Καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι. Μέρες σαν τη σημερινή είναι "δύσκολες" για κάθε Παναθηναϊκό. Μέρες που θυμάσαι μεγάλες σου ευρωπαϊκές επιτυχίες, μέρες που δεν παίζεις εσύ στην Ευρώπη και παίζει αυτός για τον οποίο... ανακαλύφθηκε ο καναπές. Αυτονόητα τα παραπάνω για όποιον Παναθηναϊκό σέβεται τον εαυτό του. Και δύσκολες όχι μόνο οι συγκεκριμένες μέρες αλλά και τα τελευταία χρόνια γενικότερα με την ευρωπαϊκή μας "αποχή".
Και κάτι ακόμη, που αφορά και τον τίτλο που έβαλα. Ο πραγματικός οπαδός έχει και μνήμη και κρίση. Και πανηγυρίζει τις όποιες επιτυχίες επειδή είναι της ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ και όχι του οποιουδήποτε την διοικεί. Να τα λεμε κι αυτά γιατί τα έχουμε ζήσει και τα ζούμε στον Παναθηναϊκό και θα μας βγάλουν (και σε αυτό) τρελούς. Πάμε παρακάτω.
Σαν σήμερα λοιπόν πριν από έξι χρόνια ο Παναθηναϊκός άλωσε τη Ρώμη, πετυχαίνοντας ένα ακόμη τεράστιο διπλό. Στη ρεβάνς του επίσης συγκλονιστικού 3-2 της Αθήνας και με το ματς να μην ξεκινάει καλά, το τριφύλλι με μεγάλους πρωταγωνιστές τον Τζιμπρίλαρο και τον Σωτηράκη πέτυχε σε χρόνο dt μια τεράστια ανατροπή και άφησε τάβλα του Ιταλούς περνώντας στους "16" του Γιουρόπα. Σε ένα απίστευτο πάρτι περίπου δέκα χιλιάδων τρελών στην αιώνια πόλη.
Η συνέχεια δεν ήταν εξίσου καλή καθώς ο Παναθηναϊκός απέτυχε να περάσει το εμπόδιο της Σταντάρ. Οχι, επειδή "άφησε" το ματς για να πάρει το πρωτάθλημα (αν και τουλάχιστον το πήρε), όπως λένε διάφοροι ανόητοι και δυστυχισμένοι που ζουν για να μιζεριάζουν και να κυνηγούν φαντάσματα, αλλά γιατί το ματς του στράβωσε νωρίς και δεν γύρναγε ποτέ.
Ηταν ουσιαστικά η τελευταία καλή ευρωπαϊκή στιγμή της ομάδας, όχι όμως και η μόνη στο πρόσφατο παρελθόν. Μιλάμε για την περίφημη εποχή που κάποιοι αστείοι κοντεύουν να σας πείσουν για το πόσο μίκραινε ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη. Ποιος Παναθηναϊκός; Αυτός που ένα χρόνο πριν είχε βγει πρώτος στον όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ αφήνοντας δεύτερη την φοβερή και τρομερή Ιντερ του Μουρίνιο. Με το θρυλικό 0-1 στο Μιλάνο, το επιβλητικό 0-3 στη Βρέμμη, την πρόκριση στους "16" και τον αλήτικο αποκλεισμό από τους "8" με την Βιγιαρεάλ με το ακυρωθέν γκολ του Καραγκούνη στην Ισπανία.
Μακάρι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές και ας μας λένε ότι "μικρύναμε". Και τέτοιες και τις άλλες, τις προηγούμενες που ήταν πολλές και ένδοξες και δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ. Ειλικρινά σηκώνω τα χέρια ψηλά με την επιλεκτική μνήμη κάποιων "Παναθηναϊκών". Λες και μας περισσεύουν οι πορείες και τις χαρίζουμε. Προσωπικά δεν ξεχνώ αυτά που ανέφερα παραπάνω και δεν ξεχνώ πως τα πανηγύρισα με την ίδια τρέλα που πανηγύρισα και τα προηγούμενα (τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω...) φοβερά και τρομερά ευρωπαϊκά βράδια της ομάδας μου. Για το αντίθετο μπορούν να... ορκιστούν όλοι; Δεν περιμένω απάντηση. Ξέρω και γελάω. Με τα χάλια τους...
YΓ: Άντε να είσαι Παναθηναϊκός, να έχεις χάσει στην Τούμπα με πέναλτι έξω από την περιοχή (το οποίο κάποιοι το θεώρησαν και φυσιολογικό) και να διαβάζεις ΕΠΙΣΗΜΩΣ για ανησυχία του ΠΑΟΚ για τον Αρετόπουλο.
ΥΓ1: Επειδή η προπαγάνδα και η γελοιότητα έχουν τα όριά τους να τελειώνουμε με την ιστορία περί Μαυρίκου, εκβιασμών και της αστείας προσπάθειας σύνδεσής τους με τον Παναθηναϊκό και με συγκεκριμένα πρόσωπα. Το αν ο συγκεκριμένος εκδότης έβγαζε στη σέντρα τον Μαρινάκη και τι λόγους είχε είναι δικό του θέμα και της δικαιοσύνης. Οχι του Παναθηναϊκού. Αν κάποιον ξεπάτωνε από το πρωί μέχρι το βράδυ αυτός ήταν ο Αλαφούζος. Για γέλια και η δήθεν "σχέση" του με τον Πατέρα. ΤΡΕΙΣ διαψεύσεις είχε βγάλει ο Πατέρας για τα συγκεκρμένα δημοσιεύματα, ΠΟΣΕΣ να έβγαζε; Και επίσης το είχα πει δεκάδες φορές και στο ράδιο. ΑΝ ο Πατέρας αποφασίσει ποτέ να γυρίσει δεν θα σας το πει κανένας Μαυρικος, αλλά ένα ωραίο πρωί Ο ΙΔΙΟΣ!
