Έβλεπα τον τελικό του Τένις μεταξύ Μάρεϊ και Ντελ Πότρο, με παρέα τον αδερφό Γιάννη Κυφωνίδη που μετέδιδε αυτή τη μεγάλη αναμέτρηση. Στο στενό μου μπορεί να είμαι ο μόνος που έμεινα αυτό το τριήμερο Θεσσαλονίκη. Δεν παραπονιέμαι, φευγάτος ήμουν όλο το καλοκαίρι.
Λάτρης του τένις δεν είμαι. Μπορεί να ήταν ο δεύτερος αγώνας στη ζωή μου που τον είδα από την αρχή μέχρι το τέλος. Όταν μάλιστα συνδυάζω το τένις με τις ρακέτες στη παραλία, μου δημιουργείται και μία αρνητική αίσθηση περιμένοντας έναν μετεωρίτη να προσγειωθεί στους μαλάκες που μου χαλάνε την ηρεμία στη παραλία μπαίνοντας μπροστά μου τίγκα στο λάδι για να μας πείσουν πόσο αθλητικοί είναι.
Για τον τελικό έλεγα. Φαινόταν από το δεύτερο σετ πως ο Ντελ Πότρο δεν μπορεί. Μετά από μεγάλο τραυματισμό, μετά από σκληρά παιχνίδια μέχρι να φτάσει στο τέρμα, αθλητικά δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Κι όμως, για τέσσερις ώρες κατάφερνε να βρει λύσεις. Κατάφερνε να στείλει στα σκοινιά έναν Μάρεϊ που έπρεπε να διαχειριστεί το ότι αυτός θα κέρδιζε. Όμως η νίκη καθυστερούσε πάντα με τρόπο εντυπωσιακό.
Δεν μέτρησα πόσα μπρέικ έγιναν στο τελευταίο σετ. Δεν θυμάμαι καταγραφή τόσων μπρέικ σε ένα σετ ποτέ. Στο τέλος ο Αργεντίνος λύγισε γιατί ήταν προδιαγεγραμμένο, όμως η στιγμή που ο αγώνας τελειώνει, ο Μάρεϊ δεν πανηγυρίζει και σπεύδει στο φιλέ να αγκαλιάσει τον Αργεντίνο είναι αυτή που μένει. Όπως και το ότι οι δυο τους, πήγαν μετά στην καρέκλα τους για να κλάψουν με λυγμούς.
Τέσσερις ώρες πίεσης, υψηλής συγκέντρωσης. Τέσσερις ώρες που ο πλανήτης έβλεπε τους δυο τους να βγάζουν άσους από το μανίκι. Και πραγματικά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν ο Ντελ Πότρο πήγαινε τον αγώνα στο πέμπτο σετ.
Απίστευτη στιγμή που θα μου μείνει. Όπως και αρκετές άλλες είναι η αλήθεια. Έβλεπα την εθνική Αργεντινής στο μπάσκετ. Εκεί δεν αποσύρθηκαν οι Τζινόμπιλι, Νοτσιόνι, Σκόλα και πάει λέγοντας. Παίζουν για την πατρίδα τους μέχρι τα σχεδόν 40 – ο πρώτος είναι – παίζουν για την παρέα τους, ευχαριστιούνται που είναι μέλη μίας φουρνιάς εκπληκτικών αθλητών. Δεν θέλουν να τελειώσει αυτό το παραμύθι που ζούνε. Δεν παίζουν μόνο κόντρα στους αντιπάλους τους αλλά και κόντρα στον χρόνο. Και νικάνε ακόμη.
Είδαμε οι δικοί μας θρύλοι το πόσο εύκολα είπαν αντίο. Και δεν τους ακούμπησε κανείς. Δικαίωμά τους δεν λέω, όμως υπάρχει η στιγμή που κάποιοι άλλοι θα τους εκθέσουν. Η κάθε επιλογή άλλωστε έχει και το τίμημά της. Όμως στην ουσία, ο μεγάλος αθλητής τα παρατάει όταν παύει να είναι μεγάλος. Οι δικοί μας μίκρυναν νωρίς.
Ο πρωταθλητισμός είναι σοβαρό πράγμα. Και για να το δέσω με τον ΠΑΟΚ αφού για αυτό πληρώνομαι, είναι η ευκαιρία του φέτος να χτυπήσει το πρωτάθλημα. Είναι για την ακρίβεια η δεύτερη ευκαιρία στην εποχή Σαββίδη. Η πρώτη ήταν το 2014, όταν αντί του κλεισμένου Σάντος επιλέχτηκε ο Αναστασιάδης και γέλασε ο κάθε πικραμένος.
Τώρα ο Ολυμπιακός είναι στα χειρότερά του ποδοσφαιρικά και παρασκηνιακά, ο Παναθηναϊκός έχει λύσεις αλλά και παθογένειες, η ΑΕΚ δεν έχει στα υπέρ της την αύρα της ανόδου που τόσο την βοήθησε πέρυσι.
Για να μπορέσει λοιπόν ο ΠΑΟΚ να τα καταφέρει, θα πρέπει πρώτα απ όλα να γίνει ομάδα. Θα πρέπει αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες του, να βγούνε από τον μικρόκοσμό τους και να λειτουργήσουν προς όφελος του συνόλου. Θα πρέπει να μην δημιουργηθούν κατά την διάρκεια της σεζόν παιδιά και αποπαίδια, θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός όλων προς όλους.
Θα πρέπει με λίγα λόγια και λαϊκά, να αποβάλει την χωριατίλα που τόσο τον πληγώνει εσωτερικά κάθε στιγμή που περνάει.
Θα πρέπει δηλαδή ο καθένας που παλεύει για τον στόχο, να αισθάνεται πως πίσω του έχει ανθρώπους που τον στηρίζουν και όχι πως κρίνεται με ηλίθια και βλάχικα κριτήρια.
