση μιας διαδρομής. Θα πετύχω ή θα αποτύχω. Πάντως δεν θα τα παρατήσω». Θα προσθέσει πως ισχύει ακόμα η φράση «αριστερίζω, γι’ αυτό είμαι ΑΕΚ», παρά τις φήμες που τον έφερναν κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου. Δημοσιεύματα τον ήθελαν να κατεβαίνει υποψήφιος στην Α’ Αθηνών στις εκλογές του 2009, αλλά και αργότερα, το 2015, με το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών και πάλι του πρώην πρωθυπουργού.
Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, είχε αναγκαστεί να τοποθετηθεί μέσω του λογαριασμού του στο Facebook. «Επειδή με ρωτάτε πολλοί, ούτε δέχτηκα ποτέ πρόταση και ούτε θα κατέβω υποψήφιος. Το γράφω αυτό για να ηρεμήσουν οι φίλοι μου και να σταματήσουν να γράφονται μυθιστορήματα»
Κόντρα και… ΣΥΡΙΖΑ!
«Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ότι υπάρχουν μερικοί ηλίθιοι, αλλά ότι υπάρχουν πολλοί διεφθαρμένοι».
Η ξεκάθαρη πολιτική θέση του Ντέμη Νικολαΐδη το 2007, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί διαχρονική. Ανεξάρτητα από πρόσωπα, κόμματα, τάσεις ή στάσεις, μοιάζει τίποτα να μην αλλάζει. Ο πρώην πρόεδρος της ΑΕΚ και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής πίστευε στην αλλαγή. Η πίστη του κλονίστηκε στη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και προδόθηκε εξαιτίας του δημοψηφίσματος. Τότε, για δεύτερη φορά, πήρε θέση από τον λογαριασμό του στο Facebook και τάχθηκε υπέρ του «Ναι», ενώ στις εκλογές που ακολούθησαν δεν έριξε ψήφο στην αριστερά.
«Μπροστά στην αιφνίδια απόφαση για ένα δημοψήφισμα, σε μία συζήτηση που φουντώνει γύρω από το «εμείς» και το «εσείς» και το ποιος από τους δύο θέλει τη σωτηρία αυτής της χώρας, αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερε έτσι μέσα σε πέντε μήνες η... «πρώτη φορά Αριστερά στην Ελλάδα». Κατά καιρούς έχω εκδηλώσει τις πολιτικές μου πεποιθήσεις και είναι γνωστές στους φίλους μου. Η εκλογή μίας αριστερής κυβέρνησης δημιούργησε ελπίδες για κάτι διαφορετικό, για κάτι καινούργιο, με προοπτικές.
Δυστυχώς, από την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές ήρθαν οι αρνητικές ενδείξεις. Συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Πατώντας στην οργή του κόσμου για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, τα σκάνδαλα και το φαγοπότι, οι νέοι κυβερνώντες ένιωσαν πανίσχυροι και απρόσβλητοι. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι μία αριστερή κυβέρνηση θα έπαιρνε «ψήφο στήριξης» επί των προτάσεών της από την ακροδεξιά και πως θα συναποφάσιζαν για το μέλλον της χώρας. Αδυνατώ να πιστέψω ότι σημαντικοί άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ, αριστεροί, ιδεολόγοι, ευρωπαϊστές συμφωνούν με αυτές τις πρακτικές.
Η επιταγή/επιβολή του ΣΥΡΙΖΑ ότι το ΟΧΙ αποτελεί τη μοναδική επιλογή, χωρίς να εξηγούν τι θα ακολουθήσει, δεν είναι μία τυχαία απόφαση. Δείχνει στρατηγική. Ένα σχέδιο που δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν ερμηνεύουν αλλά με την απλή λογική φαίνεται ότι έχει έναν στόχο: την επιστροφή στη δραχμή. Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι κερδοσκόποι πλουσιότεροι…
Ακούγαμε από τους πατεράδες μας για τα λάθη της Αριστεράς. Δεν θέλω να διηγούμαι και αύριο παρόμοιες ιστορίες στα παιδιά μου. Δεν θέλω άλλες ιστορίες λαθών από την Αριστερά. Κρατάω τις ιδέες μου. Δεν αλλάζω γνώμη για τις κυβερνήσεις που μας έφεραν ως εδώ. Αρνήθηκα να τις «βοηθήσω» και να «βοηθηθώ» από αυτές.
