- Πατρίτσιο, βρέχει αρκετά σήμερα. Μήπως θες να κάτσουμε σπίτι και να μην σε πάω προπόνηση;
- Όχι, μπαμπά. Αν δεν μπορείς εσύ να με πας, θα πάω μόνος μου.
Παρότι τα αργεντίνικα σίριαλ δεν έφτασαν ποτέ σε θεαματικότητα αντίστοιχα μεξικάνικα ή βραζιλιάνικα, η σκηνή από ένα ταπεινό σπίτι στο Κίλμες της Λα Πλάτα, θα είχε σίγουρα θέση σε ένα επεισόδιο. Ο επίμονος πιτσιρικάς που κόντρα στη λογική της οικογένειας του ή ακόμα και στις νουθεσίες των προπονητών του, πίστευε το όνειρό του. Ποδόσφαιρο έπαιζε πάντα. Με τον γνωστό τρόπο που το κάνουν στην Λατινική Αμερική, είτε από ανάγκη ή από επιλογή.
«Πάντα, πάντα έπαιζα. Τα άλλα παιδιά ήθελαν Power Rangers για δώρα κι εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν μια μπάλα και ποδοσφαιρικές κάλτσες. Είχα τους φίλους μου στη γειτονιά και μαζευόμασταν μετά το σχολείο», διηγείται ο Πατρίτσιο Ροντρίγκεζ που στην πορεία έγινε Πατίτο, κατά το ασχημόπαπο και ενίοτε ακούει και στο Πάτο. Το σπίτι του ήταν από εκείνα που μέσα στην απλότητα και ταπεινότητά τους, είχαν πάντα φασαρία. Ο Λούτσι και η Αλίσια, η αδερφή του Τζουλιέτα, ο αδερφός του Ντιέγκο και οι πιο σοφοί παππούδες και γιαγιάδες. Ο Κουκού, η Μπέμπα, ο Σαούλ, ακριβώς όπως τα περιμένεις στην Αργεντινή. Ακριβώς όπως φαντάζεσαι και τη συνέχεια.
«Η οικογένειά μου πάντα ήταν δίπλα μου και με βοηθάει να κρατάω τις ισορροπίες μου. Προερχόμαστε από τη μεσαία τάξη και ξέρω ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνω υπερβολές», έλεγε στο ξεκίνημα της καριέρας του, ανεξάρτητα αν αργότερα οι υπερβολές έγιναν κομμάτι της προσωπικής του ταυτότητας. Η αρχή ήταν στη Λανούς, ακολούθησαν οι Defensores De Arenas, η Crucerita και η Germinal, πριν τον ο Μανουέλ Μαγκάν και τον πάρει στις ακαδημίες της Ιντεπεντιέντε. Δέκα χρονών ήταν ακόμα ο Πατρίτσιο και παρά το πολύ μικρό του μέγεθος, το ταλέντο του ήταν αρκετό για να πείσει μια εκ των μεγαλύτερων ομάδων της Αργεντινής, ότι αξίζει τον κόπο.
Ο Μπουονανότε πώς μπορεί;
Γροθιά στο στομάχι. Άντε να είσαι οπαδός της ΑΕΚ, να θες ενθουσιασμένος να μάθεις τα πάντα για τον Αργεντινό μάγο (σ.σ. καθότι κάθε Αργεντινός ή Βραζιλιάνος έτσι προσφωνείται στην Ελλάδα) που φέρνει η ομάδα σου και να διαβάζεις πώς όταν ήταν μικρός χρησιμοποιούσε το παράδειγμα του Ντιέγκο Μπουονανότε. Όχι, δεν ήταν είδωλό του ο πρώην παίκτης της Ένωσης. Προτιμούσε να βλέπει τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Λιονέλ Μέσι και τον Ρομπίνιο ή να εμπνέεται αργότερα στην καριέρα του αντιμετωπίζοντας στο γήπεδο τον Ρικέλμε. Το πρόβλημα, όμως, ήταν το μέγεθος. Και μέχρι τα 16 του χρόνια, ουδείς πίστευε ότι ο Πατίτο μπορούσε να κάνει καριέρα. Ούτε καν ο, απρόθυμος να τον πάει στην προπόνηση, πατέρας του.
