Ας μην του δώσουμε όνομα προς το παρόν. Ας πούμε ότι πρόκειται για έναν ανθρωπότυπο που μπορείς να συναντήσεις παντού. Σε όλους τους χώρους και στις περισσότερες χώρες. Στην Ελλάδα εντούτοις, το εύκρατο κλίμα των τελευταίων 40 ετών, επέτρεψε στη συγκεκριμένη μορφή ζωής να βγει από τους υπονόμους και να μπει σε μεγάλα, φωτεινά γραφεία. Τη μετέτρεψε από κρυφή πληγή σε βιτρίνα μιας ολόκληρης εποχής.
Προσέξτε, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Δεν μιλάω για τους ανθρώπους που κάνουν κουμάντο παρασκηνιακά ή και φανερά σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής. Αυτοί αποτελούν μια εντελώς διαφορετική κατηγορία και δεν είναι περισσότεροι από δέκα – είκοσι. Μιλάω για τα ανθρωπάκια που μιλάνε και κινούνται με ύφος χιλίων λεόντων όταν έχουν απέναντι τους υφισταμένους και συρρικνώνονται σε μέγεθος ροχάλας όταν έχουν απέναντι τους το μεγάλο αφεντικό. Αυτοί είναι εκατοντάδες.
Τους συναντάμε καθημερινά, επί δεκαετίες, σε διάφορες παραλλαγές. Μπορεί να τους χωρίζουν πολλά στη θεωρία. Να ανήκουν σε διαφορετική ομάδα, σε διαφορετικό κόμμα, σε διαφορετική οργάνωση, σε διαφορετικό κανάλι, σε διαφορετικά ΜΜΕ, σε διαφορετικές επιχειρήσεις. Στην πράξη δεν τους χωρίζει τίποτα. Αντιθέτως, τους ενώνει άρρητα η απόλυτη ανικανότητα για δημιουργία και κοινωνική χρησιμότητα, που αντισταθμίζεται από τη έμφυτη δουλοπρέπεια. Τους δένει ακόμη περισσότερο το απύθμενο θράσος.Πιο σωστά, η θρασυδειλία.
Όταν κάποιος τους ξεμπροστιάσει, όταν αποκαλύψει πώς και γιατί βρέθηκαν σε καρέκλες με κύρος, όταν τους αμφισβητήσει, εκείνοι, αντί να δείξουν την ελάχιστη έστω ντροπή, βγάζουν και γλώσσα. Περνάνε στην αντεπίθεση, ανεβάζουν τους τόνους, κάνουν την νύχτα – μέρα, το άσπρο – μαύρο, την ξεφτίλα τους παντιέρα. Προσβάλλουν την κοινή λογική με τα παιδικά επιχειρήματα τους, ξεστομίζουν τερατώδη ψέματα και λήγουν κάθε συζήτηση με ένα θριαμβευτικό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»!
Ασφαλώς και ξέρω ποιος είσαι εσύ. Ρε! Είσαι ξεπουλημένος δημοσιογράφος, είσαι πονηρός πολιτευτής, είσαι διεφθαρμένος δημόσιος λειτουργός. Είσαι διευθυντής, είσαι προσωπάρχης, είσαι γενικός γραμματέας. Ή μπορεί και να είσαι διορισμένος πρόεδρος ομοσπονδίας. Κατά βάση πάντως, είσαι απλώς η κατσαρίδα της Μεταπολίτευσης.
Ναι, ΟΚ, επιβιώνεις, εκεί που άλλοι σιχαίνονται να πλησιάσουν. Συγχαρητήρια. Να θυμάσαι όμως, πως όσο εύκολα μετατράπηκες από τίποτα σε κάτι, επειδή ήξερες τους κατάλληλους ανθρώπους ή επειδή κάποιος χρειαζόταν ένα φερέφωνο σε θέση – κλειδί ή και τα δυο μαζί, τόσο εύκολα μπορεί να μετατραπείς σε αηδιαστική κηλίδα στον πάτο ενός παπουτσιού. Του αφέντη σου ή της κοινωνίας, εξαρτάται ποιος θα σε βαρεθεί και θα σε λιώσει πρώτος…
Υ.Γ. Κάθισα μπροστά στον υπολογιστή μου να γράψω ένα σχόλιο για την ήττα του ΠΑΟΚ στην Κομοτηνή και τη αφελή ή εκ του πονηρού σύνδεση της με την μάχη του Σαββίδη κατά της εγκληματικής οργάνωσης. Στην πορεία όμως, ψάχνοντας κάτι άλλο, διάβασα πιο προσεκτικά τις δηλώσεις που έκανε ο κύριος Γιώργος Γκιρτζίκης, πρόεδρος της ΕΠΟ, την περασμένη εβδομάδα, μετά τον χαμό στην Τούμπα Και παρατήρησα συνολικά τη δημόσια στάση του όλο αυτό το διάστημα που είναι πρόεδρος. Και ξαφνικά, δίχως κανέναν προφανή λόγο μου ήρθαν όλα τα παραπάνω. Μυστήρια πράγματα…