Όμως δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι η τωρινή κυβέρνηση μπορεί να ξεπεράσει σε καταστροφές όλες τις προηγούμενες.
Υ.Γ. Καθόλου πιο έξυπνος δεν είμαι από εσάς φίλοι μου και ούτε έχω διάθεση να «πατρονάρω» κάποιον. Αλλά σε αυτές τις στιγμές θέλω να διαβάζω τις απόψεις όλων. Και νιώθω πως έχω ευθύνη να γράψω δημόσια και εγώ τη δική μου.
Δεν είναι εχθρός μου αυτός που έχει διαφορετική άποψη. Οι πιο πολλοί παθιαζόμαστε γι’ αυτό που νομίζουμε σωστό για την Ελλάδα. Και το χειρότερο που μπορούμε να πάθουμε την Κυριακή δεν είναι να κερδίσει η άλλη άποψη. Είναι να χάσουμε τον πολιτισμό μας, την ευγένεια και τον σεβασμό μας στην αντίθετη άποψη. Να χάσουμε την ψυχή μας».
Θα εμείνει στην άποψή του και μετά το δημοψήφισμα. Στις 26 Ιουλίου του 2015 θα κυκλοφορήσει στην «Καθημερινή» μια συνέντευξή του που, πλέον, περιστρέφεται περισσότερο γύρω από την πολιτική και λιγότερο γύρω από το ποδόσφαιρο. Ο Ντέμης Νικολαΐδης, που νωρίτερα μέσα στον ίδιο χρόνο είχε μιλήσει αρνητικά τόσο για τον δήμαρχο της Νέας Φιλαδέλφειας όσο και για τον Νίκο Φίλη για την επιθετική τους στάση απέναντι στην ΑΕΚ, θα εξέφραζε εκ νέου την αποστροφή του για την κυβέρνηση.
«Κατά τη γνώμη μου ήταν λάθος επιλογή, διχαστική. Αν βγήκε κάτι απ’ όλη αυτήν την ιστορία; Σίγουρα δεν μπορεί πλέον κανείς να μας κοροϊδέψει. Το δίλημμα είναι απολύτως σαφές: ευρώ ή δραχμή. Με θύμωσε και κάτι άλλο: Το ότι η κυβέρνηση επέλεξε να προβάλει το «όχι» επειδή κρύβει θυμό, οργή. Τι εννοώ; Θα μπορούσε να θέσει το ερώτημα «Συμφωνείτε με τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους Ευρωπαίους;». Και να ζητήσει από τους πολίτες να ψηφίσουν «ναι»».
Η (αντι)στάση του Τσίπρα!
Μπαίνουμε στο τελευταίο κομμάτι. Τι ακριβώς έχει να χωρίσει ο Ντέμης Νικολαΐδης με τον Αλέξη Τσίπρα; Προφανώς, τίποτα προσωπικό. Είναι ακριβώς το αντάρτικο του χαρακτήρα του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή που τον οδήγησε στην πόρτα της σουίτας. «Είναι μια ωραία, καθαρή φάτσα αλλά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο μιλάει σαν να είναι 65 χρόνων; Γιατί δεν μας μιλάει κανονικά; Ο κόσμος έχει απορρίψει το παλιό πολιτικό σύστημα, αλλά έχει μεγάλες απαιτήσεις από το καινούργιο», αναρωτιόταν ο Νικολαΐδης στη συνέντευξή του στην «Καθημερινή».
