Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα δεν μεγάλωσε στα πούπουλα. Επρεπε να μοχθήσει πολύ στη ζωή του για να επιβιώσει, να παλέψει κόντρα σε θεούς και δαίμονες, προκειμένου να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό και τίμιο. Από πολύ μικρή ηλικία.
Μέχρι να φτάσει στη δικαίωση, στα μεγαλεία. Η ιστορία του, τα βιώματά του και οι ευαισθησίες του καταγράφηκαν το Δεκέμβρη του 2015 στον “Guardian” και είναι συγκλονιστικά…
Ο Ζιλμπέρτο ήταν μόλις 11 ετών όταν πήγε να εργαστεί σε μία φυτεία καφέ για να στηρίξει την οικογένειά του. Το θυμάται και χαμογελάει αυθόρμητα, προσθέτοντας: “Με τα χρήματα που πήρα αγόρασα ένα κοτόπουλο για τους γονείς μου. Επρεπε να ταξιδέψω με το λεωφορείο κρατώντας το κοτόπουλο στα χέρια. Ήμουν πολύ μικρός, λίγο ντροπαλός και αυτό άρχισε να ουρλιάζει!
Σκέφτηκα διάφορα τη διαδρομή αλλά όταν έφτασα στο σπίτι ο πατέρας μου ήταν ευτυχής: να φάμε κοτόπουλο οικογενειακώς την Κυριακή ήταν ένα θαυμάσιο πράγμα για μας, γιατί δεν ήταν εφικτό να τρώμε συχνά κρέας”….
Ενα χρόνο αργότερα η μητέρα του αρρώστησε και υπήρχε ανάγκη για μεταμόσχευση νεφρού.
Ο πατέρας του Ζιλμπέρτο εργαζόταν στα χαλυβουργεία έναντι πενιχρού μισθού, οι τρεις νεότερες αδερφές του φρόντιζαν το σπίτι και ο Ζιλμπέρτο μετά από τη φυτεία καφέ, αποφάσισε να βρει άλλη δουλειά πριν γίνει καν έφηβος: "Στα 12 μου εργάστηκα σε εργοστάσιο με ταπετσαρίες. Βοηθούσα στο να φτιάχνονται καναπέδες και τέτοιου είδους πράγματα.
Στα 13 μου έπιασα δουλειά στις κατασκευές. Έμαθα τόσα πολλά πράγματα εκεί και κυρίως τη σημασία του χρήματος. Σταμάτησα αναγκαστικά το σχολείο γιατί έπρεπε να εργαστώ. Να βοηθήσω τον πατέρα μου, να υπάρχουν τρόφιμα στο σπίτι μας για να τρώμε, αλλά και να βοηθήσω τη μητέρα μου να έχει όσο καλύτερη θεραπεία γίνεται”.
Η ανταπόκριση και η συνοχή της οικογένειας Σίλβα έφερε τελικά αποτέλεσμα, η μητέρα του κατάφερε και γύρισε στο σπίτι της υγιής και ο Ζιλμπέρτο πριν καν κλείσει τα 26 του χρόνια ήταν ένας παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Βραζιλίας!
Παρά τα μεγαλεία, εντούτοις, οι ευαισθησίες και η ανθρωπιά εξακολούθησαν να αποτελούν στοιχείο του χαρακτήρα του.
Η κουβέντα, κατόπιν, πηγαίνει στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο: "Κοιτάξτε τι έχει συμβεί στο ποδόσφαιρο μας. Οι περισσότεροι σύλλογοι εξακολουθούν να αγνοούν τη βελτίωση των υποδομών τους. Μερικοί σύλλογοι δεν έχουν καν ένα υποφερτό επίπεδο γνώσης και γενικότερης κατάρτισης γύρω απ’ το ποδόσφαιρο.
Αυτό είναι ντροπή ειδικά για μία χώρα όπως η Βραζιλία. Σε αρκετές φαβέλες, επίσης, δεν παίζουν πια ποδόσφαιρο στους δρόμους. Μερικά από τα μέρη που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα για ποδόσφαιρο, είναι τώρα μεγάλα κτίρια.
Ο χρόνος περνάει, οι εποχές αλλάζουν κι εμείς έχουμε χάσει τόσα πολλά χωρίς να κάνουμε κάτι για να τα αντικαταστήσουμε. Πρέπει να βρούμε ένα σύγχρονο μοντέλο, μια νέα δομή. Να βοηθήσουμε τα παιδιά να είναι πιο επαγγελματικά, χωρίς όμως να χάσουν αυτό που είναι στο αίμα μας: το Joga bonito, τις εμπνεύσεις και τις δεξιότητες που μπορούν να κάνουν ο Πελέ, ο Νεϊμάρ, ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Ριβάλντο.
Αυτά τα παιδιά που ζουν στις φαβέλες δεν έχουν την τύχη να γεννηθούν σε καλές συνθήκες. Στη ζωή τους θα αγωνίζονται στους δρόμους. Έχουν μια σκληρή, μία κακή ζωή. Μερικοί άνθρωποι τους μεταχειρίζονται σαν σκουπίδια! Κι όμως, όλοι θα έπρεπε να νοιάζονται για αυτά τα παιδιά… Το ποδόσφαιρο είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να ενταχθείς στην κοινωνία, να συμμετέχεις σε κάτι. Οταν συγκρίνω τη ζωή μου με τη ζωή τους, μου είναι δύσκολο.
Διότι πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια, αλλά ποτέ δεν έπρεπε να κοιμάμαι στο δρόμο, ποτέ δεν είχα αρπάξει τρόφιμα από ένα κάδο και προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στην κατάστασή τους. Τι είναι αυτό που ζητούν;
Μπορείτε να το δείτε όλοι αρκεί να έχετε τη διάθεση: χρειάζονται μόνο μια ευκαιρία, κάτι για να πιστέψουν σε αυτό. Θέλουν απλώς να είναι μέρος του κόσμου, αλλά αν κανείς δεν τους υποστηρίζει ίσως απλώς να πεθαίνουν στους δρόμους. Και είναι κρίμα…”.
Οταν η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να επιστρέψει στη Βραζιλία για τις τελευταίες του ποδοσφαιρικές παραστάσεις, υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές του κινήματος “Bom Senso”, μιας ομάδας παικτών που προσπαθούν να επαναφέρουν τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και την "κοινή λογική" στο λαοφιλέστερο άθλημα της χώρας του. Δεν είναι κάτι εύκολο.
Οι αθλητές που εμπλέκονται σε αυτό συχνά απειλούνται από τους συλλόγους και από ανθρώπους που ενδιαφέρονται μόνο για την υστεροφημία/επιτυχία τους. Με κάθε τίμημα. Ο Ζιλμπέρτο περιγράφει: “απλώς δεν μπορούν να κοιτάξουν κάτω από τη μύτη τους και να δουν τι είναι πραγματικά καλό γι αυτούς. Θα πρέπει να αγωνιστούμε και να αντισταθούμε ενάντια σε ένα μεγάλο μηχανισμό.
Αυτοί θέλουν να επωφεληθούν από το μηχανισμό που έχουν στήσει αλλά εμείς θέλουμε ένα καλύτερο παιχνίδι για όλους: όχι μόνο για τους παίκτες, αλλά και για τους οπαδούς, για τους συλλόγους, για το ποδόσφαιρο γενικότερα. Είναι τρελό! Κάποιοι άνθρωποι μας βλέπουν ως εχθρoύς τους. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως να έχουν κάτι να κρύψουν. Εμείς δεν έχουμε και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε βάλει το πρόσωπό μας μπροστά σε αυτήν την κατάσταση”…