Η αλήθεια είναι ότι εμπεριείχε αρκετές «παγίδες» για τον Παναθηναϊκό η μετάβαση στην ελληνική πραγματικότητα μετά την απροσδόκητη ήττα από τον Αγιαξ και την αμφιβολία και το ψυχολογικό «φρένο» που σε ένα βαθμό επέφερε.
Ηταν ελάχιστος ο χρόνος που είχε η ομάδα στη διάθεσή της προκειμένου να προετοιμαστεί επαρκώς, αγωνιστικά αλλά και ψυχολογικά, για το ματς της Κυριακής (ελάχιστες ώρες και ουσιαστικά μία προπόνηση)...
Ηταν έξτρα πρόβλημα οι καιρικές συνθήκες που αφορούσαν στην ώρα διεξαγωγής, με την υγρασία, τη ζέστη και τα απαιτούμενα... τάιμ άουτ, κι ενώ τρεις ημέρες πριν οι «πράσινοι» είχαν δώσει ένα ματς... ευρωπαϊκού ρυθμού και έντασης και άρα υψηλών απαιτήσεων...
Ηταν επιπλέον αυτονόητο ότι έπρεπε να γίνει ένα μικρό «φρεσκάρισμα» στα πρόσωπα της ενδεκάδας το οποίο πάντα εγκυμονεί κινδύνους όταν επιχειρείται...
Και ήταν επίσης σαφές ότι ο ΠΑΣ Γιάννινα του Πετράκη άξιζε ποδοσφαιρικά το σεβασμό και απαιτούσε πλήρη συγκέντρωση, με τη νοικοκυρεμένη εικόνα, τη συνοχή και τη τακτική προσήλωση που εμφανίζει στα φετινά παιχνίδια του.
Το μήνυμα του Στραματσόνι για το πρωτάθλημα
Ολα τα παραπάνω ενδεχομένως και να δίνουν μία απάντηση στο γιατί ο Στραματσόνι επέλεξε να ξεκινήσει με τον ευρωπαϊκό σχηματισμό (3-5-2) και να δείξει... υπερβολικό σεβασμό σε ένα εντός έδρας ματς του πρωταθλήματος.
Προφανώς ήθελε να περάσει το μήνυμα, κυρίως στα αποδυτήρια, ότι δεν αποτελεί βασικό στόχο μόνο η Ευρώπη αλλά και το πρωτάθλημα και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται απ' όλους στην ομάδα.
Εξ ου και το περιορισμένο ροτέισον που έκανε, με μόλις τρεις αλλαγές στην ενδεκάδα σε σχέση με τον Αγιαξ (Σάμπα αντί Κουτρουμπή, Κουλιμπαλί αντί Μέστο και Λέτο αντί Γουακάσο), ως έξτρα δείγμα της σημασίας που ήθελε να δώσει προς πάσα κατεύθυνση ο Ιταλός.
Στην πράξη βέβαια και δη στο αρχικό 20λεπτο, μέχρι δηλαδή τη «γκάφα» και την αποβολή του Πασχαλάκη που άλλαξε τα αριθμητικά δεδομένα, κατέστη σαφές ότι ο Παναθηναϊκός είχε μεν μία σχετική ασφάλεια ανασταλτικά, όχι όμως και την επιθετικότητα, την ταχύτητα και τη φαντασία που απαιτούσαν οι περιστάσεις, κυρίως εξαιτίας της προβληματικής δημιουργίας από τον άξονα.
Κι αυτό συνέβη κατά βάση διότι ο Λουντ, που είχε το ρόλο του επιτελικού μέσου σε αυτό το διάστημα, έκανε αρκετές λάθος επιλογές και μαζί με τους Ζέκα (περισσότερο) και Λεντέσμα (λιγότερο) δεν ακούμπησαν όσο θα έπρεπε τη μπάλα στους δύο επιθετικούς (Λέτο, Μπεργκ), ανεξαρτήτως εάν ο Λουντ κατάφερε στην πορεία του ματς να σκοράρει, επιβεβαιώνοντας ότι είναι ο μεσοεπιθετικός με τη μεγαλύτερη έφεση στο σκοράρισμα στο «πράσινο» ροστερ.
