Είσαι μικρός. Νομίζεις ότι ο κόσμος σου ανήκει. Δεν «βλέπεις» κανέναν. Πιστεύεις ότι όλοι γύρω σου γεννήθηκαν για να σε υπηρετούν. Νιώθεις ένας μικρός Θεός. Μέχρι που ξυπνάς ένα πρωί και καταλαβαίνεις πως είσαι ένα… τίποτα. «Ήταν 32 ετών και πέθανε στον ύπνο του, χωρίς καμία αιτία. Έμενε στο Μπέρμιγχαμ και ήταν ο λόγος που έφυγα στην Αγγλία σε ηλικία 16 ετών για να πάω στις ακαδημίες της Τότεναμ. Ο θάνατος του ξαδελφού μου, μου άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τον κόσμο.
Κατάλαβα ότι η ζωή είναι σύντομη και αναρωτήθηκα τι θα άφηνα πίσω μου, αν έφευγα κι εγώ εκείνη την ημέρα. Αποφάσισα να αφήσω τον Θεό να οδηγήσει την ζωή μου και δεν μπορείς να λογίζεσαι ως παιδί του Θεού, αν δεν δίνεις το καλό παράδειγμα. Από εκείνη την ημέρα άλλαξα την ζωή μου, την νοοτροπία μου. Τώρα εγώ είμαι αυτός που λέει στους πιο νέους παίκτες της Σταντάρ Λιέγης, όπως ο Μιτσί (σ.σ. Μπατσουαγί νυν επιθετικός της Τσέλσι) να μην κάνουν βλακείες και αυτά που έκανα εγώ στο παρελθόν».
Ένα αλάνι με την μύτη ψηλά...
Ο Πολ-Ζοσέ Εμποκού Εμπούνγκε (όπως είναι το πλήρες του όνομα) πιθανότατα θα ήταν σήμερα ένα ακόμα από τα πολλά εκείνα προικισμένα παιδιά που χάθηκαν επειδή δεν κατάλαβαν ότι το ποδόσφαιρο είναι… ομαδικό και όχι ατομικό άθλημα. Μέχρι να χάσει τον ξάδερφό του ήταν ένας ρέμπελος, ένα αλάνι, ένας υπερόπτης πιτσιρικάς που κυκλοφορούσε με την μύτη ψηλά κι έκανε ότι του καπνίσει επειδή απλώς… ήξερε καλή μπάλα!
Γεννήθηκε στην Κινσάσα του Ζαΐρ, αλλά δεν έχει καθόλου παραστάσεις από την γενέτειρα αφού πριν κλείσει το πρώτο έτος της ηλικίας του η φαμίλια μετανάστευσε σε ένα προάστιο της Λιέγης, όπου από πολύ μικρός ο Πολ-Ζοσέ έδειξε ότι το κλωτσάει καλά το τόπι.
Από τα 12 του βρέθηκε στις φημισμένες ακαδημίες της Σταντάρ Λιέγης, μα έκανε για πρώτη φορά του κεφαλιού του το καλοκαίρι του 2008, όταν άφησε τους πάντες στα κρύα του λουτρού ξελογιασμένος από το όνομα της Τότεναμ. Δεν έπαιξε ποτέ στην πρώτη ομάδα των «σπιρουνιών» (είχε μόνο μία παρουσία στον πάγκο σε ένα αγώνα κυπέλλου απέναντι στην Μπόλτον το Φεβρουάριο του 2010) και ο δανεισμός του στην Λέιτον Όριεντ (3 γκολ σε 27 ματς στην League One) του έδειξε ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήταν σκληρότερο από ότι φανταζόταν!
Μετά από τρία χρόνια στο νησί, το καλοκαίρι του 2011 επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια στην «μαμά» Σταντάρ Λιέγης, όμως η πρώτη σεζόν έχει όλες τις παθογένειες της έπαρσης. Κοπάνες από προπονήσεις, κακή συμπεριφορά, μύτη ψηλά, τσακωμοί με τον προπονητή Ζοσέ Ρίγκα, υποβιβασμός στην ομάδα νέων και ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό (σε γκολ) σε 14 παιχνίδια!
Άλλος άνθρωπος
Από εκεί και μετά γεννιέται ένας νέος Εμποκού. Ένας διαφορετικός παίκτης, μα κυρίως ένας διαφορετικός άνθρωπος. Την εξήγηση την δίνει ο ίδιος: «Ήξερα ότι είχα ταλέντο και έκανα ότι ήθελα με την σιγουριά ότι κανείς δεν πρόκειται να με διώξει. Δεν δούλευα πολύ στις προπονήσεις, είχα άσχημη συμπεριφορά και ήμουν κακό παράδειγμα. Ξαφνικά κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω». Και άλλαξε!
