Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα τα σύννεφα αποτελούν… πυκνοκατοικημένη περιοχή και συχνά έχουμε το φαινόμενο της… βροχής «σοκαρισμένων». Η τελευταία… μπόρα ήρθε με τη φερόμενη φραστική επίθεση του Δημήτρη Μελισσανίδη στον παρατηρητή διαιτησίας (Κύρκο) κατά τη διάρκεια του ντέρμπι της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό.
Προφανώς και πρόκειται για μια κίνηση έξω από την κανονικότητα και γι’ αυτό αναφέρεται και στο φύλλο αγώνος. Και σε μια άλλη χώρα, θα κάναμε διαφορετική συζήτηση. Όμως, φαίνεται πως πολλοί από το βράδυ του Σαββάτου ξέχασαν ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και ασχολούμαστε με το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Είναι απίστευτη η αντιμετώπιση του περιστατικού, αν δεν έχει πάθει κανείς αμνησία, ώστε να έχει ξεχάσει όσα έχει διαβάσει σε δικογραφίες, όσα έχει ακούσει σε τηλεφωνικές συνομιλίες, όσα βιώνει γύρω του καθημερινά εδώ και δεκαετίες. Αν τα θυμάται, μόνο γέλιο μπορεί να του προκαλέσει ο τρόπος με τον οποίο ανέδειξαν το θέμα συγκεκριμένης απόχρωσης ΜΜΕ, που προσπαθούν να το πλασάρουν σαν κάτι πρωτοφανές μέσα στον ποδοσφαιρικό παράδεισο που απολαμβάνει ο Έλληνας φίλαθλος.
Θα μπορούσε, βέβαια, να το πάρει κανείς στην πλάκα και να πει ότι η ΑΕΚ έκανε… βήματα προόδου, καθώς πριν από περίπου 20 μέρες ο παρατηρητής του αγώνα με τον Ηρακλή (Γκρούτσης) κατήγγειλε φραστική επίθεση από «μερίδα οπαδών», ενώ χθες ξέφυγε… μόνο ένας. Ωστόσο, το θέμα είναι σοβαρό και το κάνει τέτοιο κυρίως η αντιμετώπιση κάποιων εξ όσων αναγνωρίζουν τι συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και οδηγούνται απλοϊκά στο συμπέρασμα «αυτοί θα το αλλάξουν;».
Το τσουβάλιασμα είναι επικίνδυνο πράγμα. Και δεν γίνεται να εξισώνεις ένα ξέσπασμα εν θερμώ, για μια φάση, μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους που βλέπουν και ακούν τα πάντα, το οποίο δεν μπορεί και να επηρεάσει σε τίποτα αυτούς που ορίζουν τις τύχες του αγώνα (ο Καλογερόπουλος ενημερώθηκε μετά τη λήξη), με μπούκες στα αποδυτήρια στο ημίχρονο για… καλή επιτυχία, για παράδειγμα, ή με ανάλογα περιστατικά που είχαν ως «θύμα» τον ίδιο άνθρωπο, τον Κύρκο, αλλά τότε δεν έκρινε σκόπιμο να τα αναφέρει. Πολύ περισσότερο, με όσα έχουν φτάσει στη δικαιοσύνη.
Η ισοπέδωση εξυπηρετεί ξεκάθαρα όποιον θέλει να είναι τα πάντα… ίσωμα. Κι αποτελεί τεράστια παγίδα το να οδηγούμαστε σε απλοϊκά συμπεράσματα. Γιατί το ίδιο απλοϊκά μπορεί να σκεφτεί κανείς, ότι αν το 1973 είχε επικρατήσει στην κοινή γνώμη η άποψη ότι «δεν είναι λύση να φύγει η χούντα και να παραδοθεί η χώρα στους τεντιμπόηδες», το Πολυτεχνείο θα έμενε στην ιστορία ως «έκτροπα γεγέδων» και θα είχαμε ακόμη Παπαδόπουλο. Το παράδειγμα είναι τόσο… ατυχές, που καταδεικνύει πόσο λάθος είναι να σκέφτεται κανείς… απλοϊκά.
Υ.Γ.: Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσα αναφέρονται στο φύλλο αγώνα, είναι όσα υποστήριξε ο Κύρκος ότι ειπώθηκαν. Όσα... έκρινε σκόπιμο (αυτή τη φορά) να αναφέρει. Ευτυχώς, βέβαια, το περιστατικό έγινε σε κοινή θέα, μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και σε εκατοντάδες που ήταν σε πολύ κοντινή απόσταση. Οπότε, αν φτάσει η υπόθεση στην αθλητική δικαιοσύνη, θα υπάρχουν πολλοί μάρτυρες για να καταθέσουν τι άκουσαν.
