Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη και δεν έχουμε κάνει μισή μεταγραφή. Μάλιστα χάλασε αυτή που θεωρούσαμε κλεισμένη, όχι με ευθύνη του ΠΑΟΚ είναι η αλήθεια, όμως το γεγονός είναι γεγονός.
Από εκεί και πέρα, είμαστε εγκλωβισμένοι σε κρίσιμες θέσεις, κυρίως όσον αφορά στο δημιουργικό κομμάτι, αλλά και του στόπερ. Ο Βαρέλα είναι μία καλή περίπτωση όμως οι Ρουμάνοι δεν είναι χαζοί για να τον δώσουν στα λεφτά που θέλει η άλλη ομάδα πριν τον χρησιμοποιήσουν στα προκριματικά, ο Κρέσπο είναι μία περίπτωση με αρκετή δόση ρίσκου που ναι μεν για να εντάχθηκε σε ομάδα της Πρέμιερσιπ κάτι έχει, αλλά το ότι δεν έπαιξε εμφανίζει και την άλλη πλευρά του νομίσματος.
Βέβαια στη περίπτωση Κρέσπο, είναι τουλάχιστον ένα στόπερ που έπαιζε σε ομάδα που είχε μέτρα στο γήπεδο. Μπορεί η Ράγιο να έπεσε κατηγορία, όμως έπαιζε με μπάτζετ Πλατανιά ποδόσφαιρο Ρεάλ Μαδρίτης. Με την άμυνα στον θεό.
Η άποψή μου για τα στόπερ είναι γνωστή. Δεν αγοράζεις ποτέ στόπερ που αμύνεται στο ένα τρίτο. Εννοείται πως από τις δύο περιπτώσεις προτιμώ του Βαρέλα, όμως σε πρώτη φάση ανησυχώ για το ότι δεν έχει καλυφθεί το κενό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου, αφού όταν δεν καλύπτεται ένα κενό και λειτουργείς υπό πίεση χρόνου ή πληρώνεις πολλά παραπάνω από την αξία του παίκτη ή παίρνεις παλτό.
Τις τελευταίες μέρες παίζει το θέμα Ζεσούλια. Καλός παίκτης, άνθρωπος ομάδας, κλωτσάει και κανέναν βοηθό που και που. Δικό μας παιδί. Το θέμα βέβαια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, είναι να παίρνεις αυτό που σου λείπει. Σου λείπει ένας Ζεζούλια; Δε νομίζω.
Μιλάμε για τον Ουκρανό Σαλπιγγίδη με πολύ λιγότερο γκολ από τον βετεράνο έλληνα φορ. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από παλαιστές αυτή τη περίοδο. Έχει ανάγκη από ποιότητα.
Την επιλογή Ζεζούλια ίσως να την κατάπινα άμα είχε κλείσει ο Ματέους. Γιατί όπως και να το κάνεις, μιλάμε για ένα παιδί 26 ετών, βασικό στην εθνική του που έχει παίξει σε υψηλό επίπεδο.
Όμως αυτό που λείπει από τα φορ του ΠΑΟΚ, είναι η ατομική ενέργεια, είναι η δημιουργία φάσης χωρίς να δουλέψει ολόκληρη η ομάδα για αυτή. Είναι ο απρόσμενο που σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να δημιουργήσει ο Ζεζούλια.
Αν προχωρήσει ο ΠΑΟΚ σε αυτή την επιλογή, μάλλον συμβιβάζεται σε κάτι που δεν ψάχνει, μόνο και μόνο για να καλύψει αριθμητικά τη θέση. Πικρή η αλήθεια, αλλά αυτή είναι.
Από την άλλη, υπάρχει πάντα το ελαφρυντικό της αδυναμίας μίας ελληνικής ομάδας να πείσει από τόσο νωρίς το καλοκαίρι, μεγάλους παίκτες να έρθουν να παίξουν σε αυτή. Δεν ψάχνω δικαιολογίες. Μία ματιά απλά να ρίξουμε στις μεταγραφές όλων, θα κατανοήσουμε πως υπάρχει αυτή η δυσκολία.
Βλέποντας την κατάσταση από μακριά, διακρίνω μία διάθεση υποστήριξης της παρουσίας του Φακούντο Περέιρα στην ομάδα. Θέμα με αυτό δεν έχω, γιατί ο παίκτης είναι καλός για συγκεκριμένα πράγματα. Απλά, μη τολμήσει κανένας να μου τον περάσει για περιφερειακό φορ – επιτελικό. Η παρουσία του Φακούντο είναι άσχετη με την ανάγκη απόκτησης πλέι μέικερ, επιτελικού μέσου.
Ο Φακούντο είναι ένας παίκτης που έχει το γκολ. Δεν είναι λίγο πράγμα εννοείται, όμως δεν έχει κανένα άλλο στοιχείο. Δεν έχει την ασίστ, δεν έχει το συνδυαστικό ποδόσφαιρο. Τον έχουμε δει, τον ξέρουμε. Δεν μπορεί να παίξει τίποτα άλλο εκτός από φορ. Ούτε πλάγια, ούτε πίσω από αυτόν που παίζει κορυφή.
Το ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να πάρει δημιουργικό χαφ ή επιθετικό που μπορεί να παίξει πίσω από τον φορ, είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Και θα πρέπει να καταλάβουν άπαντες μέσα στην ομάδα, πως αυτή είναι η ευκαιρία για να αλλάξει στάτους η ομάδα.
Τα κενά παραμένουν τα ίδια. Αυτά που πρέπει άμεσα να καλυφθούν είναι αυτά του στόπερ, του εξαριού, του επιτελικού. Οι τρεις αυτές βασικές επιλογές, κρίνουν σε μεγάλο βαθμό το τι θα πετύχουμε στα προκριματικά. Από το επίπεδό τους θα εξαρτηθούν και οι πιθανότητες πρόκρισης.
Και αυτό που γνωρίζω καλά στο ποδόσφαιρο δεκαετίες τώρα, είναι πως οι συμβιβασμοί μειώνουν τις πιθανότητες.
