Υπουργός που επεμβαίνει, ποιοι θα παίξουν ομάδα διαιτησίας σε τελικό κυπέλλου, είναι φασουλής. «Με την καλή έννοια». Ομοσπονδία που κάνει να χρειάζεται να επέμβει υπουργός, όχι μόνο για μια ομάδα διαιτησίας σ’ ένα τελικό, αλλά για το ποιοι θα παίζουν διαιτητές/παρατηρητές/δικαστές σ’ ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, είναι εταιρεία δολοφόνων. «Με την καλή έννοια» πάντα…
Εχουμε το(ν) ένα, επειδή (προ)υπάρχει το άλλο. Ένα υπουργό, με συμπεριφορές που διακατέχονται από καισαρισμό. Μια ομοσπονδία, με χαρακτηριστικά που οδηγούν σε βάσιμες υποψίες εγκληματικής οργάνωσης. Η FIFA ξέρει το(ν) ένα, ξέρει και το άλλο. Δεν είναι τρελοί, οι άνθρωποι. Αντιλαμβάνονται τους καταστατικούς κανονισμούς, αντιλαμβάνονται και τη ζώσα πραγματικότητα.
Είναι, εδώ και πολύν καιρό, τέτοιο το πλέγμα των πρωτοφανών, ενίοτε βίαιων, κυβερνητικών παρεμβάσεων στα του ποδοσφαίρου που, εάν συνέβαινε μονάχα το ένα δίχως να προϋπάρχει το άλλο, θα είχαν αποβάλει την Ελλάδα προ πολλού και δια παντός. Ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται, είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που έχουν αφήσει κυβέρνηση, στην ατελείωτη σειρά κυβερνήσεων οι οποίες ανεπιτυχώς στο παρελθόν το δοκίμασαν, να βάζει τα δυο πόδια ομοσπονδίας σ’ ένα παπούτσι.
Η πλειονότητα των κλαμπ της Σούπερ Λιγκ αγωνιούν για την «επιχορήγηση» της συνδρομητικής TV. Μη χάσουν κάποια ρύθμιση. Μη σκάσει κάποια προσφυγή. Οι υποχρεώσεις τρέχουν. Αντιληπτόν. Είναι, στο περίπου, όπως κάθε φορά αγωνιά το κράτος για τη δόση των δανειστών. Μη τυχόν δεν πληρωθούν μισθοί/συντάξεις και, αυτομάτως, καταρρεύσει όλο το σύστημα σε μια νύχτα μέσα.
Είναι συζήτηση για άλλη στιγμή, τι διαφορετικό θα μπορούσε να προσδοκά το κράτος από τους δανειστές. Αυτή τη στιγμή, σ’ αυτή τη συζήτηση, το βέβαιον είναι ότι τα κλαμπ της Σούπερ Λιγκ δεν θα μπορούσαν να προσδοκούν τίποτα το διαφορετικό από τη συνδρομητική TV. Όταν η συνδρομητική TV τους έστειλε, σε θεμιτό timing, ένα πακέτο με ενδιαφέρουσες προτάσεις, αυτοί το έκαναν ό,τι κάνουμε εμείς τα φυλλάδια που βρίσκουμε κάτω απ’ την πόρτα του σπιτιού μας, σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, κ.λπ. Το απόθεσαν σ’ ένα συρτάρι, στην καλύτερη. Σ’ ένα καλάθι αχρήστων, στη χειρότερη.
Μεταξύ των μερών, η ατμόσφαιρα είναι έως ψυχροπολεμική. Ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα, δύσκολα θα οδηγούσε σε εξομάλυνση και συνεννόηση. Φυσικά, και εδώ, η ευθύνη είναι δύο όψεων. Είκοσι χρόνια, η συνδρομητική TV είχε κάνει τον εαυτό της γραφείο εξυπηρετήσεων. Συνετέλεσε. Είκοσι χρόνια μετά, ενώπιον του καταφανούς αδιεξόδου στο οποίο συνετέλεσε, θυμήθηκε ν’ αναλάβει και να παίξει τον θεσμικό ρόλο της.
