Οι ανακοινώσεις των ομάδων σπάνια βγάζουν θέμα. Συνήθως επιτίθενται σε διαιτητές, φωνάζουν για τους ορισμούς, την ζούγκλα των αντιπάλων, τετριμμένα πράγματα.
Το τελευταίο διήμερο, μετά τον χαλασμό της Τετάρτης, οι ανακοινώσεις και οι θέσεις ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού έπεφταν σαν κομφετί. Κάπου ήταν και λογικό διότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο συνήθως στο τρίτο ημίχρονο κρίνεται ο... νικητής καθώς οι γνωστές παθογένειές του σπάνια αφήνουν τον κόσμο να κρίνει το παιχνίδι αυτό καθαυτό. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει παιχνίδι αλλά πόλεμος.
Την Παρασκευή, μέχρι να προκύψει η είδηση για την ιστορική συνάντηση των τριών, ο Ολυμπιακός έβγαλε δυο ανακοινώσεις.
Στην πρώτη «με εντολή του ηγέτη μας Βαγγέλη Μαρινάκη, οι κουζίνες του Καραϊσκάκη θα μαγειρεύουν καθημερινά χιλιάδες μερίδες φαγητό στους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους». Δηλαδή τους πρόσφυγες. Πέραν της πραγματικής βοήθειας, το μήνυμα της ΠΑΕ Ολυμπιακός είναι ακόμα πιο αξιέπαινο. Δεν χρειάζεται να εξετάσει κανείς γιατί η ΠΑΕ Ολυμπιακός έχει εντείνει εσχάτως τις φιλανθρωπικές δράσεις της. Ας το κάνει για όποιο λόγο θέλει. Οι πρόσφυγες που πεινάνε δεν ενδιαφέρονται για το γιατί, αλλά για το πώς θα γεμίσει το άδειο στομάχι τους.
Την ώρα άλλωστε, που ο Ολυμπιακός πράττει ό,τι πράττει στα γήπεδα (μέσα σε ένα χρόνο ήταν παρών και στα 4 παιχνίδια που επέφεραν αφαίρεση βαθμών σε ΑΕΚ, ΠΑΟ, ΠΑΟΚ) μπορεί να προσφέρει τουλάχιστον δείχνοντας ένα άλλο πρόσωπο σε κοινωνικό επίπεδο. Από το «Ελπίδα» μέχρι τις παιδικές χαρές στον Πειραιά, το φαγητό στους πρόσφυγες μέχρι τις δωρεές στην χρυσοποίκιλτη Εκκλησία.
Λίγη ώρα αργότερα, επιστρέφοντας στα ποδοσφαιρικά, η ΠΑΕ Ολυμπιακός το... τερμάτισε. Όχι γιατί χαρακτήρισε προκλητικές τις δηλώσεις του Ιβάν Σαββίδη, διότι δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Αλλά ότι είναι... φιλοξενούμενος ο Σαββίδης στην Ελλάδα ξεπερνάει και την πιο ρατσιστική φαντασία. Πιθανολογώ πως δεν μπορεί να είναι τόσο ανιστόρητοι αυτοί που το έγραψαν ώστε να αγνοούν την άρρηκτη σχέση του Πόντου με την Ελλάδα. Όλο το εξάωρο του σχολείου στην καντίνα το περνούσαν, ποτέ δεν ήταν στο μάθημα την ώρα της ιστορίας; Αποκλείεται.
Ήθελαν απλά να «πικάρουν» τον ιδιοκτήτη του ΠΑΟΚ; Όπως ας πούμε είχαν πικάρει τον Σισέ κάνοντας τις μαϊμούδες στο ντέρμπι που ο Μαρινάκης είχε δηλώσει πως ο Ολυμπιακός «δίδαξε ήθος»;
Είναι όμως αυτό το σημείο της ανακοίνωσης που τα φανερώνει όλα. Ποτέ μια τόσο δα μικρή φράση δεν ήταν ικανή να τα δείξει όλα.
Ο υπεύθυνος επικοινωνίας του ΠΑΟΚ απαρίθμησε επενδύσεις 250 εκατομμυρίων και πάνω από 1000 εργαζόμενους σε καιρό κρίσης. Την ώρα που άλλοι έχουν κύρια επιχειρηματική δραστηριότητα εκτός Ελλάδας. Δεν τίθεται όμως θέμα σύγκρισης κι αν θέλουν ας την κάνουν οι πάσης μορφής πρόθυμοι υπάλληλοι, ανάλογα πάντα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.
Η αναφορά όμως του Ολυμπιακού στον «φιλοξενούμενο Σαββίδη» ανοίγει θέμα ρατσισμού με τον πιο επίσημο τρόπο. Μέσω ανακοίνωσης. Αν δεν ανάγεται σε διάκριση να χαρακτηρίζεις έναν Ελληνα της διασποράς «φιλοξενούμενο» τότε τι είναι;
Κυρίως όμως, η συγκεκριμένη πρόταση αποτυπώνει την άκρατη αλαζονεία που φροντίζει να συντηρεί μέχρι τέλους. Του «εμείς ή κανείς». We rule this land όπως γράφει και στην είσοδο του Καραϊσκάκη. Ο στρατός δεν επιτρέπει αντίθετες απόψεις.
Ο Σπυρόπουλος, ο Κωνσταντινέας, ο Κολλίντζας, ο Καλογερόπουλος, ο Σωτηρακόπουλος, ο Τζαβέλλας, ο Δαλούκας, ο Ασβεστάς, ο Τσαμάζ, ο Κύρκος, ο Τσόχος. Άνθρωποι με διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά πιστεύω, αλλά κοινό παρονομαστή.
Κι η ειρωνεία: Χθες, κατά σύμπτωση ακριβώς δυο χρόνια από την ημέρα που το Gazzetta με αποχαιρέτησε, ξεκίνησε όπως και τότε, ξανά στοχοποίηση, εντελώς απρόκλητη, κατά του ιδιοκτήτη του συγκεκριμένου Μέσου. Χορηγούμενη, μάλιστα, στο Facebook. Πληρωμένη. Κανονικά. Χωρίς εισαγωγικά. Πληρωμένη καταχώρηση στο Facebook κάτω από τη μύτη της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ώστε να πάει και σε τοίχους ανυποψίαστων ανθρώπων.
Σαν μήνυμα, σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε: Αν τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι, «εκτελείσαι» για παραδειγματισμό. Εκτελείσαι σημαίνει διαπομπεύεσαι ή λοιδωρείσαι με ψευδή, παραποιημένα στοιχεία που παρουσιάζονται όπως βολεύει τον επικοινωνιακό μηχανισμό.
Ο Σαββίδης που τα μάτια του πετάνε φλόγες όταν μιλάει για την Ελλάδα-και περισσότερο από τα λόγια του το αποδεικνύουν οι επενδύσεις του σε μια διαλυμένη χώρα- πιθανότατα θα απόρησε διαβάζοντας ότι είναι φιλοξενούμενος στον τόπο του. Θα απόρησε για τα όρια της βλακείας. Που τελειώνουν; Εκεί που, όπως λένε, αρχίζει η λογική του στρατού. Άντε και των ανθρώπων που δεν συνειδητοποιούν έγκαιρα πως όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο εκκωφαντικός είναι ο θόρυβος τη στιγμή της πτώσης.
