Το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός, έχει πάψει προ πολλού στην Ελλάδα να αποτελεί ψυχαγωγία κι απόλαυση. Είναι στην Αγγλία, ναι! Στην Ισπανία, ακόμα και στην Ιταλία ή τη Γαλλία, αλλά όχι στην καταραμένη ανατολική πύλη της Ευρώπης. Εδώ, έχουμε την ανάγκη να κάνουμε τα πάντα σαν τα πασπαλισμένα με μπαγιάτικο φούμο και μιζέρια μούτρα μας. Οι εξαιρέσεις στον κανόνα έρχονται για να υπενθυμίζουν πόσο διαβρωμένα και άσχημα είναι αυτά τα μούτρα.
Η κοινωνία μας καταρρέει κάθε μέρα και περισσότερο. Κι όχι λόγω της κρίσης, Αυτή είναι το εύκολο άλλοθι, ένα φθηνό, ξεπουλημένο από τους άρχοντες του τόπου, «δέρμα», που φοράει a la carte κάθε ανεπαρκής. Η κοινωνία καταρρέει λόγω των αντιλήψεων, των δηλητηριασμένων εγκεφάλων. Της απώλειας αντίληψης. Του κρετινισμού. Θέλετε να συζητήσουμε για τις περιορισμένες αντιλήψεις και τους απαίδευτους φουσκωμένους εγωισμούς και πόσο επηρεάζουν την άνθιση της κρίσης;
Στους μορφασμούς αισιοδοξίας, προσώπων που με απορία έστηναν debate αν η διαιτησία του Καλογερόπουλου ήταν η πρώτη ένδειξη ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα κόζια άλλαξαν, αντιπαρέθετα το χαμόγελό μου. Κι εσωτερικά το γέλιο μου. Η Ελλάδα δεν θα αλλάξει ποτέ. Οι πληροφορίες για την παραπομπή του διαιτητή στο ντέρμπι, ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι στο γρασίδι δεν έχει σημασία η δικαιοσύνη, αλλά η ταπείνωσή της, από τους έχοντες το πρόσταγμα. Η επιβεβαίωση ότι πράγματι, όπως έγραψε ο Παπαθεοδώρου (με τον οποίο διαφωνώ σε πολλά, αλλά γι’αυτό ταιριάζουμε), βιώνουμε την εποχή της εκτροφής του μεγαλύτερου κοινωνικού εκτρώματος της μεταπολίτευσης. Σας το έχω ξαναπεί… Μην σας τρομάζουν οι λέξεις, ούτε να τις αποφεύγετε! Η Χούντα του ποδοσφαίρου ενεργεί απροκάλυπτα, με τα εξαπτέρυγά της σε πλήρη παράταξη.
Η βία όμως, καλέ μου φίλε, δεν καταστέλλεται με βία και ο φασισμός, σε όποια μορφή του, δεν υποχωρεί με όπλα, αλλά με λόγο! Επιχειρήματα, φωνές συνείδησης και λογικής. Μόνο που πλέον ο φασισμός του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχοντας απέναντί του κλαίουσες χήρες με όργανα επιτετραμμένα να βαφτίσουν το άσπρο, μαύρο (σταυροφόρους της δικαιοσύνης υποτίθεται, τρομάρα τους), όχι μόνο δε μαραίνεται, αλλά αναπαράγεται ολοένα και περισσότερο στην πρόθυμη λάσπη του ελληνικού ποδοσφαίρου να φιλοξενήσει τα σκουλήκια του.
Οσο σιχαμένη είναι η πρακτική του “Ο Ολυμπιακός να’ναι καλά, και όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να...”, την οποία υπηρετούν με πίστη και αφοσίωση δεκάδες λαμόγια, άλλο τόσο σάπιο και σιχαμένο κάθε επιχείρημα που ευνοεί την ανομία.
Όλοι εσείς που υποτίθεται ότι αγαπάτε το ποδόσφαιρο και είστε εντεταγμένοι στην κοινωνική επανάσταση για την εξυγίανσή του, σας πληροφορώ, εγώ, που δεν τρελαίνομαι για το κλωτσοσκούφι, αλλά αγαπώ τον αθλητισμό, ότι του... το σπίτι και ό,τι έχει και δεν έχει.
