Πήρε φόρα και εκτέλεσε το πρώτο πέναλτι. Ευστόχησε. «Έτσι πρέπει να είναι ένας αρχηγός. Δυνατός στα δύσκολα για να δίνει το παράδειγμα», εξήγησε μετά. Δύο συμπαίκτες του αστόχησαν και ο αποκλεισμός έμοιαζε βέβαιος. Εκείνος έτρεξε από πάνω τους να τους παρηγορήσει. «Ήταν σημαντικό να μην νιώθουν το βάρος της ευθύνης. Στο ποδόσφαιρο όλα ανατρέπονται», πρόσθεσε ώριμα. Και ανατράπηκαν! Και η Πορτογαλία προκρίθηκε, παρότι έχανε εκείνη τη στιγμή 3-1 στα πέναλτι από την Αργεντινή. Και ο Νούνο Ρέις ήταν εκείνο το βράδυ ο μεγάλος αρχηγός. Και παρότι η πορεία του δεν ήταν η αναμενόμενη, ουδέποτε έχασε αυτό το στοιχείο της προσωπικότητάς του. Παραμείνει ηγέτης…
Μια χαμένη γενιά…
Κοντά πέντε χρόνια πριν. Στο τόσο κοντινό, όσο και μακρινό, 2011. Η οπτική πλευρά από την οποία βλέπεις τα πράγματα και οι εμπειρίες που στο ενδιάμεσο ζεις, ορίζουν τον χρόνο. Η Πορτογαλία ετοιμάζεται για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών. Γεννηθέντες οι περισσότεροι το 1991 και κάποιοι πιο… ξεχωριστοί το 1992, φτάνουν στην Κολομβία με στόχο να παίξουν καλό ποδόσφαιρο. Έτσι το έβλεπε, τουλάχιστον, ο αρχηγός τους. Ο Νούνο Ρέις είχε την τιμή και την ευθύνη να ηγείται των συμπαικτών του. «Ξέρουμε ότι δεν έχουμε φτάσει την τελειότητα, όμως πετύχαμε τον στόχο μας. Προφανώς κι αφού βρισκόμαστε στα ημιτελικά δεν σκεφτόμαστε τώρα τίποτα άλλο από την κατάκτηση του τίτλου».
Η Πορτογαλία ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τη Γαλλία. Είχε προκριθεί από τον όμιλο με μια λευκή ισοπαλία και δύο νίκες 1-0. Κέρδισε στους «16» με 1-0 τη Γουατεμάλα, απέκλεισε στα προημιτελικά την Αργεντινή στα πέναλτι έπειτα από 120 στείρα λεπτά και μια ψυχοφθόρο διαδικασία των πέναλτι. Όχι, προπονητής δεν ήταν ο Φερνάντο Σάντος! Στον ημιτελικό η Πορτογαλία θα κερδίσει 2-0 και θα φτάσει να διεκδικεί την κατάκτηση του τίτλου με παθητικό μηδέν τερμάτων!!!! Πώς το λένε εκείνο το ρητό; Η επίθεση φέρνει κόσμο, αλλά η άμυνα πρωταθλήματα.
Στον τελικό, ωστόσο, η επίθεση πήρε και το πρωτάθλημα αφού ο Όσκαρ ήταν ασταμάτητος και με χατ-τρικ οδήγησε την Βραζιλία στον τίτλο (σ.σ. 3-2 στην παράταση). Ο Νούνο Ρέις και η γενιά του έχασαν έναν τίτλο, όμως μπορούσαν να νιώθουν ασφάλεια για το μέλλον τους. Μπορούσαν, αλήθεια; Από τους 22 ποδοσφαιριστές που διέπρεψαν στα γήπεδα της Κολομβίας, μόνο δύο έχουν σήμερα θέση στην Εθνική που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο Σεντρίκ και ο Ντανίλο από τα χέρια του Βάλε Ιλίντιο πέρασαν στα χέρια του Φερνάντο Σάντος και έχουν ρόλο στο Euro 2016. Από τους 22 ποδοσφαιριστές, μόνο τρεις βρίσκονται σήμερα σε top class ομάδες, τρεις-τέσσερις παλεύουν με μικρομεσαίες ομάδες καλών πρωταθλημάτων και οι υπόλοιποι έμειναν να θυμούνται το 2011.
Το ίδιο και ο αρχηγός τους. Ένας κεντρικός αμυντικός που εντυπωσίασε στο τουρνουά – και πώς να γίνει διαφορετικά με άμυνα που δέχεται συνολικά μόλις τρία γκολ – αλλά ουδέποτε κατόρθωσε να καθιερωθεί στην Πορτογαλία.
Λιοντάρι στην καρδιά!
