Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις ως ξένος, ως παιδί μεταναστών ακόμα και αν εσύ έχεις γεννηθεί σε μια πρωτεύουσα όπως το Παρίσι. Ο Ουσμάν, βέβαια, λες και γεννήθηκε με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Δεν λένε για το χάρισμα, για το ταλέντο. Αυτό ήταν... κληρονομικό.
Όσοι ασχολούνται με τα δυναμικά σπορ σίγουρα γνωρίζουν τον Αμπταρχμάν Κουλιμπαλί: παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη στο κικ μπόξινγκ. δεν πρόκειται για απλή συνωνυμία, είναι ο μεγάλος αδερφός του. Το είχε όλη η οικογένεια με τον αθλητισμό. Τα πέντε παιδιά της οικογένειας Κουλιμπαλί, ζωή να 'χουν, βρήκαν όλα διέξοδο στον αθλητισμό, αντί να μπλέξουν με κακές παρέες, φαινόμενο σύνηθες σε πολλά από τα προάστεια της γαλλικής πρωτεύουσας, όπου ζουν μετανάστες από τις αφρικανικές χώρες.
Ο Ουσμάν ήταν πολύ καλός στο άλμα εις μήκος, για την ακρίβεια ήταν στους στίβους μέχρι τα 13 του. Οι δύο μικρότερες αδερφές του, η Μαριάμ και η Ντάλα κάνουν τριπλούν και ο Σουνκασό, δύο χρόνια μικρότερος από τον Ουσμάν, είναι πρωταθλητής στην ηλικία του στα 100 μέτρα με εμπόδια! Σαν να τους... πασπάλισε νεραϊδόσκονη με τέτοιο χάρισμα από όταν γεννήθηκαν.
Ο μεγάλος της οικογένειάς, όμως, ο Αμπταρχμάν, κατάλαβε νωρίς ότι ο Οσμάν ήταν πολύ καλός και στο ποδόσφαιρο. «Μόλις φόρεσα παπούτσια ποδοσφαίρου για πρώτη φορά, ονειρεύτηκα να γίνω επαγγελματίας. Το όνειρο του στίβου το ζω μέσα από τα αδέλφια μου. Είμαι όλοι πολύ δεμένοι και ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον» λέει σήμερα όντας ευγνώμων στον μεγάλο αδερφό που άλλαξε τη ζωή του, αλλά και της οικογένειάς του, την οποία μπορεί να στηρίζει οικονομικά.
Οι γονείς μπορεί να μην είχαν χρήματα, αλλά ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ακόμα και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους, τα μέλη της οικογένειας Κουλιμπαλί μιλούσαν με υπερηφάνια με το Μάλι. Έπρεπε να γίνει ολόκληρος άνδρας ο Ουσμάν, στα 21 του, για να ταξιδέψει στην χώρα όπου γεννήθηκαν οι γονείς του και να γνωρίσει και την γιαγιά του.
Η αλήθεια είναι ότι ζώντας σε μια ευρωπαϊκή χώρα ο Ουσμάν δεν είχε ιδέα τι γινόταν στην πατρίδα του. Πλούσιος δεν ήταν ο ίδιος, αλλά στο Μάλι ο κόσμος υπέφερε. «Η κλήση μου στην εθνική ομάδα μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω το Μάλι, την Αφρική γενικά και να μάθω από πού κατάγομαι. Είδα πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι και αντιλήφθηκα ακόμα περισσότερο τη μάχη που έδωσαν οι γονείς μου για να ξεφύγουν από τη φτώχεια και να μας προσφέρουν τόσα πολλά».
Για να ξεμπερδεύουμε με τις... συνωνυμίες, ο Αμεντί Κουλιμπαλί, παραλίγο να βάλει σε μπελάδες τον Ουσμάν και την οικογένειά του. Πρόκειται για τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τις δύο τρομοκρατικές ενέργειες στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2015, ως συνέχεια του αιματηρού περιστατικού που κόστισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους στα γραφεία του περιοδικού «Charlie Hebdo». Ο Αμεντί Κουλιμπαλί, 33 ετών, ήταν Γάλλος υπήκοος κάτοικος της συνοικίας Γκρινί στο Παρίσι. Μόλις 60 χιλιόμετρα απόσταση από το Βενσέν, το μέρος όπου μεγάλωσε ο Οσμάν και τα αδέρφια του. Αφού οι αρχές διαπίστωσαν πως η ταπεινή οικογένεια από το Μάλι δεν είχε καμία σχέση με τρομοκράτες, άπαντες μπορούσαν πια να επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους.