Ενα άθλημα, το ποδόσφαιρο, που μετατράπηκε σε ναρκωτικό, που απέκτησε διαστάσεις larger than life, ακριβώς επειδή μπορεί να το καταλάβει ακόμα και ο πιο ηλίθιος κάτοικος του πλανήτη, έχει γίνει γίνει προϊόν εργαστηρίων τηλεοπτικών εφέ. Η γραμμή, το οσφάιντ που δεν είναι, η κίτρινη που δε δόθηκε, η κόκκινη που έμεινε στο τσεπάκι του κόρακα, το πέναλτι που ήταν αλλά δεν ήταν…
Η Ελλάδα έχει γίνει ο τόπος εξευτελισμού του δημοφιλέστερου σπορ. Κάθε φάση γίνεται αντικείμενο ανάλυσης. Αποφάσεις διαιτητών που στον υπόλοιπο πλανήτη όχι απλά θα περνούσαν απαρατήρητες, αλλά θα τις ξεχνούσε ο θεατής στο επόμενο δευτερόλεπτο, γίνονται στα κανάλια χάιλαιτς της παρακμής μας. Το ποδόσφαιρο, η λογική του και ο προορισμός τους ως αγαθό ακόμα και των φτωχότερων στο πνεύμα οργανισμών, παίζεται πλέον στους υπολογιστές των γραφιστών των καναλιών, στα χείλη του Βαρούχα και του Βασιλάκη, που ακόμα χρησιμοποιούν τη λέξη “λάκτισμα”, στα στόματα και τα γραπτά των πληρωμένων ή “πληρωμένων” opinion makers του ποδοσφαίρου. Και οι κανονισμοί του αθλήματος, σαν πεθαμένα κουφάρια στο κρεβάτι του Προκρούστη, τεντώνουν ή απομειώνουν το πνεύμα τους και την ουσία τους, ανάλογα με το καταπώς μας συμφέρει.
Στρατοί παντού, εντεταλμένοι να κάνουν τη μέρα νύχτα και να απομυζήσουν κάθε απομεινάρι λογικής που μπορεί να έχει μείνει στα “κουτορνίθια” τα οποία περιμένουν να βρουν στο ποδόσφαιρο το χαμένο εγωισμό και την κατεστραμμένη αυτοεκτίμησή τους.
Πλέον, όλα, μα όλα τα σφυρίγματα των διαιτητών περνούν από το μικροσκόπιο. Εξαφανίστηκε η λογική του αυτονόητου. Αναλύσεις επί αναλύσεων για φάσεις, φάουλ, πέναλτι, οφ σάιντ, που, όοοοοχι δεν είναι όπως φαίνεται, αλλά είναι αλλιώς. Φυσικά και οι διαιτητές, πολλοί από αυτούς είναι ισχυρά κομμάτια του συστημικού εκτρώματος, αλλά οι κόρακες δε με αφορούν σε αυτή τη φάση. Με απασχολεί το παιχνίδι, για το οποίο έχω χάσει κάθε ίχνος επαφής, διότι τη μία Κυριακή αυτό που θεωρείται παράβαση την επόμενη Κυριακή, θα βρεθούν οι ίδιοι άνθρωποι να μου ανατρέψουν τη γνώση μου. Any given fucking Sunday, οι κανονισμοί ξαναγράφονται ανάλογα με την ομάδα που ευνόησαν, ή αδίκησαν. Το πνεύμα τους δε, έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη ουσία τους. Ρωτήστε ένα μικρό παιδί μία μέρα: “Παιδί μου έχεις καταλάβει τι είναι κίτρινη κάρτα στο ποδόσφαιρο, τι είναι κόκκινη, τι είναι οσφάιντ και πέναλτι;”. Κάντε ένα πείραμα διαρκείας. Κάθε εβδομάδα θα σας απαντά κάτι που θα ανατρέπει αυτά που υποστήριζε την προηγούμενη εβδομάδα.
Ρε σεις, αυτό το ποδόσφαιρο θέλετε; Το ποδόσφαιρο που ο Ζέκα θέλει να χτυπήσει τον επιθετικό, αλλά ο Παναθηναϊκός κάνει χαμό επειδή δεν πρέπει να δοθεί κόκκινη κάρτα, καθώς στον Ολυμπιακό δε θα δινόταν;
Το ποδόσφαιρο που ο Ολυμπιακός συνάντησε έναν διαιτητή να τον παίξει στα ίσα και ξεσήκωσε επανάσταση επειδή δεν είναι μαθημένος να τον παίζουν στα ίσα;
Το ποδόσφαιρο που είναι καλό να ευνοούν, όχι όμως να μας αδικούν; Το ποδόσφαιρο που το χέρι του Μιλοβόγιεβιτς, πρέπει σώνει και καλά να υποστηρίξουν τα εξαπτέρυγα του συστήματος, ότι δεν είναι χέρι, αλλά στομάχι, πλευρά, σπλήνα, πλάτη και όχι αυτό που βλέπει το γυμνό μάτι;
Το ποδόσφαιρο όπου το δολοφονικό τάκλιν του Μολέτο στη Λεωφόρο, πρέπει να μείνει ατιμώρητο, επειδή στο Καραϊσκάκη δε τιμωρούνται ποτέ παρόμοιες φάσεις;
Συνεχίστε να του γαμάτε το σπίτι… Κάντε το ποδόσφαιρο τεχνολογία, όπου απαντήσεις θα δίνουν μόνο τα ρομπότ και τα κομπιούτερ και για κάθε σφύριγμα θα έχουμε ανάγκη από ένα κλιμάκιο της NASA για να γνωμοδοτήσει περί της ορθότητάς του. Εμένα μου κάνει… Μπασκετικός είμαι… Δεν έχω πρόβλημα! Εσάς, όμως, σας αρέσει έτσι;
Εδώ που τα λέμε πάντως, είτε σας αρέσει, είτε όχι, το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία τύχη, όπως και η χώρα φυσικά, διότι αυτό το θλιβερό γαϊτανάκι δε θα σταματήσει ποτέ. Ο εξυγιαντής Μελισσανίδης ξέρει που μένει ο Κύρκος, ο οποίος ως γνήσιος στρατιώτης, ανενδοίαστα έστειλε τον δίκαιο (ποιος να το περίμενε ότι θα το έγραφα αυτό) Καλογερόπουλο στο απόσπασμα επειδή οι ερυθρόλευκοι είχαν σφοδρά μα αδικαιολόγητα παράπονα… Σε πείσμα ολόκληρης της κοινωνίας.