«Ήμουν ο καλύτερος, όμως δεν έπαιζα. Με έβαζαν στους αναπληρωματικούς για έξι χρόνια. Υπήρχε σωματική διαφορά με τους υπόλοιπους και γι’ αυτό το λόγο δεν με χρησιμοποιούσαν οι προπονητές», εξηγεί με παράπονο ο Πατρίτσιο και συμπληρώνει: «Έρχονται πολλοί και μου έλεγαν ότι είμαι καλύτερος όλων, όμως δεν έπαιζα. Το πρόβλημα ανάπτυξης που είχα, συχνά με έκανε να περνάω απαρατήρητο. Δεν το καταλάβαινα. Ο Μπουονανότε, δηλαδή, είχε διαφορά με τους καλύτερους όταν έπαιζε; Το ίδιο θα μπορούσα να κάνω κι εγώ».
Ευτυχώς το πρόβλημά του λύθηκε μέσα στο 2007. Ταυτόχρονα σταμάτησαν και οι συγκρίσεις με τον Ντιέγκο, οπότε μπορούν ανακουφισμένοι οι οπαδοί της ΑΕΚ να συνεχίσουν την ανάγνωση. Μέσα σε μια χρονιά, ο Πατίτο πήρε δέκα εκατοστά κι έφτασε το εξωφρενικό σημερινό του ύψος των 170 εκατοστών! Ταυτόχρονα, δούλεψε και γυμναστήριο για να δυναμώσει και να αντέχει τις σωματικές επαφές. Όσα έκανε και όσα η φύση του έφερε απέδωσαν το επόμενο καλοκαίρι.
Σε ένα καλοκαιρινό τουρνουά θα μπει στο ματς με την Μπόκα αλλαγή και θα πετύχει κατευθείαν ένα εκπληκτικό γκολ. Οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε είχαν βρει το νέο τους… διάβολο. «Δεν περίμενα να συμβεί κάτι τέτοιο. Έβαλα το γκολ και μετά όλα καλύφθηκαν από ένα σύννεφο. Δε θυμάμαι τίποτα. Ήταν απίστευτη η χαρά μου». Από εκείνο το σημείο και μετά ο Πατρίτσιο Ροντρίγκεζ άρχισε να… μεγαλώνει. Όχι πλέον σωματικά, αφού η ανάπτυξή του είχε ολοκληρωθεί, αλλά αγωνιστικά.
Έκανε επίσημο ντεμπούτο τον Φεβρουάριο του 2008, έπαιξε βασικός στις 5 Απριλίου και στις 30 Αυγούστου του 2009 πέτυχε τα πρώτα του γκολ. Κι όλα αυτά, ενώ γεννημένος στις 4 Μαΐου του 1990, δεν είχε καν κλείσει τα 20 του χρόνια. Φυσιολογικά και παρότι δεν είχε συμμετοχές με την Εθνική Αργεντινής (κλήθηκε το 2007 για το μουντιάλ κάτω των 17 ετών, αλλά το έχασε λόγω τραυματισμού) δεν άργησε να φτάσει η φήμη του στην Ευρώπη. Ο Πατίτο δεν βιαζόταν… Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο, όμως, και για τις ομάδες!
«Πιστεύω είναι καλύτερο για μένα να μείνω στην Αργεντινή ακόμα έξι μήνες, να καθιερωθώ και μετά, ναι, θέλω να πάω στην Πορτογαλία». Η Μπενφίκα το καλοκαίρι του 2011 έδινε έξι εκατομμύρια ευρώ. Ο Πατίτο ουδέποτε ονειροβατούσε. «Ξέρω ότι μια τέτοια ομάδα κι ένα τέτοιο πρωτάθλημα είναι το ιδανικό για μένα. Όλοι θέλουν να παίξουν στην Ρεάλ ή στην Μάντσεστερ. Όμως πρέπει να γίνει ομαλά η μετάβαση». Ο πατέρας του, που λειτουργεί ως εκπρόσωπός του, φρόντισε να πάρει παράταση η μεταγραφή, ωστόσο τον Δεκέμβριο δεν υπήρχε πλέον ενδιαφέρον.
Ο Ολυμπιακός, η Σάντος και ο… Νεϊμάρ!
