Οι 23 ημέρες, μετά την τελευταία αγωνιστική/πριν τα πλέι-οφ, ούτως ή άλλως ήταν ήδη πολλές για να έχεις τις ομάδες να κάθονται και να λιάζονται στην ελληνική άνοιξη. Στην πραγματική ζωή, δεν ήταν καν 23. Ηταν αρκετά περισσότερες από 23.
* Ο Παναθηναϊκός είχε χαμηλώσει τις εντάσεις του…ένα μήνα πριν την τελευταία αγωνιστική. Κατ’ ουσίαν, μετά το ματς στο Καραϊσκάκη.
* Τον ίδιον αυτόν (ένα) μήνα, ο ΠΑΟΚ δοκίμαζε τις καινούργιες συντεταγμένες του με τον Ιβιτς. Τα παιγνίδια του, πιο πολύ ήταν τεστ. Με ολίγη βαθμοθηρία.
* Η ΑΕΚ έμεινε στη νίκη επί του Παναθηναϊκού, ξεκάθαρα. Εκτοτε (και ετούτο το «έκτοτε» είναι…από τέλη Φεβρουαρίου!) τσούλησε με τη νεκρά, πράγμα που φάνηκε στην Τρίπολη, επιβεβαιώθηκε στο Αγρίνιο, επανεπιβεβαιώθηκε στην Καλλονή, κορυφώθηκε στη Λιβαδειά. Κι έπειτα ήρθε ο Μανωλάς, ο πιο κατάλληλος «προπονητής ειδικού σκοπού» που θα μπορούσε η ΑΕΚ να έχει. Το οποίον απεδείχθη, στους ημιτελικούς με τον Ατρόμητο.
* Ακόμη και ο Πανιώνιος, όταν έκανε τη νίκη επί του ΠΑΟΚ που μαθηματικά του διασφάλισε το top-5, ύστερα τους τελευταίους δύο αγώνες τους πήγε περίπου σβηστά.
Ο,τι έκαναν και δεν έκαναν οι ομάδες όλον αυτόν τον καιρό λοιπόν, ό,τι δούλεψαν και δεν δούλεψαν, τώρα θ’ ανταμειφθεί. ‘Η θα τιμωρηθεί. Το πρώτο δείγμα, οι δύο αναμετρήσεις την Τετάρτη, πείθουν ότι το λιγότερο που χρειάζεται για μια σοβαρή εκτίμηση…είναι ένα δεύτερο δείγμα. Το αμέσως επόμενο σετ αναμετρήσεων.
Καθ’ όσον είναι μη ρεαλιστικό να προσμένει κανείς «στα καλά καθούμενα» μπαλάρα, εδώ προφανώς θα τα βγάλει καλύτερα πέρα όποιος δείξει ότι διαθέτει τα τρία πιο βασικά. Δηλαδή:
* Ένα μίνιμουμ οργάνωσης παιγνιδιού, και πειθαρχίας.
* Βαθύ ρόστερ, ισορροπημένο μεταξύ πρωτευόντων και δευτερευόντων ποδοσφαιριστών.
* Αυτός που έχει τους παίκτες «για τις στιγμές». Επειδή οι αληθινές αποστάσεις ποιότητας είναι απειροελάχιστες, οπότε λίγο ως πολύ όλα τα ματς θα πάνε στις στιγμές, αυτομάτως το αβαντάζ το παίρνει η ομάδα με τους παίκτες που, ακριβώς στις στιγμές επάνω, επηρεάζουν τα αποτελέσματα.
Και τα τρία αυτού του ιδιότυπου πακέτου, η αντίληψή μου είναι ότι κανείς δεν τα έχει στον βαθμό που μοιάζει να τα έχει ο Παναθηναϊκός. Συνεπώς, pole position. Πράσινη pole position. Χωρεί σ’ αυτό, αστερίσκος; Ενας και μοναδικός. Να είναι καλά ως τον τερματισμό, Μπεργκ και Λέτο. Ειδάλλως, το αβαντάζ εκλείπει.
Ο μεν Λέτο έδειξε κιόλας, στη Νέα Σμύρνη, πώς ένας παίκτης/με μία ενέργεια/σε μία στιγμή καθορίζει το αποτέλεσμα. Πώς αλλάζει, το πόσους βαθμούς παίρνει στο τέλος η κάθε ομάδα. Ο δε Μπεργκ έφτασε, εκεί που ετοίμαζε όλο τον χειμώνα τον εαυτό του για να έχει φτάσει όταν θα είναι Μάιος.
Εκεί που ήταν ευθύς εξαρχής (για την ακρίβεια εδώ και έξι μήνες, μόλις κλείδωσε η πρόκριση της Σουηδίας στα μπαράζ με τη Δανία) η σαφής στόχευσή του. Να είναι super fit, ενόψει EURO. Τον παρατηρούσα από πολύ κοντά, σ’ ολόκληρο τον αγώνα, με τον Πανιώνιο. Είναι, όντως. Super fit.
Κοντά σ’ αυτό, την Εθνική, τον μεγάλο προσωπικό στόχο, ένα once-in-a-lifetime Ευρωπαϊκό, είναι εύλογο ότι θα «ποτιστεί» και το κλαμπ. Ο Παναθηναϊκός τους έχει, συνεπώς. Τα σιγουράκια του. Ενώ ο ανταγωνισμός, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ κατά βάσιν,
εκάστοτε θα ψάχνουν τον διαφορετικό που θα έρχεται, θα προκύπτει πρωταγωνιστής, ας πούμε α λα Μυστακίδης μεσοβδόμαδα στην Τούμπα, και θα καθαρίζει. Πιο αβέβαιο. Δεν θα προκύπτει πάντοτε, ένας άλλος πρωταγωνιστής.
Εάν συμφέρει και τι συμφέρει, πρώτος ή δεύτερος στα πλέι-οφ, προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ ή ενδεχόμενη απευθείας συμμετοχή σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ, είναι κάτι που κάνει πράγματι μία ενδιαφέρουσα συζήτηση. Είναι, όμως, μία άλλη συζήτηση.
Αυτή η συζήτηση βγαίνει νόημα ν’ αρχίσει, όχι από τώρα, μόνον όταν τα πλέι-οφ θα έχουν (όπως θα έχουν) τελειώσει.