Πάμε πάλι στη μπάλα. Πρώτα στα τσικό της Μαντ, ο Ουσμάν υπέγραψε το 2008 στην Γκινγκάμπ. Σιγά σιγά ένα ένα τα όνειρά του γίνονταν πραγματικότητα. Πριν γίνει επαγγελματίας, βέβαια, είχε ζήσει την απόλυτη εμπειρία για ένα πιτσιρίκι. Είχε δει από κοντά τον Ροναλντίνιο! Και όχι μόνο αυτό. Από μικρός ο ίδιος φανατικός οπαδός της Παρί Σεν Ζερμέν, θα έδινε τα πάντα για να δει από κοντά ένα παιχνίδι της αγαπημένης ομάδας του. Και κατάφερε, έχοντας διακριθεί σε ένα θερινό καμπ, να είναι το ball boy σε παιχνίδι της Παρί με την Αζαξιό. Προσπάθησε να πλησιάσει τον «Ρόνι» για να πάρει τη φανέλα του μετά το τέλος του αγώνα, αλλά μάταια... «Δεν είχαμε δικαίωμα να ζητήσουμε τίποτα από τους παίκτες».
Με την Γκινγκμπάπ έπαιξε μία σεζόν στην δεύτερη κατηγορία και πήρε μεταγραφή στη Μπρεστ. Τρία χρόνια στη Ligue 1 με γεμάτες σεζόν, κατόπιν η ομάδα υποβιβάστηκε και κάπου εκεί ο Ουσμάν πήρε την απόφαση για μια δραστική αλλαγή στην καριέρα του. Τον πλησίασαν ομάδες από την Αγγλία και την Ισπανία, αλλά συγκεκριμένη πρόταση δεν κατέθεσαν ποτέ. Και εμφανίστηκε και ο... Platanias. Ιδέα δεν είχε για την ελληνική ομάδα ο Ουσμάν. Η προοπτική της Ελλάδας, όμως, ήταν πρόκληση. Άρχισε να ψάχνει γαλλόφωνους παίκτες που είχαν παίξει στον Πλατανιά για να πάρει πληροφορίες. Και πείστηκε.
«Είναι αλήθεια ότι ήθελα να φύγω από τη Γαλλία, να γνωρίσω μια άλλη χώρα. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να πάω στην Ελλάδα, έστω σε μια πιο μικρή ομάδα και αυτό να είναι το σκαλοπάτι μου για μια από τις μεγάλες ομάδες της χώρας μου». Μπίνγκο! Ήρθε, προσαρμόστηκε εύκολα και λάτρεψε τα Χανιά. Παρά το γεγονός ότι ο χειμώνας είναι δύσκολος σε μια επαρχιακή πόλη. «Καλό κλίμα, ποιότητα ζωής, όλα καλά» έλεγε σε συμπατριώτες του μερικούς μήνες μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα.
Όλα καλά; Αν εξαιρέσεις έναν... αναπτήρα. Το παιχνίδι του Πλατανιά με τον Ολυμπιακό στα Περιβόλια όδευε προς το τέλος του, όταν ο Ουσμάν Κουλιμπαλί πήγε να εκτελέσει ένα πλάγιο, μπροστά από το σημείο που κάθονταν οι φιλοξενούμενοι οπαδοί. Ο Αφρικανός δέχθηκε έναν αναπτήρα στο πόδι, τον έπιασε για να τον δείξει στον διαιτητή Σπάθα, ενώ όταν σηκώθηκε είχε έντονο διάλογο με τον Τζίμι Ντουρμάζ. Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι. «Πρέπει πάντα να παλεύεις, πρέπει να πιστεύεις στο καλύτερο. Αν είσαι αρνητικός, θα αποτύχεις. Πρέπει να σκέφτεσαι θετικά» λέει ο ίδιος. Και τα καλά ήρθαν, αν και υπάρχουν ακόμα σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή της σκάλας.
