Ο ΠΑΟΚ έφτασε ένα κόρνερ πριν το διπλό στη Ξάνθη όμως δεν τα κατάφερε. Και η αλήθεια είναι πως αν τα κατάφερνε θα είχε κλέψει το παιχνίδι, όπως βέβαια έκανε και ο Παναθηναϊκός στο ίδιο γήπεδο.
Οι διαφορές στο ποδόσφαιρο μεταξύ μεγάλων και όχι τόσο μεγάλων, είναι απειροελάχιστες πλέον και δεν αποτελεί ντροπή να κλέψεις ένα παιχνίδι στη Ξάνθη. Η δουλειά να γίνει. Όμως αν δούμε τι συνέβη στο πρώτο ημίχρονο, μάλλον η ισοφάριση στο 91΄αποτελεί ποδοσφαιρική δικαιοσύνη.
Ο ΠΑΟΚ του Τούντορ ήταν αποκρουστικός στο πρώτο ημίχρονο παίζοντας με παίκτη λιγότερο. Όχι πως αποβλήθηκε κανένας, απλά ο αριστερός εξτρέμ Σάμπο έχει τόσες πιθανότητες να προσφέρει το οτιδήποτε στο σύνολο, όσες να ακούσουμε μία ψύχραιμη τοποθέτηση της Ελένης Λουκά για το σύμφωνο συμβίωσης.
Με παίκτη λιγότερο λοιπόν, ο ΠΑΟΚ είχε να αντιμετωπίσει και την καλύτερη φετινή Ξάνθη. Μία ομάδα που αν είχε το εύκολο γκολ θα είχε ελπίδες για πεντάδα. Και ευτυχώς για τον ΠΑΟΚ, δεν το είχε.
Έχω την αίσθηση πως για τον Τούντορ και τους παίκτες του, ήταν κακό το γεγονός πως προηγήθηκαν τρία παιχνίδια με αντιπάλους που δεν έβγαζαν φωτιές. Και φάνηκε από τον τρόπο που – δεν – ανταποκρίθηκαν στο πρέσινκ των γηπεδούχων οι Τσίμιροτ – Χαρίσης. Συνήθισαν να έχουν περισσότερους χώρους, μικρότερη πίεση, άλλα μέτρα και χθες πήραν ένα μάθημα για το τι παθαίνει όποιος δεν έχει συναίσθηση του τι πρόκειται να αντιμετωπίσει.
Και όσοι έσπευσαν να μειώσουν τον Τζιόλη απαξιώνοντάς τον, κατάλαβαν πως είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο.
Ο στόπερ Τζιόλης βέβαια έχει και αυτός το σύνδρομο του χαφ όταν παίζει στο κέντρο της άμυνας. Παίρνει ρίσκα που μπορεί να δικαιολογούνται έχοντας τέσσερις πίσω σου, όμως όχι όταν παίζεις πίσω. Από μικρός την έχω αυτή τη φοβία με τα χαφ που παίζουν στην άμυνα, όταν ο Γιώργος Σκαρτάδος έχοντας 100 κιλά αυτοπεποίθησης έπαιζε λίμπερο.
Το εύκολο πόρισμα που μπορείς να βγάλεις από τη συμπεριφορά των δύο μικρών στα χαφ και του Τζιόλη στα στόπερ, είναι πως σε παιχνίδια δύσκολα δεν είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν σε αυτούς τους ρόλους. Οι δύο χρειάζονται τον έναν δίπλα τους και αυτό φάνηκε στο δεύτερο ημίχρονο. Και είναι ο κατάλληλος οδηγός αυτός για την Κυριακή.
Το ότι ο Όλσεν θα έκανε πολύ καλό παιχνίδι ήταν νομοτελειακό. Γιατί στο ποδόσφαιρο όταν προκαλείς την τύχη σου, οι πλανήτες σου σπάνε πλάκα. Ο Τούντορ τον ακύρωσε με ακραίο τρόπο, όμως η ζωή τα έφερε έτσι ώστε μία εβδομάδα μετά να μην έχει άλλη επιλογή πλην της χρησιμοποίησής του. Ο Σουηδός κράτησε τον ΠΑΟΚ με δύο τεράστιες αποκρούσεις και πλέον η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη τον θέλει κάτω από τα δοκάρια την Κυριακή. Δεν ξέρω πως θα το διαχειριστεί ο Τούντορ, απλά θα πρέπει να σκεφτεί πως όσες φορές πήγε ανοιχτά κόντρα σε παίκτη του, αναγκάστηκε στη συνέχεια να αναδιπλωθεί. Και κάτι που πέρασε στο ντούκου, αμέσως μετά το άδειασμα του Σκόνδρα, ήρθε το χειρότερο φετινό παιχνίδι του Κίτσιου. Με αυτά δεν παίζεις. Έστω και υποσυνείδητα, ο παίκτης που δεν νιώθει τον ανταγωνισμό, χάνει τη συγκέντρωσή του.
Στη χθεσινή αναμέτρηση, ο ΠΑΟΚ πήρε πράγματα από δύο παίκτες που με γυμνό μάτι δεν σε γεμίζουν. Το φαινόμενο Μυστακίδη για παράδειγμα, είναι άξιο αναφοράς. Σε 802 λεπτά συμμετοχής φέτος κυρίως ερχόμενος από τον πάγκο, έχει τρία γκολ και πέντε ασίστ, νούμερα που κανένας άλλος συμπαίκτης του δεν έχει πιάσει. Ουσιαστικά ένα γκολ ή ασίστ ανά 90λεπτό.
