Για περισσότερα από 30 χρόνια στη δουλειά, 33 για την ακρίβεια, ουδέποτε αντιλήφθηκα σαν ιερά και όσια (ώστε να «προσκυνώ») τα σώβρακα και τις φανέλλες. Τα χρώματα και τα εμβλήματα. Οπότε θα ήταν μάλλον αστείο, οπωσδήποτε παράταιρο τώρα στα 52 μου, να συγκινούμαι απ’ τους αριθμούς των θυρών των γηπέδων και να κλαίω για τον κατατρεγμό ενός πέταλου.
Καταλαβαίνω τη σημειολογία, τους όποιους συμβολισμούς αυτών των αριθμών, γενικώς τους συμβολισμούς, π.χ. το να πάνε και να καθίσουν ΧρυσΑυγίτες από τα δεξιά στα αριστερά έδρανα της Βουλής, όμως όλα είναι τόσο-όσο. Και δεν είναι κάτι τέτοια, επ’ ουδενί, τα μείζονα. Κατά βάθος, μακάρι τα προβλήματά μας να ήταν μόνον «κάτι τέτοια». Χωροταξικά.
Ας είμαστε, συνεπώς, πρακτικοί παρά συναισθηματικοί. Αν θέλετε τη γνώμη μου, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ειδικά, αφού κάτι ήθελαν να δείξουν ότι κάνουν, ακόμη καλύτερα κάτι ήθελαν να επικοινωνήσουν ότι γίνεται «για πρώτη φορά», περισσότερο νόημα θα έβγαζε να έμενε κενό, όχι το πέταλο, το κομμάτι της κερκίδας πίσω από τον πάγκο των φιλοξενούμενων.
Το κλείσιμο του πέταλου θα έτσουζε στ’ αλήθεια, εάν οι θαμώνες δεν είχαν πουθενά αλλού να βολευτούν επειδή όλο το υπόλοιπο γήπεδο ήταν κατειλημμένο από «διαρκείας». Δεν είναι, στην περίπτωσή μας. Ο Παναθηναϊκός έχει μέσον όρο εισιτηρίων εφέτος στο πρωτάθλημα, λένε τα στοιχεία της Σούπερ Λιγκ, 9.122. Χωράνε όλοι, και με το πέταλο κλειστό, πάλι άνετα.
Αμα πάνε στο απέναντι πέταλο, το ίδιο ματς θα δουν (αν υποτεθεί ότι πηγαίνουν για να δουν ματς) και το ίδιο αποτέλεσμα θα έλθει. Δεν αλλάζει κάτι. Ισως, μονάχα, ενοχληθούν οι ήδη ευρισκόμενοι απέναντι, ομόχρωμοι. Αλλ’ ας το δουν σαν μια ευκαιρία να συσφίξουν την ενδοσχέση τους. Στο κάτω-κάτω, όλοι την ίδια ομάδα υποστηρίζουν.
Έπαθε κάτι ανεπανόρθωτο το μεγαλείο της ΑΕΚ, από τότε που δεν έχουν σκεπαστή και μαζεύονται αλλού; Συνέβη κάτι τραγικό στον Ολυμπιακό, όσο δεν μπορούσε να έχει «Θύρα 7» επειδή χρησιμοποιούσε για έδρα το Στάδιο ή τη Ριζούπολη; Ο Παναθηναϊκός κατά καιρούς δεν μεγαλούργησε, με έδρα το Στάδιο; Το…πέταλο είναι το σημαντικό, ή η ομάδα;
Κι όμως η απάντηση είναι, το πέταλο! Γιατί, στη ροή του χρόνου, οι Θύρες έφτασαν ν’ αξιολογούν τον εαυτό τους σαν κάτι υπέρτερο του κλαμπ, ή τουλάχιστον ισοσήμαντο. Αυτό ενεθάρρυνε, έως αποθράσυνε, να μετεξελιχθούν σε οργανώσεις με επικίνδυνο εύρος δραστηριοτήτων. Ένα κομμάτι αυτών των δραστηριοτήτων τους, το ανεξέλεγκτο, ως γνωστόν υποστηρίζεται με όρους που προσομοιάζουν σε μάφια.
Οπλα, γιάφκες, ναρκωτικά, προστασίες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Κι αν καμιά φορά, σε κάποιο απ’ αυτά τα ραντεβού (να παίξουμε ξύλο, που στην ουσία είναι ραντεβού προσδοκώμενης επιβολής, άρα) αυτοεπιβεβαίωσης, γίνει το μοιραίο λάθος, τότε βρίσκουμε τον πιο τελειωμένο μεταξύ των τελειωμένων και το ρίχνουμε, ολόκληρο, εκεί.
Τα πανό στα κάγκελα των πέταλων, πανομοιότυπα ανεξαρτήτως χρωμάτων και εμβλημάτων, είναι αποκαλυπτικά. Ολοι, ή σχεδόν, έχουν τον «άδικα φυλακισμένο» τους. Μήτσο, Βασίλη, Τάκη. Κανείς δεν έχει, ποτέ, δίκαια φυλακισμένο. Ολοι, άδικα. Εξ ου και το πανό που είναι παντού το ίδιο. Ενα βουβό, αλλά δυνατό, σύνθημα υπέρ της αποφυλάκισης. Του Μήτσου, του Βασίλη, του Τάκη. Λευτεριά.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εχει και…χειρότερο. Το χειρότερο είναι η Task Force. Αυτοί που, θεσμικά, έχουν ρόλο ν’ αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Επιτροπές Σοφών. Δηλαδή, να το μεταφράσουμε, μεροκάματα. Σε ανθρώπους που είναι ο κυκεώνας της γραφειοκρατίας, αυτοπροσώπως. Και «κρύβονται» πίσω απ’ τα πάσης φύσεως, κλασικά πλέον, απερίγραπτα κι ακατάληπτα νεοελληνικά αρχικά.
Οποιος καθίσει και διαβάσει την απόφαση για τη Λεωφόρο, θα δει ότι συμμετοχή σ’ αυτήν είχαν (δεν βάζω άρθρα, γιατί δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό πού) ΥΠΠΟΑ, ΓΔΥΑ, ΑΤΔΑΔΤΑ, ΔΕΑΕΑ, ΤΕΚΑΕΑΣ και (το μόνο που ξέρω, η) ΔΕΑΒ. Διόλου παράξενο, όλο αυτό το brainstorming, ο καταιγισμός ιδεών και εισηγήσεων, οδήγησε σε κάτι που, ενώ δεν λύνει το παραμικρό, επιπλέον ερεθίζει.
