Αρκούν μερικές καλές επεμβάσεις σε παιχνίδια χωρίς την παραμικρή πίεση και δύο εξαιρετικές εμφανίσεις σε φιλικούς αγώνες μιας εθνικής ομάδας για να χριστεί ένας νεαρός ποδοσφαιριστής έτοιμος να σηκώσει στους ώμους του μια βαριά φανέλα, όπως αυτή του Ολυμπιακού; Στην Ελλάδα… όλα γίνονται!
Εδώ και πολλές εβδομάδες διακρίνω μια συνολική προσπάθεια να πειστούν οι «ερυθρόλευκοι» φίλαθλοι ότι σε περίπτωση που αποχωρήσει ο Ρομπέρτο από το λιμάνι του Πειραιά, δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας επειδή το κενό του θα καλυφθεί επάξια από τον Στέφανο Καπίνο.
Από χθες το μεσημέρι, μάλιστα, τα ρεπορτάζ της πειραϊκής ομάδας στα αθλητικά media πλημμύρισαν από ύμνους για την αξία του νεαρού τερματοφύλακα, ο οποίος πράγματι ήταν εντυπωσιακός στα φιλικά που έδωσε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Σκίμπε, στην άλλη άκρη του κόσμου.
Επιτρέψτε μου να έχω ολοκληρωτικά αντίθετη άποψη στο συγκεκριμένο θέμα σε σχέση με τη… σιγουριά που διαχέεται από τις εγκαταστάσεις του Ρέντη για την πιθανή παράδοση σκυτάλης από τον Ισπανό στον Έλληνα πορτιέρο.
Ο Καπίνο είναι ένας πολλά υποσχόμενος τερματοφύλακας, η απόκτησή του από τους πρωταθλητές αποτέλεσε μια εξαιρετική επένδυση, αλλά με το… ζόρι δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να γίνει Ρομπέρτο στη θέση του Ρομπέρτο. Και δεν μπορεί να το πράξει γιατί δεν διαθέτει ούτε τη σπάνια προσωπικότητα του Ισπανού, ούτε συγκεκριμένες τεχνικές αρετές του κορυφαίου πορτιέρο που έχει αγωνιστεί την τελευταία δεκαετία στα ελληνικά γήπεδα. Και αναφέρομαι σε αρετές, που δεν είναι πολλές φορές ορατές δια γυμνού οφθαλμού…
Ενδεικτικά αναφέρω τη συμμετοχή του Ρομπέρτο στην επιθετική ανάπτυξη του Ολυμπιακού. Αυτές τις μπαλιές 40-50 μέτρων με τις οποίες ο Ισπανός τροφοδοτεί, κυρίως τα ακραία του μπακ και τα εξτρέμ, στέλνοντας την μπάλα να προσγειωθεί «γλυκά» στα πόδια των συμπαικτών του, επιτρέποντας τον άμεσο έλεγχό της και τη γρήγορη αφετηρία κάθε επίθεσης. Αναφέρομαι επίσης στην ταχύτητα σκέψης του, όταν η μπάλα περνάει στην κατοχή του. Θυμάστε τον Μέγερι; Μπλόκαρε την μπάλα και έκανε περίπου… πέντε λεπτά να αποφασίσει ποιον συμπαίκτη του θα τροφοδοτήσει. Ο Ρομπέρτο λαμβάνει τις αποφάσεις του στο δευτερόλεπτο.
Ειδικά στο συγκεκριμένο, ιδιαίτερα νευραλγικό, τομέα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ο Καπίνο βρίσκεται ακόμη σε προβληματικό επίπεδο, θυμίζοντας Δημήτρη Ελευθερόπουλο, ο οποίος επίσης ήταν κάκιστος με την μπάλα στα πόδια. Φαντάζομαι ότι το παλικάρι θα δουλεύει σκληρά στις προπονήσεις για να βελτιώσει τη συγκεκριμένη αδυναμία του. Έτσι, τουλάχιστον, ελπίζω. Ακόμη όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ρομπέρτο.
Όχι, λοιπόν, δεν πιστεύω ότι ο Καπίνο μπορεί να αντικαταστήσει επάξια το κενό που θα αφήσει πίσω του ο Ισπανός, αν τελικά αλλάξει λιμάνι. Δεν πιστεύω ότι είναι ακόμη έτοιμος να αντέξει τόσο μεγάλο βάρος. Ειδικά αν δεν έχει σοβαρό ανταγωνισμό για τη θέση του βασικού.
Κι αν ο Ρομπέρτο πάρει μεταγραφή σε άλλη ομάδα, ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να κινηθεί και για την απόκτηση ενός έμπειρου ικανότατου τερματοφύλακα που αφενός θα μπορεί να σταθεί επάξια σε τόσο υψηλό επίπεδο και αφετέρου θα μπορεί να βοηθήσει την εξέλιξη του Καπίνο στους τομείς που υστερεί. Ο Προτό, για παράδειγμα, που ακουγόταν αρκετά τις προηγούμενες εβδομάδες θα ήταν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επιλογή για τους «ερυθρόλευκους»…
Επιμένω, πάντως, ότι η… με το ζόρι προσπάθεια αναβάθμισης του Καπίνο σε ισότιμο αντικαταστάτη του Ρομπέρτο, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά και για το ίδιο το παλικάρι. Μπορεί να το… κάψει και τα «εγκαύματα» να είναι μη αναστρέψιμα…
Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι καθόλου στην ηλικία του Καπίνο. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Εδώ βλέπουμε βασικούς τερματοφύλακες σε μεγάλες ομάδες της Ευρώπης που καλά – καλά δεν έχουν συμπληρώσει το εικοστό έτος της ηλικίας τους. Δείτε το παράδειγμα του συμπαίκτη του Καπίνο στη Μάιντς, Κάριους, που προορίζεται για βασικός στη Λίβερπουλ. Στέκομαι σε συγκεκριμένες ατέλειες του νεαρού πορτιέρο, που αφορούν τεχνικά του χαρακτηριστικά, αλλά και ερωτηματικά σχετικά με την προσωπικότητά του. Μην ξεχνάτε ότι πρόκειται για ένα παιδί που πέρασε από την Μπουντεσλίγκα και… δεν ακούμπησε. Και μην ξεχνάτε, επίσης, ότι αναφερόμαστε σε έναν τερματοφύλακα που ουσιαστικά είναι ανενεργός εδώ και δύο χρόνια! Η αξιοποίηση και ανάδειξη του, λοιπόν, θέλει χρόνο, υπομονή και όχι… ζόρι!