«Έχω την ανάγκη να εμπιστεύομαι τον πρωθυπουργό μου. Τι μας λέει όλη η Ευρώπη; Ότι υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς από εμάς. Κι εγώ θέλω να αποκτήσω εμπιστοσύνη, όπως επίσης, θέλω να με σέβονται όταν μου μιλάνε. Έχω πρόβλημα με συμπεριφορές όπως του Βαρουφάκη, της Ραχήλ Μακρή, της Κωνσταντοπούλου. Προτιμώ να ακούω τον Δραγασάκη, τον Σταθάκη, τον Τσακαλώτο, τον Παπαδημούλη ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους. Δεν ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που είχα μια ελπίδα. Απλώς μου ήταν αδύνατον να πιστέψω ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένα κόμμα το οποίο αποτελείται από δύο κόμματα διαφορετικών στρατηγικών κατευθύνσεων. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, πάντως, είναι αυτός που θέλει η πλειοψηφία του κόσμου. Ας το εκμεταλλευτεί για να καταργήσει επιτέλους το πελατειακό κράτος και για να καταρτίσει ένα εθνικό σχέδιο για την παιδεία, την υγεία, τη δημόσια διοίκηση. Αυτά δεν πρέπει να μας τα επιβάλλουν οι ξένοι. Εμείς να τα κάνουμε με εθνική συνεννόηση».
Η τελευταία τοποθέτηση του Ντέμη Νικολαΐδη ήταν στη ραδιοφωνική του εκπομπή. Στις 28 Οκτωβρίου μίλησε, μεταξύ άλλων φυσικά, για την κυβέρνηση και όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Αφορμή ήταν οι τηλεοπτικές άδειες, η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας και η επίθεση των κυβερνόντων στο δικαστικό σώμα. Ο Ντέμης έλεγε μέσω της συχνότητας των 94,6… «Λένε ότι για να κυριαρχήσεις στους ανθρώπους είναι πιο εύκολο να εξάψεις τα πάθη τους, παρά να υποστηρίξεις τα συμφέροντά τους. Λένε επίσης ότι ο καλύτερος τρόπος για να πετύχεις στην πολιτική είναι να βρεις ένα πλήθος να πηγαίνει κάπου και εσύ να βγαίνεις μπροστά. Το πρώτο που θέλω να πω είναι για τον τρόπο, τη συμπεριφορά της κυβέρνησής μας. Γιατί υπάρχει θυμός; Γιατί δεν υπάρχει ευγένεια; Αυτό με ενοχλεί. Γιατί δεν μιλούν ανθρώπινα; Γιατί δεν μιλούν όπως μιλούν στους φίλους τους. Οι πολιτικοί μας έχουν μια συμπεριφορά, η οποία γίνεται πολύ εύκολα προσβλητική. Το πιο ενοχλητικό που μου συμβαίνει είναι να βλέπω αυτούς που μας κυβερνούν να έχουν τέτοια συμπεριφορά».
Στην ίδια εκπομπή φωτογράφησε και τον τρόπο που θα επιλέξει να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές! «Εγώ μετά από χρόνια βρήκα τον τρόπο που θα ξαναψηφίσω. Κάθισα και σκέφτηκα και στατιστικά. Σχεδόν όλοι κάνουν το ίδιο εδώ και 30 χρόνια. Πρέπει να φωνάξουν, να κάνουν διακοπές για να πάρουν το χειροκρότημα ή την αποδοκιμασία γιατί θα πουν το όνομα του αντιπάλου κόμματος, θα τάξουν, θα υποσχεθούν πάρα πολλά. Στο τέλος αυτός που θα τάξει τα περισσότερα, κερδίζει. Όταν, λοιπόν, βγει αυτή η κυβέρνηση, επειδή έχει τάξει πολλά, δεν τα κάνει, άρα είμαστε απογοητευμένοι. Οπότε λέω ότι την επόμενη φορά θα ψηφίσω αυτόν που δεν θα φωνάξει και δεν θα μου τάξει τίποτα. Θα μου τάξει τα λιγότερα. Τι πιθανότητα έχω να ψηφίσω το σωστό κόμμα»;
Τι πιθανότητες υπάρχουν να εννοεί τον Αλέξη Τσίπρα;