Ο σωστός ο καπετάνιος είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη στις φουρτούνες και στην περίπτωση του Γιάννη Αλαφούζου, εν προκειμένω, οφείλουμε να ξεκινήσουμε με μία αυτονόητη παραδοχή: μόνο οι αδαείς ή οι εμπαθείς δεν αναγνωρίζουν ότι στη μεγαλύτερη “φουρτούνα” της Ιστορίας του συλλόγου υπήρξε ο μοναδικός άνθρωπος που πήρε το “τιμόνι” εν μέσω πρωτόγνωρων μποφόρ, με το “καράβι” περιτριγυρισμένο από σκοπέλους και κοφτερά βράχια και παρά τις κακουχίες και τη δυσκολία του εγχειρήματος κατάφερε να σώσει το “πλήρωμα”.
Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν έχει κάνει εξόφθαλμα λάθη, ούτε φυσικά ότι είναι υπεράνω κριτικής όταν αποτυγχάνουν οι επιλογές του.
Οταν πρόπερσι, για παράδειγμα, δικαιώθηκε για τις (γεμάτο ρίσκο και κόντρα στο ρεύμα) αποφάσεις του, απόλαυσε το νέκταρ της επιτυχίας και εισέπραξε περισσότερα “μπράβο” ακόμα κι απ΄ την οικονομική διάσωση του Παναθηναϊκού.
Φέτος που απέτυχαν οι επιλογές του ακούει τα μύρια όσα. Ως λαός άλλωστε δεν φημιζόμαστε για το “μέτρο” μας, ούτε στα συναισθήματά μας, ούτε στις (επι)κρίσεις μας.
Η κριτική, συμπερασματικά, επιβάλλεται να γίνεται στον κάθε πρόεδρο Αλαφούζο συνυπολογίζοντας όλες τις παραμέτρους και τα δεδομένα, αλλά πρωτίστως έχοντας υπόψη ότι ο στόχος πρέπει να είναι η βελτίωση και όχι η απαξίωσή του (για αυτό άλλωστε φροντίζουν με κάθε τρόπο και σχεδόν σε καθημερινή βάση οι εχθροί και ανταγωνιστές του).
Ιδίως από τη στιγμή που και οι αφελείς γνωρίζουν ότι πριν απ΄ τον Αλαφούζο: α)ο σύλλογος βρίσκονταν σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας και β)άπαντες οι επιφανείς Παναθηναϊκοί την είχαν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, δίνοντας το δικαίωμα ή “ευλογώντας” κιόλας κάθε πικραμένο “υποψήφιο” να διασύρει το τεράστιο μέγεθος του συλλόγου.
Η κατάσταση εν ολίγοις ήταν χαωτική, ντροπιαστική σε όλα τα επίπεδα και ουδείς δικαιούται να την προσπερνά σαν να μην τρέχει τίποτα ή σαν να μην συνέβη ποτέ. Διότι απλούστατα συνέβη και μόνο αμελητέα δεν ήταν…
Για το “μετά”, για το μέλλον δηλαδή στα διοικητικά του Παναθηναϊκού, ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά με όσα χειροπιαστά σημάδια υφίστανται στην παρούσα φάση, καλώς ή κακώς, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια εναλλακτική υποψηφίου “τιμονιέρη”/επιφανή Παναθηναϊκού στον πράσινο ορίζοντα. Πάμε παρακάτω.
Η δημόσια συγνώμη προς τον κόσμο του Παναθηναϊκού και η παραδοχή του “mea culpa” δεν αποτελεί συνηθισμένη επιλογή για έναν πρόεδρο ομάδας τέτοιου βεληνεκούς και ουδείς δικαιούται να την ψέξει.
Ο Αλαφούζος αντιμετώπισε επίσης τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού ως “παιδιά της οικογένειάς”. Της δικής του οικογένειας, της Παναθηναϊκής οικογένειας. Οταν το παιδί σου κάνει λάθη οφείλεις ως “πάτερ φαμίλιας” να του τα επισημαίνεις, να θέτεις όρια, αλλά και να στέκεσαι δίπλα του. Να τα στηρίζεις, να τα εμψυχώνεις κι όχι φυσικά να τα… πλακώνεις στο ξύλο με τη “λογική” να μην το ξανακάνει.
Αλλά και αμιγώς ποδοσφαιρικά αν το δει κανείς υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν τους παίκτες σε καθημερινή βάση, που αντικρίζουν συμπεριφορές εντός των τειχών τις οποίες εμείς δεν γνωρίζουμε, υπάρχουν επίσης επιστημονικές μετρήσεις για τα τρεξίματα του καθενός και προφανώς οι αδιάφοροι πρέπει να πηγαίνουν σπίτι τους ασυζητητί.
Υ.Γ.: Είναι αδιανόητο να είσαι μέλος της ακαδημίας του συλλόγου και να μην έχεις... τρέλα να παίξεις στον Παναθηναϊκό όταν είσαι 18-19 χρόνων και η ομάδα σε πιστεύει. Είναι τραγική η νοοτροπία να σκέφτεσαι το ύψος των χρημάτων που θα πάρεις σε αυτήν την ηλικία ή να απαιτείς οτιδήποτε παραπάνω από ευκαιρίες και χρόνο συμμετοχής για να κανείς πραγματικότητα το όνειρο σου. Έστω κι αν αυτό το όνειρο είναι το πρώτο σου μεγάλο και το μυαλό σου είναι μπολιασμένο με φιλοδοξίες πέρα απ’ τα σύνορα. Αδιανόητο…
Υ.Γ.1:Τα όσα είπε ο Αλαφούζος για τον διαιτητή Μάνταλο και την αποβολή του Ζέκα μόνο αμελητέα δεν είναι. Ούτε η φράση “είχε πάρει εντολή για να συμπεριφερθεί με συγκεκριμένο τρόπο στο παρελθόν” έγινε τυχαία. Τα στοιχεία που προφανώς υπάρχουν και θα γνωστοποιηθούν οσονούπω αναμένονται με ενδιαφέρον.