Γεγονός άκρως σημαντικό, συν την «στρατιωτική» τακτική προσήλωση του Φινλανδού, που προφανώς προσμετρώνται στη «σούμα» της επιλογής του Στραματσόνι για τα πρόσωπα της ενδεκάδας.
Από τον Πλατανιά στον Παναθηναϊκό δεν είναι απλή υπόθεση η... μετάβαση για τον Κουλυμπαλί, αλλά παρ' όλα αυτά εκείνος έδινε την εντύπωση ότι είναι χρόνια μέλος της ομάδας!
Τα μοναδικά ρήγματα σε αυτό το διάστημα προέκυψαν μόνο απ' τα δύο άκρα, με τα ανεβάσματα των πλάγιων φουλ μπακ (Κουλιμπαλί και Χουλτ) και κυρίως από την πλευρά του -εξαιρετικού στο ντεμπούτο του- διεθνούς Αφρικανού από το Μάλι, ο οποίος επιβεβαίωσε τα δημιουργικά χαρακτηριστικά που γνωρίζαμε (μέχρι και σέντρα με το αριστερό έκανε από τα δεξιά, μετά από προσποίηση, προς το κεφάλι του Λέτο στο 7') και κατέδειξε -το κυριότερο- ότι δεν (θα) έχει κανένα πρόβλημα να σηκώσει το «βάρος» της φανέλας του Παναθηναϊκού.
Από τον Πλατανιά στον Παναθηναϊκό δεν είναι απλή υπόθεση η... μετάβαση και ο Κουλιμπαλί όχι μόνο δεν έδειξε να έχει... βάρος, αλλά αντιθέτως έδινε και την εντύπωση ότι είναι χρόνια μέλος της ομάδας.
Από τις... αστείες λύσεις στον ανταγωνισμό των μπακ
Ο ανταγωνισμός φέτος είναι πιο αυξημένος από ποτέ (και) στα άκρα της άμυνας, θέσεις όπου μέχρι πρότινος οι επιλογές που υπήρχαν ήταν αστείες για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού, αλλά πλέον στα πλάγια μπακ το Τριφύλλι διαθέτει τρεις παίκτες με άρτια τεχνική και ταχύτητα, διότι εκτός του Κουλιμπαλί πολύ καλός ήταν για μία ακόμη φορά και ο «τούρμπο» Χουλτ...
Τα οφέλη πάντως για τον Παναθηναϊκό στο πρώτο 20λεπτο υπήρξαν περιορισμένης εμβέλειας για την προσδοκώμενη «πολιορκία» του αντιπάλου και αφορούσαν κατ' ουσίαν μόνο σε ανάπτυξη απ' τα άκρα και κάποια κόρνερ που έδειχναν επικίνδυνα εξαιτίας του εντυπωσιακού και ταυτόχρονα κυρίαρχου στον αέρα Σάμπα.
Πλην όμως το αγωνιστικό δείγμα είναι πολύ μικρό για περαιτέρω ανάλυση, μόλις 20 ποδοσφαιρικά λεπτά, στις ειδικές συνθήκες που προαναφέραμε. Και κανένα ματς δεν διαρκεί ποτέ 20λεπτά, αλλά 90plus, ανεξαρτήτως των εκάστοτε συνθηκών που προκύπτουν, είτε είναι υπέρ σου, είτε εις βάρος σου.
Με τον Βιγιαφάνιες η ανάπτυξη αποκτά πλουραλισμό
Στο δεύτερο «κεφάλαιο» που αφορά στην εξέλιξη του αγώνα και τη διαχείριση των συνθηκών που δημιουργήθηκαν, ο Παναθηναϊκός παίρνει πολύ καλό βαθμό. Αγγίζει το άριστα για την ακρίβεια...
