Θα μπορούσα να το συνεχίσω και σήμερα. Να βάλω για παράδειγμα ένα τίτλο «ο Μάνταλος και τα… μανταλάκια». Αυτά που γελάνε με όσα γράφονται στα έντυπα που τους κρεμάνε στα περίπτερα. Θα αδικούσα όμως το διαδίκτυο καθώς και εκεί μπορεί να βρει κανείς πραγματικά «αριστουργήματα». Εργα τέχνης…
Δεν αξίζει όμως να ασχολείσαι περισσότερο. Ελάχιστη κρίση να έχεις και καταλαβαίνεις. Τι, πως και γιατί. Διαβάζεις ανθρώπους να σου αναλύουν και να σου μεταφράζουν «το γράμμα του νόμου» για τη φάση του Ζέκα και κοντεύεις να… πειστείς ότι σου λένε την αλήθεια. Είναι οι ίδιοι – χεσμένοι – άνθρωποι που τα χέρια τα βλέπουν πόδια, τα έξω από την περιοχή μέσα και τα «εγκλήματα», «ανθρώπινα λάθη» .
Για τόσο κορόιδο σε περνάνε και αφού σε βρίσκουν μπόσικο ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ. Βλέπουμε τριάντα χρόνια μπάλα και περιμένουμε να… διαβάσουμε το γράμμα του νόμου. Λες και δεν μπορούμε να πάρουμε χαμπάρι πότε ένας διαιτητής έχει ΠΡΟΘΕΣΗ και πότε όχι. Λες και πρέπει να κάνουμε τους τρελούς του χωριού. Πάμε παρακάτω.
Αρκετά λοιπόν με τους Μάνταλους, τα μανταλάκια και τα υπόλοιπα. Ούτε η πρώτη φορά ήταν άλλωστε ούτε η τελευταία. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να είναι απ’ τις τελευταίες και να τελειώσουν κάποια στιγμή τα ψωμιά τους. Να τους κάνει… ντα ο Τσίπρας με τον Κοντονή και να φοβηθούν. Χαχαχαχα. Καλό ε;
Να πούμε δυο λόγια και για το ματς της Τετάρτης στο Περιστέρι. Το μυαλό όλων εκεί είναι άλλωστε. Μέχρι και του Μάνταλου εκεί ήταν, μέρες πριν. Ξέρετε πόση σημασία δίνω στα «γύρω – γύρω» και πως τα θεωρώ πιο σημαντικά από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Θεωρώ δηλαδή υποκριτικό να μιλάμε για μπαλίτσα, συστήματα και διακριθέντες αν σε ένα ματς ας πούμε υπάρχει στο 0-0 πέναλτι έξω από την περιοχή (πχ Τούμπα φέτος).
Την Τετάρτη όμως θα κάνω μια εξαίρεση, εκτός κι αν – χτύπα ξύλο - γίνουν τα απόλυτα όργια. Αυτό το παιχνίδι είναι ΑΛΛΙΩΣ και ΠΡΕΠΕΙ να το πάρεις. Να σκυλιάσεις μέσα στο γήπεδο και να τους κερδίσεις. Με κάθε τρόπο, κόντρα σε όλους και σε όλα. Να μην τους κάνεις τη χάρη και ας έχουν «επενδύσει» πολλά στον αποκλεισμό σου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Πιστεύω και μακάρι να μην κάνω λάθος πως από αυτά που έγιναν το Σάββατο η ομάδα θα βγει συσπειρωμένη και ατσαλωμένη. Τουλάχιστον αγωνιστικά. Κάπως έτσι ήταν μαθαίνω το κλίμα και στην πρώτη μετά Μάνταλου προπόνηση, με παρόντα και τον Αλαφούζο.
Η συσπείρωση μπορεί να έχει επιτευχθεί, θα λείπει όμως ο αρχηγός, ο «πνεύμονας» της ομάδας, το κέντρο όλο. Δεν χρειάζεται να συζητάμε τι σημαίνει ο Ζέκα για τον Παναθηναϊκό. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Δεν χρειάζεται όμως να συζητάμε και τι σημαίνει η πρόκριση.
Με τον Ατρόμητο παίζεις, όχι με την Μπαρτσελόνα. Μπες μέσα και τελείωσέ το. Πάρε λίγο και από το πάθος, την τρέλα και την φωνή αυτών που θα βάψουν πράσινο το Περιστέρι και όλα θα πάνε καλά. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ είσαι. Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Θα… προσπαθήσω να μην τα ξαναπούμε μέχρι το ματς. Να ηρεμήσουμε και λίγο. Δεν το υπόσχομαι. Μπορεί να υπάρξουν αφορμές. Ποτέ δεν ξέρεις με δαύτους…