Βάζει πολύ ωραίο γκολ, έχει δοκάρι με πολύ ωραίο τελείωμα και παρότι έχει τακτικές αδυναμίες αμυντικά, κανένας δεν μπορεί να πει τίποτα άλλο πλην του να τον αποθεώσει. Είναι τα μυστήρια του ποδοσφαίρου, όταν ο παίκτης με το μικρότερο συμβόλαιο σε μία ομάδα, προσφέρει αναλογικά τα περισσότερα.
Από πίσω του ο Κοροβέσης που την κάνει τη δουλειά του με αξιοπρέπεια. Δημιουργός και του γκολ και του δοκαριού, με μάχη σκληρή για να βγάλει τον Σολτάνι από το παιχνίδι. Ο τραυματισμός του Λέοβατς σε πρώτη φάση δεν στοιχίζει, όμως για τον μεσοαμυντικό από την Χαλκίδα τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Αυτό που πάντως φαίνεται, είναι πως πάντα θα έχει μία χρησιμότητα στο ρόστερ. Δεν κοστίζει πολλά, παίζει σε μία θέση που δύσκολα βρίσκεις καλούς παίκτες και πάντα είναι σοβαρός.
Το χθεσινό παιχνίδι ήταν άλλο ένα που φάνηκε ξεκάθαρα πως από τον ΠΑΟΚ λείπει το δεκάρι – προσωπικότητα. Ο παίκτης που θα αναγκάσει τον αντίπαλο να πάρει μέτρα προς την άμυνά του, ο παίκτης που μόλις βρει λίγο χώρο λόγω της πίεσης του αντιπάλου ψηλά, θα του κάνει τη κηδεία. Σήμερα, 21 του Γενάρη, κοιτιόμαστε μεταξύ μας για να δούμε τι θα γίνει. Και κάνουμε αναλύσεις για πράγματα που έχουν φανεί από τον περασμένο Αύγουστο.
Και επειδή έγραψα για προσωπικότητα, αυτός που βγάζει την πιο έντονη και αποτελεί ηγετική μορφή αυτής της ομάδας, είναι και αυτός που έγινε τεράστια προσπάθεια να ακυρωθεί. Μία προσπάθεια μάλιστα που ξεκίνησε από κύκλους του Ολυμπιακού και έπειτα, με περίσσια άνεση, συνεχίστηκε από τα δικά μας τα τσακάλια.
Αναφέρομαι βέβαια στον Τζαβέλλα που και πάλι χθες κάνει όργια για να κρατήσει το μηδέν. Με κορυφαία στιγμή το κόψιμο στη μπαλιά του Σολτάνι που μου δόθηκε η εντύπωση πως χτύπησε σοβαρά. Ευτυχώς για τον ΠΑΟΚ, παραμένει ένας από τους ελάχιστους που δεν επισκέφτηκε το ιατρείο φέτος.
Ο Τζαβέλλας είναι μία περίπτωση ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται γνωρίζοντας πως στη πρώτη στραβή θα κυνηγηθεί από τους δικούς του όσο γίνεται. Άρρωστη κατάσταση, γεμάτη ψέματα για αυτόν και τα όσα συμβαίνουν στη καθημερινότητα της ομάδας. Το τι βλακεία έχω ακούσει δεν περιγράφεται και πραγματικά δεν πιστεύω πως αξίζει να αναφερθώ.
Και το χειρότερο για τον ΠΑΟΚ ως κλαμπ, ως κουλτούρα και ως συναίσθημα, είναι πως κανένας από όσους προσπαθούν να στήσουν μία τεχνητή κρίση γύρω από αυτόν, δεν έχουν τα… καρύδια να πούνε ένα μπράβο. Να παραδεχτούν πως υπάρχει ένας παίκτης που βγάζει τη ψυχή του στο γήπεδο.
Ήδη είμαι προετοιμασμένος για την ημέρα που θα κάνει το λάθος. Γιατί και αυτό με το κλίμα που υπάρχει γύρω από τον παίκτη, είναι νομοτελειακό. Είπαμε, με τους πλανήτες δεν παίζεις.
Κλείνοντας, θεωρώ πως ο Λαμπρόπουλος χθες είχε πρόθεση να σπρώξει τη Ξάνθη. Υπάρχουν φάσεις που το κατανοείς με κορυφαία ένα φάουλ έξω από την περιοχή που χρεώθηκε στον Μυστακίδη επειδή μπερδεύτηκε στα πόδια του αντίπαλος ενώ η μπάλα είχε βγει πλάγια.
Δύο αγκωνιές του Σολτάνι δεν τιμωρήθηκαν, ένα τάκλιν του Μπέρτου στον Ροντρίγκες με τα δύο από πίσω τίποτα, περισσότερες κάρτες ενώ αυτοί βαρούσαν, μία κατάσταση ξεκάθαρη για το τι θέλει να κάνει ο συγκεκριμένος πολύ κακός γενικά διαιτητής.
Η άποψή μου είναι πως αντιμετωπίζουμε πολύ πολιτισμένα αυτά τα πουλιά και πως κανένα καροτσάκι την ώρα του αγώνα ή κάποια τεχνητή κρίση από τον πάγκο δεν θα ήταν κακή. Στην Ελλάδα παίζουμε, όχι στο Μονακό.
