Ο Παναθηναϊκός γλίτωσε από μέγα κάζο στη Νέα Σμύρνη χάρη στην προσωπικότητα και την κλάση του Σεμπαστιάν Λέτο. Με ένα γκολ αριστούργημα που ρέφαρε το κόλλημα στο μυαλό του Στιλ, ο οποίος δεν αποφάσισε γρήγορα βλέποντας ξαφνικά τον Ανσαριφάντ να έρχεται κατά πάνω του, αν προλαβαίνει να διώξει τη μπάλα με τα πόδια ή πρέπει να τη μπλοκάρει κάνοντας έμμεσο στην περιοχή. Και αυτή η αργή απόφαση/αντίδραση του, τον οδήγησε εν τέλει στο να μην κάνει τίποτα απ’ τα δύο και να οδηγηθεί πρακτικά σε γκέλα για χάι λάιτ (δεύτερη σερί στο ίδιο γήπεδο και την ίδια εστία).
Ο Αγγλος φέρει σαφώς το μεγαλύτερο χρέωμα για το λάθος που είναι πάντως τριπλό (με διαφορετικά ασφαλώς ποσοστά) καθώς και η επιλογή για πάσα του Νάνο ήταν άκυρη και ο αιφνιδιασμός του Μολέδο που αφήσει τη μπάλα να περάσει δεν έπρεπε να γίνει. Δεδομένο και σαφές είναι επίσης ότι το σοκ του αναπάντεχου χρόνου και τρόπου που μπήκε το γκολ του Ανσαριφάρντ άλλαξε όλη την εικόνα του ματς. “Μπλόκαρε” και αποσυντόνισε τον Παναθηναϊκό και ταυτόχρονα έδωσε -φυσιολογικά- ψυχολογική ώθηση στον Πανιώνιο που ποδοσφαιρικά αξίζει το σεβασμό όλων για τη φετινή του παρουσία. Παρεμπιπτόντως σε όσα ματς έχει προηγηθεί ο Πανιώνιος στο πρωτάθλημα φέτος (δέκα τον αριθμό) δεν έχει χάσει ποτέ.
Κι εάν δεν καθάριζε ο Λέτο με την αρχηγική του στόφα και τη γκολάρα που πέτυχε τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.
Η ισοφάριση του Αργεντινού παιχταρά αφαίρεσε μεν σημαντικό κομμάτι αλλά όχι το σύνολο της ανασφάλειας της ομάδας που ψυχολογικά διατήρησε μέρος της σύγχυσής της στα δέκα τελευταία λεπτά, όταν και ποδοσφαιρικά εμφανίστηκε η έλλειψη ρυθμού και ειδικά στους Λέτο-Βιγιαφάνιες που επηρέασαν καθοριστικά (κυρίως του Λέτο που στοίχισε περισσότερο και ήταν φυσιολογική από τη στιγμή που δεν έχει κάνει καν προετοιμασία). Συν βεβαίως τις διακοπές στο ματς, κυρίως από το 70’ μέχρι το 80’, για πεσίματα και τραυματισμούς που έκοψαν τη ροή του ματς και αφαίρεσαν καθαρό χρόνο.
Συνολικά πάντως για τα πλέι οφ η Ιστορία έχει δείξει ότι “κλειδί” για την πρώτη θέση είναι το απόλυτο στο γήπεδό σου και υπό αυτό το πρίσμα τα δύο απανωτά ντέρμπι με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ στη Λεωφόρο, που θα έχει και πάλι μετά από καιρό όλο το εύρος της διαθέσιμο προς τους φίλους της ομάδας. Ο βασικός προβληματισμός για τον Παναθηναϊκό ποδοσφαιρικά εξακολουθεί να σχετίζεται με το πως μπορεί να αξιοποιηθεί στο μάξιμουμ το καλύτερο επιθετικό δίδυμο στο πρωτάθλημα: ο Μπεργκ με τον Λέτο.
Είναι αμαρτία απ’ το Θεό να μην τροφοδοτούνται επαρκώς οι δύο αυτοί παίκτες αλλά και εκνευριστικό ταυτόχρονα. Προφανώς το κυρίαρχο ζήτημα παραμένει η δημιουργία, ειδικότερα ο άξονας και συγκεκριμένα ο παίκτης δίπλα απ’ τον Ζέκα. Οχι μόνο στη Νέα Σμύρνη αλλά γενικά σε όλη τη σεζόν: με τον “κλώνο” του Αμπέντ που έχει εμφανιστεί φέτος, την αποτυχία στην επιλογή του Εσιέν (κυρίως) και την έλλειψη παραστάσεων του φιλότιμου Λουντ. Αυτή είναι η πραγματικότητα και την ξέρουμε καιρό τώρα ότι με εξαίρεση τον Βιγιαφάνιες δεν βγαίνει κάθετη από τους υπόλοιπους μέσους ούτε με σταγονόμετρο. Στη Νέα Σμύρνη για παράδειγμα έκανε μία ο Βιγιαφάνιες, μία ο Μέστο και την καλύτερη όλων ο Κουτρουμπής. Το 6άρι και το 8άρι πουθενά.
Μία λύση για τον παρτενέρ του Ζέκα θα μπορούσε να είναι ο Εβαντζελίστα για τον οποίο ο Στραματσόνι επιμένει να χρησιμοποιεί στα άκρα αφήνοντας έξω για παράδειγμα τον Μπουμάλ που και να σκοράρει έχει έφεση και ταχύτητα και ικανός είναι στο ένας εναντίον ενός. Μία δεύτερη να ποντάρει στην αναγέννηση του Αμπέντ. Κάτι εν πάση περιπτώσει πρέπει να γίνει άμεσα με τα υλικά που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην ομάδα. Στην αμυντική γραμμή, με εξαίρεση τις γκέλες που έχουν γίνει φέτος από τους τερματοφύλακες, υπάρχει πλέον σταθερότητα κυρίως εξαιτίας της παρουσίας του επιβλητικού Μολέδο που δεσπόζει στα μετόπισθεν και για την επίθεση τα είπαμε: Μπεργκ και Λέτο μαζί είναι ευλογία. Στο κέντρο είναι το θέμα πώς θα κρυφτεί το μειονέκτημα μέχρι την ελπίδα να διορθωθεί μεταγραφικά το καλοκαίρι…
