“Αποτέλεσμα να μείνουμε εκτός Champions League μετά από πέντε χρόνια. Εκείνη τη στιγμή όλοι φοβηθήκαμε τι γίνεται τώρα. Είναι τεράστια η απώλεια των χρημάτων. Μην ξεχνάμε ότι τα έσοδα είναι ελάχιστα που προσφέρονται από τους υπόλοιπους τομείς, εισιτήρια και χορηγούς…”. Αυτή η αποστροφή από τις δηλώσεις του νέου ισχυρού άντρα και του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού Μιχάλη Κουντούρη που στα δύσκολα βγήκε μπροστά τα λέει όλα.
Για το τι έγινε και κυρίως για το τι έρχεται για την ομάδα που ξεφτύλισε το Ελληνικό πρωτάθλημα για να το κατακτήσει και μετά με τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ και μόνο έγινε μια κανονική μηχανή παραγωγής εκατομμυρίων για τους ιδιοκτήτες της και όχι μόνο. Ενώ οι άλλοι οι φουκαράδες ζουν με αυτό το σοκ και τον φόβο για το τι γίνεται τώρα εδώ και 20 χρόνια. Οχι όλα, τα περισσότερα.
Και ιδίως η ΑΕΚ που το 1996 παρότι πρωταθλητής ήταν ο ΠΑΟ έδειχνε έτοιμη για νέο σερί πρωταθλημάτων με την καλύτερη ομάδα που είδαν τα Ελληνικά γήπεδα και αντί για αυτό έφτασε στο τέλος μια μαύρης περιόδου με κλοπές πρωταθλημάτων εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων και με δεκάδες πεταμένα εκατομμύρια των ιδιοκτητών, εκτός λαμόγιων, η ΑΕΚ έφτασε να πέσει και εντέλει να καταστραφεί πληρώνοντας βέβαια και λάθη των ανθρώπων που την διοίκησαν αλλά κυρίως πληρώνοντας το ΣΑΠΙΟ καθεστώς που φρόντιζε να κονομάει ένας από τους ομίλους της κονόμας.
Από το 96 πέρασαν 20 χρόνια. Μαύρα για το Ελληνικό ποδόσφαιρο και όλες τις ομάδες πλην Ολυμπιακού. Που το κυριότερο που πλήρωσαν εκτός βέβαια από την ΚΥΡΙΑ ΑΙΤΙΑ, την εγκληματική οργάνωση, ήταν η ανυπαρξία σοβαρών διοικήσεων ή η άρνηση των όποιων σοβαρών και δυνατών να χτυπηθούν σε όλα τα επίπεδα με τα γουρούνια με φόβο μην… λερωθούν.
Εκεί την πάτησε ο Ολυμπιακός. Και ιδίως ο Μαρινάκης που κι ο πιο φανατικός οπαδός του καταλαβαίνει πως δεν είναι, σε τίποτα, Κόκκαλης ο οποίος πήρε τα ηνία με ανταγωνιστές Αδαμίδη, Γόντικα και Βρύζα νόμιζε πως βρήκε την τέλεια δουλειά για καμιά εικοσαριά ακόμη χρόνια. Το είχε δηλώσει άλλωστε πως ο στόχος ήταν τα 20.
Εκατσε λοιπόν η τέλεια συγκυρία με την επιστροφή του Μελισσανίδη στο ποδόσφαιρο, που ποτέ δεν ήταν αφελής και προτιμούσε και προτιμά να κάνει ο ίδιος όπως πρέπει να είναι παρά να περιμένει από τους άλλους να… φιλοτιμηθούν, σε συνδυασμό με την παρουσία στον ΠΑΟΚ ενός ανθρώπου που έχει χρήματα και ισχύ μαζί με όραμα και στον ΠΑΟ ενός αφεντικού που μπορεί να μην είναι Βαρδινογιάννης αλλά έχει μεγάλη κοινωνική δύναμη και βέβαια δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω έχοντας τον τρόπο να αναδείξει και να χτυπήσει τα κακώς κείμενα ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα.
