Υπάρχουν ακόμη σύλλογοι, που υποστηρίζονται από ανθρώπους συναισθηματικά δεμένους μαζί τους, που ζητάνε να ξεκινήσει το πρωτάθλημα μέσα από επίσημες ανακοινώσεις.
Δηλαδή να ξεκινήσει ένα πρωτάθλημα με σημαδεμένη τράπουλα, στημένες πειθαρχικές, στημένους πίνακες διαιτησίας, με όλο το συγγενολόι βολεμένο στους πίνακες, με ατομάκια που φιλάνε δαχτυλίδι για να βρίσκονται εκεί.
Και αυτές οι ομάδες, δεν ντράπηκαν να βγάλουν ανακοίνωση. Και οι οπαδοί τους κάθονται και τους κοιτάνε.
Δεν είναι βέβαια μόνο αυτό. Είναι και η Λίγκα. Η αρχική αντίδραση του Γιώργου Στράτου μου άρεσε. Σήμερα στην ανακοίνωση, δεν είδα κάτι για την ταμπακιέρα. Δεν είναι το ποιος θα είναι το τρίτο μέλος της επιτροπής που θα τρέξει το ισπανικό μοντέλο. Το πρόβλημα είναι οι στημένοι πίνακες. Καμία αναφορά στην απάντηση του Γιώργου Στράτου.
Σούπερ Λίγκα, ένας συνεταιρισμός που δεν έχει καταλάβει ακόμη που οδηγείται το πράγμα. Έγκλειστοι σε έναν μικρόκοσμο που λειτουργεί με δικούς του κανόνες μακριά από αυτούς της πραγματικής αγοράς. Αυτής που απέμεινε στη χώρα έστω.
Αλήθεια πως περιμένει κάποια ομάδα τύπου Πλατανιά να βγάλει τα έξοδά της; Με κόστος ομάδας – μαζί με λειτουργικά – κοντά στα 4εκατ. ευρώ το χρόνο. Με τα δεδομένα που έχουν επιβληθεί από τους συστημικούς και με το αόρατο ενδιαφέρον του μέσου Έλληνα για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Σούπερ Λίγκα, στη καλύτερη ο Πλατανιάς θα μπει ένα εκατ. ευρώ μέσα κάθε χρόνο. Όπως και όλες οι ομάδες αυτού του επιπέδου.
Αν δεν αλλάξουν εμπορικά τα δεδομένα, οι επιλογές του κάθε Πλατανιά είναι οι εξής. Να έχει έναν τύπου που εφ΄όρου ζωής θα βάζει ένα εκατ. ευρώ από την τσέπη του, να πέσει μέσα στην επόμενη τριετία στη Φούτμπολ Λιγκ 2 ή να γίνει γιουσουφάκι του κάθε νταβατζή. Το να πουλήσει παίκτες σε αυτό το περιβάλλον το βρίσκω λιγάκι κωμικό ή να πουλήσει πάνω από 300 χιλιάδες ευρώ για να μη τα μηδενίζω όλα.
Η μοναδική ελπίδα που υπάρχει, είναι να αλλάξουν τα δεδομένα διαχείρισης της Λίγκας. Να μην ισχύσει ο δείκτης εμπορικότητας στα τηλεοπτικά, να μην μείνει η Λίγκα χωρίς κεντρική χορηγία και να γίνει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο τόσο εμπορικό που εταιρίες που έχουν βάση πχ την Κρήτη στη περίπτωση του Πλατανιά, να στηρίζουν πραγματικά και όχι σχεδόν εικονικά την τοπική ομάδα. Το ίδιο ισχύει και για όλες αυτές τις ομάδες.
Εννοείται πως αναλογικά εταιρίες που έχουν τάργκετ γκρουπ το ποδοσφαιρικό κοινό θα επενδύσουν μεγαλύτερα ποσά αν υπάρξει προϊόν και πάει λέγοντας. Μία αλυσίδα αναγκαστική, μία αλυσίδα απαραίτητη. Κάποτε οι εταιρίες αθλητικής ένδυσης πλήρωναν για να μπούνε στις ομάδες. Για ρωτήστε τώρα τι δίνουν ακριβώς; Και σε τι ποιότητα.
Αυτή θα έπρεπε να είναι η κοινή γραμμή των ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιριών. Να υπάρξει προϊόν. Και όταν πχ η Nova ζητάει κάποια θέματα προς τη σωστή κατεύθυνση όπως η μείωση ομάδων, να μην κάνουν σαν ψυξοπαρθένες αφού γνωρίζουν καλά πως μόνο έτσι θα ανέβει ο ανταγωνισμός.
Ο Γκιρτζίκης μας τελειώνει, κάτι που ήταν αναμενόμενο. Όπως βέβαια και η σαπίλα που διέπει την ΕΠΟ. Όμως δεν είναι μόνο αυτή το πρόβλημα. Αν οι ομάδες είχαν σοβαρά και όχι τυχοδιωκτικά κριτήρια τα πάντα θα είχαν τελειώσει νωρίτερα.
Και από τη στιγμή που το σύστημα παραπαίει, ολοκληρώνεται και η καραμέλα που έκρυβε πολλές αδυναμίες του συνεταιρισμού. Ας είναι έτοιμοι να δεχτούν αυτοί το μπινελίκι όταν το προϊόν θα είναι κατώτερο της πραγματικής του δυναμικής.