Ηταν έγκαιρη και προφανώς απαραίτητη η είσοδος στο ματς του Βιγιαφάνιες (σε λιγότερο από τα 13 λεπτά που φαίνονται στο χαρτί, διότι μετά την αποβολή του Πασχαλάκη υπήρξε τάιμ άουτ λόγω ζέστης) και ο βιρτουόζος Αργεντινός ήταν ο βασικότερος λόγος που ο Παναθηναϊκός πήγε στην ανάπαυλα έχοντας ανοίξει το σκορ, έχοντας ένα δοκάρι και άλλες τρεις μεγάλες ευκαιρίες. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο...
Και μην ξεγελιέστε, το νούμερο είναι όντως εντυπωσιακό, διότι δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο φαίνεται να αντιδράς τόσο εμφατικά μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, έστω και με παίκτη παραπάνω...
Και από αμιγώς τακτικής πλευράς είναι ξεκάθαρο ότι ο αντίπαλος αιφνιδιάστηκε από την αλλαγή του διακόπτη και δεν ήξερε από που και πως να προφυλαχθεί μέχρι να πάει στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα...
Τακτικά, επίσης, η αλλαγή του σχηματισμού σε «διαμάντι» (4-1-3-2), με τον «Βίγια» πίσω από Λέτο και Μπεργκ, επέφερε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η ομάδα: η μπάλα «ακούμπησε» σωστά στους επιθετικούς, η ανάπτυξη απέκτησε πλουραλισμό, ισορροπία (απ' τα άκρα και τον άξονα), ταχύτητα, φαντασία, όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζονταν για να φτάσουμε σε μία πειστική εμφάνιση, με 23 τελικές προσπάθειες και 4 γκολ.
Είναι ξεκάθαρο ότι το εύρος του ρόλου του Βιγιαφάνιες στον Παναθηναϊκό πρέπει να είναι μεγαλύτερο. Το δικαιούται και κυρίως το χρειάζεται η ομάδα.
Χάρη στην τεράστια κλάση του Μάρκους Μπεργκ όλα έγιναν ευκολότερα, όμως ο Βιγιαφάνιες ήταν το «κλειδί» της αλλαγής του ρυθμού και της τροφοδότησης των επιθετικών και είναι ξεκάθαρο ότι το εύρος του ρόλου του στον Παναθηναϊκό πρέπει να είναι μεγαλύτερο, διότι το δικαιούται και κυρίως το χρειάζεται η ομάδα, ειδικά στα ματς του πρωταθλήματος.
Η ουσία βέβαια είναι ότι ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στις νίκες και ανέκτησε τη ψυχολογία του μετά την ήττα από τον Αγιαξ, έφτασε στο «δύο στα δύο» στο πρωτάθλημα με 7-0 τέρματα, ικανοποίησε τον κόσμο του από τα τέσσερα γκολ και τις πολλές φάσεις που δημιούργησε και ανέδειξε επίσης νέα «όπλα» στη φαρέτρα του: τον Κουλιμπαλί που προαναφέραμε, αλλά και τον -αν μη τι άλλο επιβλητικό- Σάμπα, ο οποίος προστέθηκε για τα καλά στις ενεργές λύσεις και το δίδυμο που δημιουργεί μαζί με τον Μολέδο δείχνει ικανό να εξελιχθεί σε «μπετόν αρμέ»...
Κι όλα αυτά με το ματς να τελειώνει στο 4-0, με τον Ιμπάρμπο εκτός αποστολής, τον Γουακάσο στον πάγκο για να... συνετιστεί, τους Μπουμάλ, Τελάντερ και Κουτρουμπή στα «πιτς», και τους Εμποκού και Ρινάλντι να παίρνουν σταδιακά χρόνο, δίκην εγκλιματισμού.
Γεγονότα που καταδεικνύουν την ξεκάθαρη ποιοτική αναβάθμιση και των επαρκών λύσεων του φετινού έμψυχου δυναμικού της ομάδας.
