Στην καθημερινότητα δημιουργείται η έννοια ομάδα. Οι κοινοί στόχοι, τα πραγματικά θέλω. Του συνόλου και όχι τα ατομικά. Η διάκριση έρχεται από τη συνολική προσπάθεια, όχι όταν ο καθένας αρμενίζει όπως τον βολεύει.
Πάνω σε αυτή τη λογική, είναι σαφές πως ο ΠΑΟΚ έχει εκτεθεί όσον αφορά στη διαχείριση της μεγαλύτερης μεταγραφής της ιστορίας του. Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ όχι μόνο δεν βοήθησε, αλλά πλήγωσε και συνεχίζει να πληγώνει τον ΠΑΟΚ.
Ο εδώ και τρεις μήνες τραυματίας σέντερ φορ του ΠΑΟΚ, αναστήθηκε για να παίξει σε ένα φιλικό προς τιμήν του Κρίστο Στοϊτσκοφ στη Βουλγαρία. Τόσο καιρό προφανώς και κάνει θεραπείες για να είναι έτοιμος στο συγκεκριμένο φιλικό και ένα που θα παραβρεθεί στις 5 Ιουνίου στο Ολντ Τράφορτ.
Αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι το γιατί ο ΠΑΟΚ του δίνει άδεια να πάει σε αυτό το φιλικό. Αλήθεια, δεν βρισκόμαστε μέσα στα πλέι οφς; Δεν μας έχει απομείνει ένας σέντερ φορ και ο δεύτερος που μπορεί να καλύψει τη θέση είναι ο Μακ που το μυαλό του είναι στο Euro;
Ο Μπερμπάτοφ μπορεί να μην είναι στο 100%, όμως έχουμε την πολυτέλεια να δώσουμε έξι σερί 90λεπτά στον Κλάους; Και αν γίνει καμιά στραβή;
Το χειρότερο βέβαια είναι το πώς σκέφτεται η ίδια η ομάδα. Οι συμπαίκτες του δηλαδή, όταν βλέπουν αυτά τα πράγματα. Κάτι τέτοια είναι αυτά που έχουν αλλάξει το ύφος του αγωνιστικού τμήματος του ΠΑΟΚ. Κάποτε δεν ήθελε να φύγει κανείς. Τώρα όλοι ψάχνουν την ευκαιρία.
Με αυτές τις λογικές δεν μπορείς να στήσεις ένα σκληρό γκρουπ πολεμιστών – παικτών. Δημιουργείς τις συνθήκες ενός αθλητή που ζει για να είναι καλυμμένος μέσα στα πλαίσια που ορίζονται από τον επαγγελματισμό. Μία τυπική σχέση ομάδας – αθλητή που δεν εμπεριέχει συναισθηματικό δέσιμο.
Το συναίσθημα για να υπάρξει άλλωστε, πρέπει να το αισθάνεσαι. Δεν δημιουργείται σε έναν οργανισμό που οι αρχές του δεν οδηγούν σε αυτό.
Ο Μπερμπάτοφ έκανε μία αρπαχτή που μπορεί και να μην την είχε ανάγκη αλλά έτσι το αντιλήφθηκε, ο Νομπόα ήταν τουρίστας στον ΠΑΟΚ αλλά όταν πήγε στην Ροστόφ ήταν ηγέτης και παραλίγο να σηκώσει το πρωτάθλημα, ο Νάτχο ούτε που συζήτησε να ανανεώσει με τον ΠΑΟΚ επιστρέφοντας στη Ρωσία που τόσο είχε βαρεθεί όταν έφυγε από το Καζάν, ακόμη και ο Ινσαουράλδε που δεν ήταν παίκτης υψηλής προβολής, δεν επέστρεψε από τον δανεισμό του.
Όσο για τον Λούκας αν του λέγαμε το καλοκαίρι πως θα τα φτιάξεις έναν μήνα με την Ελένη Λουκά – χρόνια της πολλά – για να πας στη Λα Καρούνια, μπορεί να κλειδωνόταν στο δωμάτιο μαζί της και να κατάπινε το κλειδί.
Επίσης ο Μακ θέλει να φύγει, ο Κάτσε διαβάζει κάθε τρεις και λίγο διάφορες προτάσεις που θα του γίνουν, ακόμη και παίκτης των ακαδημιών έφυγε για να πάει στον Ολυμπιακό και να γίνει επαγγελματίας δανεικός.
Ακόμη και τον Κλάους φευγάτο τον αισθάνομαι.
Στο μυαλό μου υπάρχει ένα σκεπτικό. Ο ΠΑΟΚ είναι ένας οργανισμός που κουράζει τα στελέχη του. Χωρίς αρχές, καθημερινά σε θέση άμυνας από το άρρωστο περιβάλλον που υπάρχει, διατηρώντας μόνο αυτούς που ο πήχης τους σηκώνει αυτή την κατάσταση.
Το πώς θα αλλάξει αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα που έχει να αντιμετωπίσει το κλαμπ.
Γιατί μόνο μέσα από αυτή τη διεργασία μπορεί να αποκτήσει το μέταλλο που θα το οδηγήσει σε τίτλους. Ορθολογικά και όχι συγκυριακά.
Και το βασικότερο, μέσα από αυτή τη διαδικασία θα πείσει το κοινό του πως στην ομάδα γίνεται κάτι σοβαρό.