Ο στίχος από τον ύπνο των ερυθρολεύκων, θα μπορούσε να παίζει ως υπόκρουση για τις επόμενες παραγράφουν. Τον Ιούλιο του 2012 τα πρωτοσέλιδα πανηγύριζαν για τον Αργεντινό μάγο (σ.σ. μην επαναλαμβάνουμε το γιατί) που ερχόταν στον Ολυμπιακό. Η ιστορία ήταν πραγματική. Ειδοποιήθηκε να φύγει από την προετοιμασία και να επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες, ώστε να ταξιδέψει για την Ελλάδα. Οι ερυθρόλευκοι θα πλήρωναν 1,5 εκ. ευρώ για το 80% των δικαιωμάτων του και η Ιντεπεντιέντε σε ένα πολύ βολικό deal, θα ξεχρέωνε και για τον Λιονέλ Νούνιεζ. Γι’ αυτό, άλλωστε, προτιμούσε να στείλει τον παίκτη στην Ελλάδα, αντί για την Τορίνο που επίσης είχε καταθέσει επίσημη πρόταση.
Αντί για τον Ολυμπιακό, όμως, βρέθηκε στη Σάντος! Η πρόταση 4 εκ. δολαρίων της βραζιλιάνικης ομάδας ήρθε για να αλλάξει τον προορισμό του Πατρίτσιο Ροντρίγκεζ και το αποχαιρετιστήριο γράμμα του έμοιαζε έτοιμο από καιρό. «Έχω μόνο λόγια ευγνωμοσύνης. Είμαι στο σύλλογο από το 2000 και είμαι συγκινημένος που θα κάνω ένα τόσο μεγάλο βήμα στην καριέρα μου. Μεγάλωσα 12 χρόνια με την κόκκινη σημαία στην καριέρα μου. Από σήμερα και στο εξής, υπάρχει ένας οπαδός των διαβόλων σε όλα τον κόσμο».
Παράλληλα με το αντίο του στον σύλλογο που τον ανέδειξε, ετοιμαζόταν και για την πρόκληση στο σύλλογο που τον περίμενε. Τη Σάντος, όχι του Πελέ, αλλά του Νεϊμάρ! «Ανυπομονώ να παίξω μαζί του, είναι όνειρό μου. Πιστεύω ότι είναι ανάμεσα στους τρεις καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου», θα πει ο Πατίτο και με τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ θα ταιριάξουν παντού. Στα κουρέματα, στα βαψίματα, στα τατουάζ, στους πανηγυρισμούς, στο γήπεδο, στο χορό στα αποδυτήρια.
«Είναι ξεχωριστός ως άνθρωπος και από την αρχή ήταν εκπληκτικός μαζί μου. Έχει τρέλα με τον γιο του, είναι πολύ καλός στην παρέα και κάνει όλα όσα κάνει οποιοδήποτε παιδί της ηλικίας μας». Θα παίξουν μαζί ένα χρόνο, θα κατακτήσουν το Recopa Sudamericana (σούπερ καπ της Λατινικής Αμερικής), θα κατακτήσουν το πρωτάθλημα, όμως ο κολλητός του θα φύγει το 2013 για την Μπαρτσελόνα και ο Πατρίτσιο δε θα καταφέρει να έχει συνέχεια στην πρώτη του εντυπωσιακή σεζόν στην Σάντος.
«Ήμουν αρκετά μικρός και ίσως βιάστηκα να κάνω ένα τέτοιο βήμα», δήλωνε πριν λίγο καιρό, όταν δούλευε με προσωπικό προπονητή, ελπίζοντας να πάρει μια δεύτερη ευκαιρία. Η πορεία του ήταν πτωτική. Γύρισε και έπαιξε στην Εστουντιάντες, όπου έκανε καλή χρονιά και ο επόμενος προορισμός του ήταν η Τζοχόρ του Λουτσιάνο Φιγκερόα και του ανθρώπου με το… τιγρέ πουκάμισο!
«Η πραγματικότητα είναι ότι πάω στη Μαλαισία επειδή με πληρώνουν καλύτερα», είπε ρεαλιστικά ο Πατίτο πριν αναχωρήσει από την Αργεντινή, απορρίπτοντας την πρόταση της Ουρακάν. «Δε θα μπορούσα να πω ότι πάω για το ποδόσφαιρο, γιατί θα έλεγα ψέματα». Για το ποδόσφαιρο, όμως, έρχεται στην Ελλάδα. Και το όνειρό του να ανοίξει την πόρτα της Ευρώπης και να κάνει καριέρα στα σπουδαιότερα πρωταθλήματα, δεν έχει ακόμα χαθεί. Αρκεί να μην χάνεται ο ίδιος στο γήπεδο σαν τον Ντιέγκο Μπουονανότε.
