Όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Αύγουστο του 1963 εκστόμισε τη μαγική φράση «έχω ένα όνειρο» δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα αποτελούσε μότο ζωής δεκαετίες ή και εκατονταετίες αργότερα.
Ο λόγος του παραμένει επίκαιρος γιατί ναι μεν σήμερα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για λόγους ήσσονος σημασίας μπροστά στα ανθρώπινα δικαιώματα και τον ρατσισμό, αλλά δεν παύει να εμπνέει. Ό,τι μας έχει απομείνει είναι να ονειρευόμαστε. Εφόσον μας τα πήραν όλα, εφόσον χάσαμε την πίστη μας στην ισονομία, τη δικαιοσύνη, το όραμα, το όνειρο για ένα καλύτερο αύριο είναι ό,τι απέμεινε.
Υπήρξαν πολλές αφορμές τον τελευταίο καιρό που με ωθούσαν να γράψω το όνειρό μου… Κάθε φορά το ανέβαλλα, κάθε φορά έσβηνα και ξαναέγραφα… Μπαίνοντας σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο, με τη συζήτηση για τις «κατάρες» του τόπου, τη διαιτησία, τη δημοσιογραφία και τη δικαιοσύνη (τρία Δ…) να βρίσκονται στο επίκεντρο, νομίζω πως οφείλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας. Τι ονειρεύομαι λοιπόν;
Ονειρεύομαι ένα ποδόσφαιρο που θα συζητάμε μόνο για την τακτική του Στραματσόνι, το σύστημα του Μπέντο, τα πετυχημένα ρίσκα του Ίβιτς, μια λάθος αλλαγή του Κετσπάγια.
Ονειρεύομαι να μην πιάνω ποτέ διαιτητή στο στόμα μου (βοηθάει και στην υγιεινή) παρά μόνο την κίνηση του επιθετικού, το κακό κοντρόλ του μέσου, την αργή αντίδραση του στόπερ.
Ονειρεύομαι να διευθύνω ένα Μέσο που θα μιλάει για total football και να γελάω με τους συναδέλφους μου που πέφτουν στη φωτιά για να αποδείξουν ότι υπάρχουν οργανώσεις με εγκληματική δραστηριότητα.
Ονειρεύομαι να φτάσει η μέρα που θα κερδίζει η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα και όχι η καλύτερη εγκληματική ομάδα.
Ονειρεύομαι να γράφω για αστείες αποφάσεις του Άγγλου ρέφερι Κλάτενμπεργκ και για κακό οπτικό πεδίο του Γιάχου όταν ένας αμυνόμενος θα αποκρούσει πάνω στη γραμμή με το χέρι. Θα με βοηθήσει να έχω κι εγώ καθαρό οπτικό πεδίο γυρίζοντας σπίτι μου τα βράδια. Είναι εύσωμος ο Κλάτενμπεργκ αλλά δεν καταλαβαίνει ελληνικά για μάθει τι του έγραψα…
Ονειρεύομαι να φτάσει η μέρα που θα κερδίζει η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα και όχι η καλύτερη εγκληματική ομάδα. Η λογική λέει πως αν συμβεί, το προϊόν θα ανέβει εμπορικά, οι χορηγοί θα πολλαπλασιαστούν στο site, οι δουλειές πιθανόν να ανοίξουν, η αγορά θα ξεφύγει από το τέλμα. Άρα θα κερδίσουμε κιόλας…
Ονειρεύομαι να μη με φωνάζει ο ιδιοκτήτης του Μέσου που θα εργάζομαι τότε για να μου πει «Βασίλη, ενημέρωσε όλους τους δημοσιογράφους να μην ξαναγράψουν λέξη για τον τάδε γιατί μας απειλεί ότι θα μας σκοτώσει», αλλά να μου πει «Βασίλη να κάνεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς και μη φοβάσαι τίποτα. Εγώ είμαι εδώ».
Ονειρεύομαι τη μέρα που τα media δεν θα εξισώνουν βιαστές και βιαζόμενους με το πρόσχημα ότι το θύμα φορούσε κοντή φούστα, αλλά θα επιχειρούν να διαχωρίσουν το καλό από το κακό, το ηθικό από το ανήθικο, το άσπρο από το μαύρο, τον ξεπουλημένο χέστη συνάδελφο που κρύβεται πίσω από βαθυστόχαστες σοφιστείες και τον έντιμο συνάδελφο που αγωνίζεται για το αυτονόητο.
Ονειρεύομαι ένα περιβάλλον υγιές χωρίς ανακοινώσεις πεζοδρομίου από τις ΠΑΕ, χωρίς πεσίματα σε διαιτητές, χωρίς τραμπουκισμούς, χωρίς «εκτελέσεις συμβολαίων» σε όσους καταγράφουν την πραγματικότητα, είτε αυτοί είναι εισαγγελείς, είτε δημοσιογράφοι, είτε οτιδήποτε άλλο…
Ονειρεύομαι να σφυρίζουν πέναλτι έξω από την περιοχή και εγώ να μπορώ να το αντιμετωπίζω σαν ανθρώπινο λάθος. Κι όταν κάποιος γράφει για «παράγκες» να τον περιφρονώ για το καλό του προϊόντος…
Ονειρεύομαι το 50-50.
Ονειρεύομαι να γράφω κι εγώ για ποδόσφαιρο, όπως παλιά. Κρίνοντας μόνο τους ποδοσφαιριστές και τους προπονητές.
Ονειρεύομαι να κάνω συνεντεύξεις με τους πρωταγωνιστές όλων των ομάδων.
Ονειρεύομαι να κάνω εκπομπές για «μπαλίτσα».
Ξέρω, ονειρεύομαι πολλά. Και το κακό είναι ότι σταμάτησα να νανουρίζομαι με παραμύθια όταν ήμουν πέντε ετών. Τώρα πια, στα 40 μου, αρνούμαι να κοροϊδέψω εσένα που αφιερώνεις 3-4 λεπτά να με διαβάσεις ή να με ακούσεις. Θα σου πω αυτά που πιστεύω, χωρίς να προσπαθώ να στρογγυλέψω τις γωνίες για να γλιτώσω από τους κινδύνους.
Υπάρχουν ένα σωρό πρόθυμοι άλλωστε, για αυτή τη δουλειά. Το θέμα είναι πώς θες να κοιμάσαι. Σε μαξιλάρι με πούπουλα ή σε μαξιλάρι γεμάτο λεφτά που βγήκαν επειδή όταν σου έλεγαν «πες αλήθεια» εσύ άκουγες μόνο την κατάληξη και νόμιζες «παραμύθια»…
