Δηλαδή εμείς εδώ πρέπει να μιλήσουμε τώρα για μπαλίτσα έτσι; Για 4-4-2, για τον Στραματσόνι, για τη φυσική κατάσταση, τις χαμένες ευκαιρίες, τον Μπεργκ, τον Λέτο, τον Στιλ και ότι άλλο (ποδοσφαιρικό) γουστάρει ο καθένας. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε και σας… κοροϊδεύουν.
Να σταθούμε σε όλα όσα μιλάνε ρε αδερφέ στις νορμάλ χώρες. Σε όλες πλην της ποδοσφαιρικής μπανανίας. Του πρωταθλήματος της κλεψιάς, της ψευτιάς και της αλητείας. Αυτού του ΣΙΧΑΜΑΤΟΣ, που είναι ίδιο με τα μούτρα εκείνων που το έφεραν σε τούτη την κατάσταση.
ΟΚ, ο Παναθηναϊκός λοιπόν τον ξόρκισε τον δαίμονα και επέστρεψε στις νίκες. Σε ένα ματς που έμοιαζε σε πολλά με εκείνα που ακολούθησαν. Που έπαιξε ΜΠΑΛΑ, έχασε ένα τσουβάλι ευκαιρίες και τελικά μετά από… τρία άσφαιρα ημίχρονα το καθάρισε ο πιο… ασυμβίβαστος με την αποτυχία παίκτης της ομάδας. Δεν είναι μομφή για τους υπόλοιπους παίκτες, είναι απλώς η πραγματικότητα για τον Σεμπάστιαν Λέτο, ο οποίος με ένα προσωπικό γκολ τέλειωσε το ματς.
Ηταν ίσως η λιγότερο οργανωμένη από τις… δεκάδες των τριών τελευταίων αγώνων φάσεις για το τριφύλλι, ωστόσο ο «Σέμπα» την έβαλε μέσα με τον… τσαμπουκά του και έλυσε το γόρδιο δεσμό. Τι χάσαμε και τι βάλαμε με λίγα λόγια… Ακολούθησε ένα ακόμη γκολ από τον Εμποκού, ο οποίος δείχνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ξυπνάει σε μια εποχή που τον έχει τεράστια ανάγκη η ομάδα και κάπου εκεί σχόλασε ο γάμος καθώς υπάρχει η Σταντάρ και ο Ολυμπιακός και επιβαλλόταν να κρατηθούν δυνάμεις.
Κι όλα αυτά σε ένα αγώνα στο οποίο δεν είχαν περάσει ούτε 24ώρες από τα όργια του Περιστερίου και όμως αυτά τα κατακάθια που λυμαίνονται το ποδόσφαιρό ΜΑΣ δεν κάθισαν ούτε και τώρα καλά. Τετ α τετ για θάνατο του Μπεργκ στο ξεκίνημα έγινε οφσάιντ, πέναλτι μαρς που διδάσκεται σε όλα τα σεμινάρια διαιτησίας (εκτός Ελλάδος) έγινε «παίζεται».
Ε τι άλλο να κάνουν τα «παιδιά» σε ένα φαινομενικά απλό ματσάκι; Ή μήπως την περασμένη Πέμπτη δεν την έφαγαν την πεναλτάρα στον Εμποκού; Μιλάμε για πραγματική αηδία. Για σίχαμα. Να τα βλέπεις και να ξερνάς. Και να σας πω και κάτι ακόμη; Δεν φτάνουν μόνο αυτά που γίνονται. Εχουμε και αυτά που ακούγονται και γράφονται για όσα… γίνονται. Βιασμός της λογικής και της πραγματικότητας, από επαγγελματίες ψεύτες που βομβαρδίζουν με αηδίες κόσμο και κοσμάκη. Υπάρχουν μάλιστα και άνθρωποι που «τσιμπάνε» και τα αναπαράγουν. Τόσο «μυαλό» κουβαλάνε, τόσο τους κόβει.
Και μέσα σε όλα αυτά ο Παναθηναϊκός καλείται να πάει να παίξει την άλλη Κυριακή στον Πειραιά με την πλάτη στον τοίχο. Σε ένα πρωτάθλημα που (ξανά)παίζεται με στημένη τράπουλα, που ήδη έχει ΑΛΛΟΙΩΘΕΙ σε βαθμό… κακουργήματος. Πάει να παίξει με μια χειρότερη σε ΟΛΑ ομάδα, την οποία με στοιχειώδες 50-50 θα την είχε από κάτω και με τους γνωστούς βρωμιάρηδες με τα μαύρα φτάσαμε να την παίζουμε από το -4. Μετά απ’ όλα αυτά υπάρχει λόγος να συνεχιστεί το κείμενο αυτό; Τελεία και παύλα…