Θεσμικός ρόλος της συνδρομητικής TV, δεν είναι να κατεβάζουν βρακιά (προκειμένου να γίνεται, εν τέλει, πάντοτε το deal που θα κρατήσει golden boys στις γλυκύτατες θεσούλες τους) με την πρώτη στρακαστρούκα που το κάθε κλαμπ, για λόγους δικής του μικροπολιτικής, θα πετάξει στον αέρα. Θεσμικός ρόλος της συνδρομητικής TV είναι να συμμετέχει αποφασιστικά, πώς θα γίνεται αυτό που αγοράζει. Είναι σαν να χτίζεται σπίτι αλλά να μη ρωτάει ο κατασκευαστής τον ιδιοκτήτη, πώς θέλει τι, και πού.
Τώρα. Αν πρόκειται ν’ αρχίσει ποτέ πρωτάθλημα με αίσθηση ίσων όρων και συγχρόνως να πάει με ηρεμία το ποδόσφαιρο σε εκλογή διοίκησης, μοναδική λύση είναι ένα βοσνιακό μοντέλο. Θ’ αποσυντονιστούν οι εξ επαγγέλματος προσκυνημένοι, για ένα διάστημα δίχως τον εμφανή Ισχυρό δεν θα ξέρουν καταπού να κάνουν, με ποιον να πάνε και ποιον ν’ αφήσουν. Ένας λόγος παραπάνω δηλαδή, αυτή η πλάκα που θα έχει το έργο, ώστε να γίνει.
Στη Βοσνία/Ερζεγοβίνη, πριν τέσσερα-πέντε χρόνια, κατ’ αρχήν για τελείως άλλον λόγο, επειδή ήθελαν να έχουν… τρεις προέδρους, ένα μουσουλμάνο, ένα σερβικής καταγωγής, ένα κροατικής, επιπλέον επειδή είχαν μαζευτεί και εκεί κάμποσα περί τη διαφθορά των αξιωματούχων που ήταν στις καρέκλες, η FIFA, όταν αγανάκτησε μαζί τους, έκανε πως τους απέκλεισε, δημιούργησε συνθήκη ασφυξίας, και πραξικοπηματικά φύτεψε μια μεταβατική διοίκηση «εκ προσωπικοτήτων». Πρόεδρος Οσιμ, μέσα Μπάγεβιτς, μέσα Χατζιμπέγκιτς, μέσα Μπάρμπαρεζ, και λοιπές ντόπιες δυνάμεις. Ένα εχέγγυο, για την ομαλότητα των διαδικασιών.
Με το που τους φύτεψε, εννοείται, αμέσως ήρε τον αποκλεισμό. Σε λιγότερο από 12 μήνες, βελούδινα, η ομοσπονδία είχε νέο (ένα!) πρόεδρο. Άλλον ένα χρόνο μετά, ήδη FIFA/UEFA είχαν προικίσει με κονδύλια τον νέο πρόεδρο, τον πρόεδρο της επόμενης εποχής, κι ο Πλατινί πήγε και εγκαινίασε το εθνικό αθλητικό κέντρου του βοσνιακού ποδοσφαίρου στη Ζένιτσα. Ο δε Οσιμ ύστερα, αφού ολοκλήρωσε τη δουλειά του στην ομοσπονδία, έφερε στη χώρα εκείνους που εξακολουθούν να τον έχουν, δέκα (και πλέον) χρόνια από τότε που ζούσε στη χώρα τους, για θεό. Τους Ιάπωνες που επένδυσαν κι έφτιαξαν απ’ την αρχή, σε σημείο-μηδέν, ακαδημία ποδοσφαίρου στο Μόσταρ.
Η ομαλότητα, είναι νόμος της φυσικής και νόμος της ζωής επίσης, απελευθερώνει δυνάμεις. Το ίδιο, όσο τις δεσμεύει η ανωμαλία.
