Ο δρακόντειος νόμος «καταδικάζει» εκείνον που τον εμπνεύστηκε, τον εισήγαγε, τον επέβαλε. Η καταδίκη του είναι να ζήσει για να δει δύο πράγματα. Τον νόμο, να γίνεται κόσκινο. Και τον εαυτό του, ρεζίλι. Μας το δίδαξε η Αρχαία Αθήνα, μας το είπαν στο Σχολείο.
Όποιος εξαγγέλλει, συνήθως με τυμπανοκρουσία, δρακόντειο νόμο, εκτός από πολιτική αγυρτεία διαπράττει ανοησία. Η αγυρτεία είναι η επένδυση σε μια δημοφιλία με απελπιστικά κοντή ημερομηνία λήξης. Μετά, γυρίζει ανάποδα και επέρχεται η γελοιοποίηση. Αυτό, το τελευταίο, είναι το σκέλος της ανοησίας.
Όταν οι Αθηναίοι είδαν θανατική ποινή επειδή έκλεψες ένα πορτοκάλι, δεν επέμειναν στο αγαθό της επί ίσοις όροις εφαρμογής του νόμου για όλους. Έφεραν τον Σόλωνα, να λογικέψει το σύστημα απ’ τις παλαβομάρες του κώδικα. Ο Δράκων έμεινε, κάπως έτσι, ανάμνηση. Μια αναφορά, για τα βιβλία της Ιστορίας.
Ένα παράδειγμα, ο Δράκων, προς αποφυγήν. Άλλο που η νεοελληνική πολιτικάντικη στρέβλωση τον έκανε με τα χρόνια, αν κρίνουμε απ’ την ευφορία των ρεπόρτερ όποτε μεταδίδουν ειδήσεις δρακόντειων νομοθετικών πρωτοβουλιών υπουργών, παράδειγμα προς μίμησιν. Ο Σοφός ήταν ο Σόλων, όχι ο Δράκων.
Θυμάμαι στο EURO 2000, πόσο διαφορετικά αντιμετώπισαν οι συνδιοργανωτές την επικείμενη έλευση βαρβάρων, Βρετανών ιδίως, στα εδάφη τους. Οι Ολλανδοί ανακοίνωσαν μια σειρά λογικών, εφαρμόσιμων ιδίως, κανόνων. Οι Βέλγοι υιοθέτησαν γραμμή μηδενικής ανοχής. Ξύλο με το γκλομπ, απ’ το πρώτο λεπτό.
Η Εθνική Αγγλίας έπαιξε τότε, στο τουρνουά, και στην Ολλανδία και στο Βέλγιο. Στη μετριοπαθή Ολλανδία, δεν συνέβη το παραμικρό. Ολο το έργο κύλησε βελούδινα. Στο μαξιμαλιστικό Βέλγιο, έγινε Γης Μαδιάμ. Οι σοφοί ήταν οι Ολλανδοί, όχι οι Βέλγοι.
Ποδοσφαιρικά, είμαστε σε ακριβώς αυτό το σημείο. Στην ανάγκη της μετάβασης, απ’ τον Δράκοντα στον Σόλωνα. Υπάρχουν τρία επίπεδα. Ένα είναι το διαπιστωτικό. Επιβεβαιώθηκε από τη ζωή ότι ο κανονισμός ίσχυσε μόνον, one-off, για το ντέρμπι. Επειτα, τρυπήθηκε κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν. Το επίπεδο εξαντλήθηκε.
Δεύτερο, είναι το καταγγελτικό. Ο Ολυμπιακός παίζει, στο ελληνικό πρωτάθλημα, Monopoly και τα ζάρια τα φέρνει απ’ το σπίτι του. Όταν συμφέρει, ο αναπτήρας πετυχαίνει τον παίκτη. Όταν δεν συμφέρει, ο παίκτης πετυχαίνει τον αναπτήρα. Εμπεδώθηκε. Το επίπεδο εξαντλήθηκε, επίσης.
Το τρίτο είναι το πρακτικό. Διαπιστώσαμε. Καταγγείλαμε. Τι κάνουμε; Μία πρόταση. Προφανώς, έτσι όπως τα κάναμε, καμία πρόταση δεν θα είναι καλή. Καμία λύση δεν μπορεί να είναι πράγματι ικανοποιητική. Το είδαμε και στο «ατύχημα» του πρωταθλήματος μπάσκετ, με τα είκοσι επτάμισι δευτερόλεπτα.
Ψάχνουμε συνεπώς, απ’ τη λίστα με τις κακές λύσεις που μπορεί να ενταχθούν σε μία σφαίρα εφικτού, τη μη χείρονα ώστε να επέλθει μια κάποια αποσυμπίεση της κατάστασης. Αφού, λοιπόν, ο κανονισμός ντε φάκτο καταργήθηκε λόγω αχρησίας, ό,τι ρεαλιστικό μπορώ να σκεφτώ είναι το ένα και μοναδικό.
Η τέλεση του ματς Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός. Και η επιστροφή, στον Παναθηναϊκό, των πόντων που αφαιρέθηκαν. Υστερα, μπορεί ν’ ανοίξει η συζήτηση για ένα καινούργιο, λογικό προπάντων, κανονιστικό πλαίσιο. Σολώνειο, όχι δρακόντειο.
Για το εδώ και τώρα, ο,τιδήποτε άλλο είναι απλώς πολύ χειρότερο. Το «άλλο» θα μπορούσε να είναι οι (για την «ίση μεταχείριση») αναδρομικές κυρώσεις εις βάρος ομάδων, και οι αντίστοιχες προσθαφαιρέσεις πόντων στη βαθμολογία, από αγώνες που κακώς δεν διεκόπησαν. Δηλαδή, η τέλεια φάρσα.