Οι δύο υπήρχαν, ο Μελισσανίδης ήρθε και τους… πυροδότησε και για αυτό άλλωστε η ΑΕΚ και ο ηγέτης της ήταν στο στόχαστρο του Ολυμπιακού συστήματος από την Γ Εθνική ακόμη. Τρεις μεγάλες ομάδες λοιπόν, με ισχυρούς σε όλα τα επίπεδα ιδιοκτήτες και με εκατομμύρια οπαδούς από πίσω τους που εδώ και δεκαετίες διψάνε για ένα δίκαιο ποδόσφαιρο με χαρές και λύπες για τους σωστούς λόγους.
Και, για να είμαστε δίκαιοι, ένας υπουργός που για πρώτη φορά δείχνει πραγματική βούληση να καθαρίσει το ποδόσφαιρο ακόμη κι αν κάνει λάθη ή μερικές φορές αγγίζει την γραφικότητα. Καλύτερα λίγη γραφικότητα και λίγα αυθόρμητα λάθη παρά πολλή διαπλοκή όπως σχεδόν πάντα συνέβαινε.
Το τέλος τους λοιπόν είναι προδιαγεγραμμένο. Ενας και πιο αδύναμος από ποτέ αφού έχει στριμωχτεί από παντού το σύστημα του και παράλληλα η αποτυχία του να κρατήσει την Ελλάδα σε αξιοπρεπή θέση στην Ευρώπη έκανε μη δεδομένα τα φράγκα του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι σε τρεις στα πιο δυνατά τους την τελευταία εικοσαετία και με σύμμαχο στον κοινό σκοπό το ίδιο το κράτος που σύμφωνα με το γραφικό ραμολιμέντο έχει αλλάξει υπουργό καμιά εικοσαριά φορές τον τελευταίο χρόνο αλλά όλο τον ίδιο έχει. Μιλάμε για λιοντάρια - Χριστιανοί σε Ρωμαϊκή αρένα και με διαιτητή… Παππά.
Παρεμπιπτόντως θεωρώ λάθος να κολλάμε σε ονόματα. Κάποτε ήταν ο Τσαγκαράκης και ο Μποροθρύλος, που χθες πήραμε το πρώτο δείγμα για το πόση σημαντική ήταν η αντικατάσταση του στην προεδρία της Λίγκας με άνθρωπο των τριών, τώρα είναι ο Παππάς κι ο Δημητρόπουλος. Ενα πράγμα δεν άλλαζε ποτέ. Ο ευνοημένος. Τα πιόνια μίας ή πολλαπλών χρήσεων φεύγουν αλλά ο πονηρός που κάθε χρόνο… επενδύει, τα λεφτά της ΟΥΕΦΑ, έμενε. Οπότε ας είναι κι ο Παππάς του χρόνου. Το θέμα είναι να αλλάξει επιτέλους το σύστημα που τους επιλέγει και τους κρίνει. Και αυτό θα γίνει.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το εξής. Σχεδόν σε όλο τον κόσμο οι χούντες όταν καταλαβαίνουν ότι έρχεται το τέλος προσπαθούν να ντυθούν… δημοκρατίες. Μέχρι κι ο Πινοσέτ και οι Αργεντίνοι στρατηγοί που ήταν από τα πιο σκληρά καθεστώτα ακόμη και στην Ελλάδα με την προσπάθεια για κυβέρνηση… Μαρκεζίνη εκεί προς το τέλος.
Εδώ υπάρχει το εξής φοβερό. Το θράσος αντί να γίνεται έστω για τα μάτια συστολή όσο πλησιάζει το τέλος γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Είδαμε να αλλάζουν οι τακτικοί δικαστές που θα δίκαζαν σε αθλητικό επίπεδο τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση για την οποία ο Βαγγέλης Μαρινάκης δίνει κάθε μήνα το παρόν στο αστυνομικό τμήμα, με άλλους επιλογής των κατηγορουμένων!!!
Και βέβαια έφτιαξαν μια λίστα διαιτητών λες και έχουν να κάνουν με τον… Ντέμη και τον Τζίγκερ που όταν μίλαγαν για την διαιτησία μετά ζήταγαν συγνώμη και έλεγαν πως δεν θα το ξανακάνουν. Μιλάμε για στόκους. Ή μήπως ρε παιδιά τα κάνουν επίτηδες για να φύγουν μια ώρα αρχύτερα και με εντολή ΦΙΦΑ;
Βαγγέλη ψάξου… Μήπως τα άλογα εκτός από κουτσά είναι και… πονηρά;;
