Το ναυάγιο στην υπόθεση με τον Φιλίπ Μοντανιέ, «βύθισε» μαζί του και την ΑΕΚ στην εσωστρέφεια. Μια κατάσταση που δεν είναι πρωτόγνωρη για τον οργανισμό της ομάδας, όμως στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι το κλίμα της έχει... συννεφιάσει περισσότερο από κάθε άλλη άσχημη στιγμή αυτής της νέας εποχής.
Η ...τυπική μάνα βλέπει πάντα το παιδί της ως το καλύτερο. Όταν πάνε να της... μαρτυρήσουν μια σκανδαλιά, η απάντηση της είναι «το παιδί μου αποκλείεται». Κι ακόμη και στις περιπτώσεις που θα υποπέσει στη δική της αντίληψη η «στραβή», το πιθανότερο συμπέρασμα είναι ότι «αυτοί οι αλήτες οι φίλοι σου φταίνε». Είχα ένα φίλο που το μεγάλο του παράπονο ήταν πως στη δική του περίπτωση ίσχυε πάντα το αντίθετο. Όποια σκανδαλιά γινόταν, για τη μάνα του έφταιγε πάντα εκείνος, ενώ είχε ακούσει πολλές φορές και το «όχι τίποτα άλλο, παρασέρνεις και τα παιδιά (τους φίλους του)»!
Κάπως έτσι, σαν το δεύτερο παράδειγμα, είναι τα τελευταία χρόνια και η ΑΕΚ, όσον αφορά την αντιμετώπιση που έχει από τον... μέσο οπαδό της (αν όσοι σχολιάζουν στο ίντερνετ είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα). Ότι και αν γίνει, πάντα φταίει η ίδια η ομάδα του. Όταν τη «σφάζει» ο διαιτητής, δεν μπορεί να την προστατέψει η διοίκηση. Όταν στραβώνει μια συμφωνία, δεν τη χειρίστηκε σωστά ή δεν έδωσε τα λεφτά. Όταν δεν προχωράει το γήπεδο, η διοίκηση κοροϊδεύει τον κόσμο. Όταν βγαίνει μια σε βάρος της απόφαση από την ΕΠΟ, τη... γλεντάει το σύστημα.
Μάλιστα, όταν ο διαιτητής την παίζει 50-50 απέναντι στο ίδιο το σύστημα, όταν κλείνει μια σημαντική συμφωνία, όταν δικαιώνεται πανηγυρικά στο ΣτΕ, όταν θριαμβεύει... στην επιτροπή δεοντολογίας, δημιουργείται ενθουσιασμός, αλλά η επόμενη μέρα είναι... Δευτέρα. Δεν λέει κανείς ότι κάθε μικρή ή μεγάλη «νίκη» θα πρέπει να... πανηγυρίζεται για πάντα. Αλλά ούτε και κάθε «ήττα» δεν είναι λόγος για να... διαλυθεί μια ομάδα. Όπως, φυσικά, δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι, αλλά δεν γίνεται να ευθύνεσαι και πάντα εσύ. Δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο.
Δυστυχώς, όμως, ο κόσμος της ΑΕΚ έχει περάσει πάρα πολλά, για πάρα πολλά χρόνια. Και όπως έχω σημειώσει και πιο παλιά, οι ακραίες καταστάσεις που έχει βιώσει, τον έχουν μάθει να ζει τα πάντα με ακραίο τρόπο. Δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει γι' αυτό. Κανείς οπαδός μεγάλης ελληνικής ομάδας δεν δοκιμάστηκε τόσο σκληρά όσο οι φίλοι της ΑΕΚ. Και κατάφεραν να κρατήσουν την ομάδα τους όρθια. Όμως, θα πρέπει ο ίδιος ο κόσμος να καταλάβει ότι αν αυτό δεν αλλάξει σταδιακά, αν συνεχίσει να βιώνει τα πάντα με ακραίο τρόπο, τότε αυτό πάλι σε ακραίες καταστάσεις θα οδηγήσει κάποια στιγμή.
Διότι με την φιλοσοφία που επικρατεί σήμερα, μόνο δύο δρόμοι υπάρχουν: είτε η -όποια- διοίκηση θα καταφέρει άμεσα να οδηγήσει την ομάδα σε μια σειρά επιτυχιών (γιατί αποδείχθηκε με το κύπελλο ότι χρειάζονται πολλές περισσότερες από μια) που θα... λυτρώσουν τόσα χρόνια πίκρας, είτε αυτή η φαγωμάρα θα την νικήσει και κάποια στιγμή θα έρθουν και πάλι δύσκολες στιγμές. Άλλωστε, η ιστορία έχει το... βίτσιο να επαναλαμβάνεται.
Δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές έχω ακούσει / διαβάσει «δηλαδή, να μην κάνουμε κριτική;». Φυσικά και είναι δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση του οπαδού μιας ομάδας να κάνει κριτική. Όπως και να απαιτεί γι' αυτήν το καλύτερο. Ειδικά από τη στιγμή που μετά από χρόνια ταλαιπωρίας έχει στο τιμόνι της ομάδας του έναν Μελισσανίδη. Όμως, σίγουρα δεν είναι κριτική σχόλια -πραγματικά, που έχουν γραφτεί σε σάιτ και social media- του στιλ «Και τον Σιμεόνε να φέρει τώρα, για μένα έχει τελειώσει» ή, «τον φέραν εδώ τον Μοντανιέ... για τα μάτια του κόσμου».
Ανέφερα τα πιο ακραία που δεν χρειάζονται καν σχολιασμό. Υπήρξαν κι άλλα, όπως «με ένα κύπελλο νομίζουν ότι καθαρίσανε; Κύπελλο πήρε και ο Αδαμίδης». Ισχύει. Όπως ισχύει ότι στα 4.424 μέτρα ακριβώς είναι και αυτός που προσπαθεί να ανέβει στο Έβερεστ και είναι στα μισά, και αυτός που λίγο πιο πάνω το... έχασε, πήδηξε στο κενό και τον... συναντά κατά την πτώση του.
Μετά από τόσα χρόνια δεν έχω καταλήξει με σιγουριά αν έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι οι... μηνυματάκηδες είναι η μειοψηφία που απλά κάνει πιο πολύ θόρυβο ή όσοι εκφράζουν τον... μέσο όρο. Ό,τι από τα δύο και να ισχύει, όμως, το βέβαιο είναι ότι αυτοί δημιουργούν το κλίμα και την «διάθεση» μιας ομάδας. Κι επειδή σε αυτή την υπόθεση όλοι έχουν τα δίκια τους, όση προσπάθεια πρέπει να καταβάλλεται από τη διοίκηση για να ικανοποιεί το «κοινό αίσθημα», άλλη τόση θα πρέπει να γίνεται και από την άλλη πλευρά προκειμένου σταδιακά οι εναλλαγές συναισθημάτων και διαθέσεων να μην είναι τόσο έντονες που να... ξεφεύγουν.
Επί των γεγονότων, η ΑΕΚ με τον Φιλίπ Μοντανιέ οδηγήθηκε ξεκάθαρα σε μια αποτυχία. Μεγάλη αποτυχία. Έφερε στην Ελλάδα έναν προπονητή που έτυχε μεγάλης αποδοχής από τον κόσμο και δεν κατάφερε να τον κλείσει. Το πρόβλημα σίγουρα δεν ήταν ότι... δεν ήθελε να δώσει λεφτά. Αν ο Γάλλος αποδεχόταν την τελική προσφορά της ΑΕΚ, θα ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος προπονητής του πρωταθλήματος, ενώ αν επιβεβαιωθούν τα δημοσιεύματα στη χώρα του, στην επόμενη ομάδα του θα πάρει περίπου τα μισά.
Όμως, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι, παρότι ξεπεράστηκε η... παρεξήγηση σχετικά με το αν η πρόταση αφορούσε μόνο τον ίδιο ή και τους βοηθούς του, δεν υπέγραψε. Αν αυτό συνέβη επειδή δεν τον έπεισαν οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν, έγιναν λάθος χειρισμοί. Αν όντως ένιωσε πίεση επειδή του ζητήθηκαν άμεσα αποτελέσματα, τότε ήταν εξ αρχής λάθος η ίδια η επιλογή. Πάντως, λάθη επί της... διαδικασίας έγιναν σίγουρα.
Και επειδή έγιναν, γι' αυτό και δεν πραγματοποιήθηκε από την πλευρά της ΑΕΚ καμία προσπάθεια να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο της. Κάτι που μέσα στον γενικό... χαμό είναι ένα θετικό στοιχείο, δείχνει μια διάθεση αυτοκριτικής και... ανασύνταξης, αλλά δεν φτάνει από μόνο του. Απαιτείται να γίνει και το επόμενο βήμα.
Αυτό είναι να οδηγηθεί η ΑΕΚ σε μια σωστή επιλογή προπονητή. Μια επιλογή που πρέπει να γίνει, όχι με κριτήριο... τι θα πει ο κόσμος ή υπό την πίεση της υπόθεσης Μοντανιέ, αλλά με την πίστη ότι αυτός που θα επιλεγεί τελικά κάνει για τη δουλειά. Στο τέλος της ημέρας, εξάλλου, μόνο το αποτέλεσμα μπορεί να σε δικαιώσει, όχι οι εντυπώσεις...