Τα γεγονότα του ΟΑΚΑ δεν είναι σημεία των καιρών, ήταν σκηνές από ταινίες προσεχώς… Τους μεν να απολαμβάνουν μία άριστη διαιτησία αλλά να εκτοξεύουν απειλές και τους δε, να μην ανέχονται την απόλυτη δικαιοσύνη. Σκηνές, που είμαι σίγουρος ότι θα επαναληφθούν ακόμα κι αν έρθει η εξυγίανση. Η μήπως δεν είναι έτσι; Για σκεφτείτε το λίγο καλύτερα!
Οι δηλώσεις του Κασάμι δε με ενόχλησαν στο περιεχόμενό τους, αλλά στο ύφος τους, όπως και η συνολική στάση του Ολυμπιακού, που στο πρώτο ματς μετά από χρόνια και χρόνια, κατά το οποίο πίστεψαν ότι αδικήθηκαν (χωρίς να έχουν κανένα βάσιμο επιχείρημα σε ξεκάθαρες φάσεις), χάλασαν τον κόσμο. Ξεκάθαρη ενοχική συμπεριφορά από ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι τους συμβαίνει κάθε Κυριακή κι έψαχναν την πρώτη, έστω κι αθεμελίωτη αφορμή για να εκστομίσουν το παραποιημένο δίκιο τους.
Αν όμως, ο Παϊτίμ Κασάμι, πίστεψε ότι αδικήθηκε (δικαίωμά του είναι), τον καλωσορίζουμε με χαρά στο κλαμπ των ζωντανών νεκρών αυτών που την Κυριακή, σχεδόν κάθε Κυριακή, εδώ και χρόνια, βρίσκονται (με αιτία) στη θέση που ο ίδιος νομίζει ότι βρέθηκε στο ΟΑΚΑ. Για να καταλάβει πως αισθάνονται εδώ και χρόνια οι συνάδελφοί του των άλλων ομάδων. Πως σου φαίνεται Παϊτίμ;
Υ.Γ. Καλά κάνει και πανηγυρίζει η ΑΕΚ για τη νίκη της. Ήταν μία πολύ μεγάλη νίκη. Δεν διαβάζω πουθενά όμως, ότι το τελευταίο δεκάλεπτο, παίζοντας για λίγο με δύο παίκτες περισσότερους και για μεγάλο διάστημα με ένα παίκτη επιπλέον, ένιωσε τον τρόμο της ισοφάρισης, αιχμαλωτίστηκε κι έδειχνε τρομαγμένη, όχι μόνο στο μπροστά στο φάσμα της νίκης, αλλά και την ισοφάρισης… Δικαιολογίες και άλλοθι υπάρχουν πολλά. Αλλά στα μάτια μου, η εικόνα της ήταν θλιβερή.
Υ.Γ. 1 Όλοι εσείς οι λάτρεις του ποδοσφαίρου, δεν είδα να αναφέρει κανείς, πόσο μεγάλη προσωπικότητα έδειξε ο Ολυμπιακός ακόμα κι όταν έμεινε με 9 παίκτες κι αντί να εγκαταλείψει, έκλεισε την ΑΕΚ στη περιοχή της, δείχνοντας τεράστια κότσια, πανίσχυρο χαρακτήρα και τρομερή ποιότητα!
Υ.Γ 2 Είναι τέτοια η υστερία και ο παραλογισμός που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που έγινε μείζον ζήτημα ένα πέναλτι, που δε θα έπρεπε να ακυρωθεί, αλλά να επαναληφθεί. Οδυρμός όχι για ένα γκολ που κακώς μέτρησε, όχι για ένα οφσάιντ, αλλά για ένα πέναλτι που θα έπρεπε να επαναληφθεί. Το μέτρο έχει χαθεί μαζί με τη λογική! Χαρείτε το!
