Ο Μίχαελ Σκίμπε -λέει- ηδονίζεται μόνο και μόνο στην ιδέα να δει τον Ζέκα στα γαλανόλευκα. Ο Αντρέ Μάρτινς ήταν ένα κέντρο μόνος του, απόλυτα καθοριστικός στο ντέρμπι του Ολυμπιακού από την ΑΕΚ. Μιας και είπαμε για ΑΕΚ, η απουσία του Αντρέ Σιμόες από το ίδιο παιχνίδι έκανε τα χαφ της Ένωσης να μοιάζουν σαν τις καλαμιές στον κάμπο. Χωρίς καμία συνοχή, σκόρπια διαδήλωση. Τι κοινό έχουν όλοι τους; Δεν είναι δύσκολο να το πιάσει κανείς…
Ο Ζοσέ Κάρλος Γκονσάλβες Ροντρίγκες ήταν πιθανώς η μοναδική πετυχησιά του Ζεσουάλδο Φερέιρα. Η μοναδική του κληρονομιά στους πράσινους. Τον ανακάλυψε (με την αρωγή του Κάρλος Φρέιτας) στην Βιτόρια Σετούμπαλ, με μία και μόνη σεζόν του στην πρώτη κατηγορία της Πορτογαλίας και τον πήρε έναντι πινακίου φακής στους πράσινους, πιθανώς σε μία από τις λιγότερο ηχηρές μεταγραφές εκείνης της περιόδου.
Ανάλογο ξενέρωμα έφερε και η μεταγραφή του Αντρέ Μάρτινς. Τσάμπα παρακαλούσε να τον φέρει στον Ολυμπιακό ο Μάρκο Σίλβα, μα η αιφνίδια αποχώρηση του από το λιμάνι έφερε και το πάγωμα της μεταγραφής του. Αύγουστος είχε φτάσει και το παλικάρι (που είχε προταθεί από την άνοιξη κιόλας στην ΑΕΚ) έφτασε να έχει μείνει χωρίς ομάδα, σε αναμμένα κάρβουνα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, μαζί με την Ολυμπιακή ομάδα της Πορτογαλίας. Αν δεν ερχόταν ο Πάουλο Μπέντο στον Ολυμπιακό (αμφότεροι εκπροσωπούνται έχουν τον ίδιο ατζέντη) αποκλείεται να έφτανε στα μέρη μας.
Σε ότι αφορά τον Αντρέ Σιμόες, η αντίθεση είναι ακόμα πιο ηχηρή. Πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μόλις μερικές ώρες μετά τον κακό χαμό που έγινε για την άφιξη του Μάικλ Εσιέν. Τον περίμεναν τρεις κι ο κούκος (ποιος να υποδεχθεί ξημερώματα ένα παίκτη που έρχεται από την Μορεϊρένσε;), ωστόσο ο Πορτογάλος όχι μόνο έπιασε στην ΑΕΚ, αλλά «κούμπωσε» τέλεια με τον Γιόχανσον στο καλύτερο δίδυμο χαφ (πιθανώς) της Super League.
Αν… σκαλίσει κανείς πιο πίσω θα βρει κι άλλα τέτοια λαχεία απευθείας από την αγορά της Ιβηρικής. Από τον πολύ αξιόπιστο Μιγκέλ Βίτορ (με την μία και μόνη συμμετοχή στην πρώτη ομάδα της Μπενφίκα) που έβγαλε τα λεφτά του στον ΠΑΟΚ, ως τον Λίνο και τον Λεάντρο Σαλίνο. Από τον Αντελίνο Βιεϊρίνια ως τον Ράφαελ Μπρακάλι ή τον Ρικάρντο Βαζ Τε και τον Βιτορίνο Αντούνες. Ο Παναιτωλικός φέτος φαίνεται πως έκανε διάνα με τον Μιγκέλ Ροντρίγκες και τον Κλέσιο (κυρίως). Η λίστα είναι ατέλειωτη.
Γιατί δεν επιμένουν λιγάκι περισσότερο οι μεγάλες ελληνικές ομάδες στην αγορά της Πορτογαλίας που αποδεικνύεται... λίρα εκατό; Παίκτες αξιόπιστοι, φθηνοί, δουλευταράδες, εργαλεία!