Τα δύο επόμενα χρόνια ήταν θριαμβευτικά. Πότε ως αριστερός inside forward σε 4-3-3, πότε ως κρυφός επιθετικός, πότε ως false 9 o Μ’Ποκού είναι μία δημιουργική βόμβα για την Σταντάρ Λιέγης, σκοράροντας παράλληλα 21 γκολ σε 80 παιχνίδια. Κάνει τόσο πολύ την διαφορά εντός συνόρων που προτείνεται για το βραβείο Ebony Shoes (αυτό του καλύτερου παίκτη της σεζόν), το οποίο όμως καταλήγει στον Τοργκάν Αζάρ, αν και κερδίζει μία πλουσιοπάροχη αναπροσαρμογή συμβολαίου, που θεωρητικά θα τον κρατούσε στην Λιέγη ως το 2018.
Ο έρωτας του Παναθηναϊκού μαζί του ήταν κεραυνοβόλος, αλλά έκρυβε πρώτα πολύ πόνο. Δεν ήταν να παίξει στον επαναληπτικό της Λεωφόρου για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Champions League εκείνο το βράδυ της 5ης Αυγούστου του 2014, αλλά ο τραυματισμός του Μουγιαντζί Εμπιά τον έστειλε στο χορτάρι από το 20ό λεπτό, με τον Εμποκού να αλλάζει την σύγχρονη ιστορία του «τριφυλλιού».
Ο Βελγο-Κονγκολέζος επιθετικός (μολονότι έχει παίξει σε όλες τις μικρές Εθνικές του Βελγίου, έχει επιλέξει την Εθνική Ανδρών του Κονγκό) άλλαξε όλη την ροή του ματς και ήταν μέσα και στα δύο γκολ (σκόραρε το δεύτερο) της Σταντάρ Λιέγης, που γύρισε το ματς (1-2) και μαζί μία διαφαινόμενη πρόκριση στα πλέι-οφ της διοργάνωσης. Μπορεί η σεζόν να είχε ουκ ολίγους τραυματισμούς, όμως οι εμφανίσεις του στους ομίλους του Europa League έκαναν ομάδες από το Κατάρ και την Ιταλία να στρώνουν χαλί από λεφτά στα πόδια του.
Italian dream
Την τελευταία μέρα της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου του 2015, ο Τζιανφράνκο Τζόλα χρησιμοποιεί όλη του την «πειθώ» και κλείνει τον Εμποκού ως δανεικό στην Κάλιαρι και τον χρησιμοποιεί ασταμάτητα σε όλο τον δεύτερο γύρο. Η πρώτη του εικόνα στην Ιταλία είναι άκρως εντυπωσιακή (3 γκολ σε 16 παιχνίδια), ωστόσο η Κάλιαρι υποβιβάζεται. Η περσινή σεζόν τον βρίσκει στην Κιέβο Βερόνα, όμως σε μία άκρως προβληματική χρονιά, ο Εμποκού κάνει μόνο 6 εμφανίσεις στην βασική ενδεκάδα (άλλες 14 ως αλλαγή) δεν σκοράρει ούτε μία φορά, κάτι που διευκόλυνε την έλευση του στον Παναθηναϊκό ξανά με την μορφή δανεισμού.
Τι λέει το scouting report
Τι μέρος του λόγου είναι αυτός ο Εμποκού; Στα 24 του είναι ένας κοσμογυρισμένος πολίτης του κόσμου, που έχει φάει τα χαστούκια του από την ζωή, μα κατάφερε να σταθεί στα πόδια του. Ένας παίκτης που ζει για το δημιουργικό ποδόσφαιρο, που λατρεύει να έχει χώρους μπροστά του στο επιθετικό τρανζίσιον και μπορεί να αποτελέσει ελβετικό σουγιά για τακτικές αλχημείες, αφού έχει χρησιμοποιηθεί στο αριστερό φτερό σε 4-3-3, ως κρυφός επιθετικός σε 4-2-3-1, αλλά και ως φορ κορυφής σε ευέλικτα σχήματα.
Στην πραγματικότητα μοιάζει πολύ σε ρόλο με τον Ολιβιέ Μπουμάλ, αρέσκεται στις ατομικές ενέργειες, είναι ικανότατος ντριμπλέρ εν κινήσει, αλλά και φαρμακερός στις εκτελέσεις φάουλ. Τι του λείπει; Είναι επιρρεπής στα λάθη, δεν συνεισφέρει ανασταλτικά, είναι λιγάκι τεμπελάκος όταν η μπάλα είναι σε άλλα πόδια και δείχνει με παίκτη που παίζει καλά, μόνο εκεί που νιώθει καλά.