«Σίγουρα δε θα ήταν εύκολο να βλέπεις την ομάδα τους να υπογράφει συνέχεια παίκτες στη θέση σου. Και απέναντι σε όλα αυτά, ο Νούνο πάντα απαντούσε με επαγγελματισμό και σεβασμό για το έμβλημα της ομάδας. Δεν ήταν κατά τύχη αρχηγός, όμως πολλά περιστατικά δεν του έδωσαν την ευκαιρία να πάρει μια θέση στην πρώτη ομάδα. Καλή τύχη κι ευχαριστούμε για όλα Νούνο». Έτσι έκλεινε ο 12ετής κύκλος του Νούνο Ρέις στην Σπόρτινγκ. Παιδάκι πήγε στις ακαδημίες του συλλόγου, το 2003. Ένα παιδάκι γεννημένο το 1991 την Ελβετία από μετανάστες γονείς που γύρισαν στην Πορτογαλία αργότερα και έξι χρονών ξεκίνησε η ποδοσφαιρική του ιστορία. Πρώτα στη Βάσκο Ντα Γκάμα, μια μικρή ομάδα στη Σάντα Καταρίνα ντα Σέρα, μετά στην Φατίμα και μετά στη Σπόρτινγκ.
«Τον ανακάλυψαν οι σκάουτερ της Σπόρτινγκ. Φυσικά, τον είχαν δει τρεις-τέσσερις φορές πριν αποφασίσουν ότι τον θέλουν. Με προσέγγισαν και μου είπαν ότι θέλουν το παιδί. Πείστηκα για το πρόγραμμα και έδωσα την άδειά μου», θυμάται ο Χοσέ Ρέις, πατέρας του Νούνο, που άφησε το παιδί του να φύγει χιλιόμετρα μακριά και το επισκεπτόταν σε κάθε ευκαιρία. «Η Σπόρτινγκ τον ωρίμασε σαν ποδοσφαιριστή και σαν άνθρωπο. Ήταν σημαντικό για μένα να πηγαίνει στο σχολείο, να μορφωθεί και να έχει πάντα ένα δεύτερο πλάνο για τη ζωή του. Δεν καταφέρνουν όλοι όσοι παίζουν ποδόσφαιρο να γίνουν επαγγελματίες και το ακαδημαϊκό κομμάτι ήταν πολύ σημαντικό για μένα».
Ο γιος του, όμως, θα ήταν από εκείνους που θα τα κατάφερναν. Αποφοίτησε, αν και μέτριος μαθητής και σταδιακά κατόρθωνε να σταθεί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ήταν πάντοτε ηγετική φυσιογνωμία, γι’ αυτό και διετέλεσε αρχηγός σε όλες τις μικρές ομάδες της Σπόρτινγκ και φυσικά στην Εθνική Πορτογαλίας. 18 χρονών δηλώθηκε στην ευρωπαϊκή λίστα της πορτογαλικής ομάδας, όμως ουδέποτε κατόρθωσε να καθιερωθεί. Άλλοι θεωρούσαν ότι υστερούσε σε ποιότητα για το επίπεδο και άλλοι ότι μονίμως έπρεπε να δώσει μάχη με κάποια μεταγραφή που… έπρεπε να παίζει.
Η πορεία του άρχισε να διαγράφεται από το 2010. Δόθηκε δανεικός στη Μπριζ για δύο χρόνια και επέστρεψε, δόθηκε δανεικός στην Ολανένσε και επέστρεψε, υποβιβάστηκε στη δεύτερη ομάδα, πήγε ξανά δανεικός στη Μπριζ το 2014 και σε όλο αυτό το διάστημα δεν μέτρησε ούτε μια συμμετοχή με την Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Ούτε καν μια ημερομηνία για το ντεμπούτο του καταγράφηκε, έτσι για το… γαμώτο. Ο Νούνο ουδέποτε το έβαλε κάτω στην καριέρα του. Δοκίμασε στην Αμερική και στην Κάνσας, αλλά δεν πείσθηκε ότι αυτό ήταν που ήθελε για την καριέρα του, το 2012 έφτασε μια ανάσα από το δανεισμό του στον ΟΦΗ, που τον ήθελε διακαώς και αποφάσισε να κλείσει το κεφάλαιο το 2014.
Ο κόσμος τον αποχαιρέτησε ως αρχηγό. Με την απορία γιατί δεν κατόρθωσε ποτέ να βρει κάποιες συμμετοχές στην πρώτη ομάδα για να δείξει αν άξιζε. Ο Νούνο Ρέις πήγε στη Γαλλία και με την Μετς έπαιξε σε 27 ματς στη 2η κατηγορία, πανηγυρίζοντας την άνοδο στη League 1. Δε θα ήταν η εξέλιξη που θα περίμενε κανείς από τον αρχηγό της Εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας στο U20 Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011, πέντε χρόνια μετά την περήφανη πορεία της. Απ’ την άλλη, όμως, τι είναι πέντε χρόνια; Μπορεί να είναι και απλώς ένα σύνθημα για επανεκκίνηση…