Όλοι τους ήρθαν ανώνυμα, αθόρυβα, δεν είδαν τα ονόματά τους να γίνονται πηχυαίοι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα, όμως όλοι τους έπαιξαν, πρόσφεραν, τίμησαν το ψωμί που έφαγαν στα μέρη μας κι άφησαν μόνο καλές αναμνήσεις. Αλήθεια, γιατί οι μεγάλοι (ειδικά αυτοί) δεν επιμένουν λιγάκι περισσότερο στην συγκεκριμένη αγορά που έχει αποδειχθεί λίρα εκατό; Αξιόπιστοι, φθηνοί, δουλευταράδες, εργαλεία.
Αλήθεια, γιατί όλοι οι Πορτογάλοι τυχαίνει να πιάνουν στα μέρη μας; Πως γίνεται να βγαίνουν σχεδόν όλοι, ακόμα κι αυτοί που έρχονται από ομάδες - χωριά; Πώς γίνεται όλοι τους εκτός από μπάλα να ξέρουν και… ποδόσφαιρο; Η απάντηση χρειάζεται λίγη εμβάθυνση.
Η Πορτογαλία είναι αυτή την στιγμή η προπονητική κοιτίδα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μπορεί οι Ισπανοί να έδωσαν τα δικά τους φώτα με το περίφημο tiki-taka, μπορεί οι Γερμανοί να συνεχίζουν να επενδύουν στην ταχυδύναμη και οι Ιταλοί στην αναχαίτιση, όμως η πορτογαλική σχολή προπονητών είναι αυτή τη στιγμή η κυρίαρχη τάση στην Ευρώπη.
Η έκρηξη που ξεκίνησε με τον Μουρίνιο συνεχίστηκε με με τον Βίλας-Μπόας, τον Ζαρντίμ, τον Πάουλο Φονσέκα, τον Μάρκο Σίλβα, τον Πάουλο Μπέντο, τον Πέδρο Καϊσίνια, τον Νούνο Εσπίριτο Σάντο, τον Βίτορ Περέιρα, τον Πάουλο Σόουζα και τους πιο παλιούς Ζόρζε Ζεσούς, Φερνάντο Σάντος και Κάρλος Κεϊρόζ. Όλοι τους διασκορπίστηκαν στο εξωτερικό και μπόλιασαν εκεί που πήγαν την δική τους πορτογαλική σχολή ποδοσφαίρου.
Ακόμα κι αυτοί που έμειναν πίσω είναι μία σπουδαία γενιά από κόουτς (Ρούι Βιτόρια, Λίτο Βιντιγκάλ, Νούνο Καπούσο, Ρούι Φαρία) που καθιστά κάθε αγώνα της Primeira Liga μία τακτική μάχη. Μία παρτίδα σκάκι. Κάπως έτσι, ακόμα και οι παίκτες που έρχονται στα μέρη μας από πολύ μικρές ομάδες έχουν άριστη τακτική παιδεία, ξέρουν πολύ καλά τι και πως να το παίξουν.
Ο Αντρέ Σιμόες δεν είχε πια θέση στην μοντέρνα Σπόρτινγκ Λισαβώνας του Ζόρζε Ζεσούς. Ένας εσωτερικός χαφ, πλασμένος θαρρεί κανείς μόνο για εσωτερικός μέσος σε 4-3-3, εγκλωβισμένος σε κορμί Ντέκο, αλλά μικρότερης ποιότητας. Στα 26 του έπαιξε ελάχιστα πέρυσι στα «λιοντάρια», μα για τα μέρη μας φτάνει και περισσεύει. Τα γοργά του πόδια, το λυσσαλέο πρέσινγκ, το κάθετο ποδόσφαιρο του (θυμηθείτε την ασίστ στο Καραϊσκάκης) τον κάνουν μία ενεργειακή βόμβα σε ένα νυσταλέο πρωτάθλημα, όπως το ελληνικό, με μέτριους αθλητές και αμέτρητες διακοπές.
Ο Πορτογάλος μας μοιάζει. Είναι ο χαμένος δίδυμος αδερφός μας στην Ευρώπη. Μένει σε μία χώρα ανάλογου μεγέθους με την δική μας, βρέχεται από θάλασσα, έμαθε στον ήλιο, τα μεζεδάκια και την αλεγρία. Πέρασε την ίδια οικονομική κρίση, σέβεται το ψωμί που βγάζει, δεν θα σε κοροϊδέψει ποτέ και θα θεωρήσει την παρουσία του στα μέρη μας, τιμή και όχι αγγαρεία. Το περιβραχιόνιο που φορά ο… βιονικός Ζέκα, η καθολική του αποδοχή από κιτρινόμαυρους και υμέτερους φιλάθλους του Αντρέ Σιμόες, η άμεση προσαρμογή του Αντρέ Μαρτίνς θα υπενθυμίζουν ότι (μεταγραφικά) αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες…
