Ο Βίκτορ Κλωναρίδης είναι ένας ποδοσφαιριστής που έχεις προφανώς πολλούς λόγους για να τον γουστάρεις. Είναι αθλητικός, κατέχει τα βασικά του αθλήματος (ντρμπλάρει, σουτάρει, κοντρολάρει, κανονικά.), είναι "εκρηκτικός" και αρκετές φορές εντυπωσιάζει με το ταλέντο του. Με τις στιγμές του, τις εμπνεύσεις του, τα σλάλομ του και τα πανέμορφα γκολ που έχει κατά καιρούς πετύχει.
Είναι δυστυχώς όμως και άτυχος. (Διαχρονικά) τη στιγμή που που έπαιρνε. φόρα και έλεγε "υπάρχω κι εγώ εδώ", κάτι (του) συνέβαινε ως διά μαγείας -αν θυμηθούμε ότι μέχρι και. θλάση στη γκολάρα του 3-0 με το Λεβαδειακό στα τέλη του Οκτώβρη είδαμε!- και τον άφηνε πίσω σε σχέση με τους υπόλοιπους (Καρέλη-Μπεργκ, στον τότε ρόμβο).
Αυτήν την περίοδο ευτυχώς είναι απολύτως υγιής και μακάρι να παραμείνει χωρίς προβλήματα.
Την ίδια στιγμή στην ομάδα η έλευση του Στραματσόνι στο τιμόνι της και η υιοθέτηση του 4-3-3 ως σύστημα, του έδωσαν τη χρυσή ευκαιρία για να (ξανα)μπεί δυναμικά, να προσφέρει ουσιαστικά και να βγει πιο μπροστά.
Εκανε κάποια πολύ καλά ματς με τον Ιταλό που δημιούργησαν προσδοκίες (με Παναιτωλικό κυρίως), αλλά τώρα που φούντωσε ο ανταγωνισμός στα "φτερά" προέκυψε για τον ίδιο αναπάντεχο πισωγύρισμα.
Απέναντι στον ΠΑΣ έπεσε στην "παγίδα" κι έχασε την πρώτη μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό. Οχι τόσο γιατί δεν είχε καλή αγωνιστική εικόνα και δεν βρήκε ποτέ ρυθμό την Πέμπτη στη Λεωφόρο, απογοητεύοντας όσους τον πιστεύουν. Αλλά διότι είχε τη λάθος εντολή στο μυαλό του: "να φανώ μέσα απ΄ τον εαυτό μου". Απ' το "εγώ" του έδειξε ότι την πάτησε και σε τέτοιες περιπτώσεις αυτό που "νικάει" στο τέλος είναι το "εμείς".
Ο Κλωναρίδης δεν επιδίωξε συνεργασίες, πήγε να περάσει μόνος του σε πολλές φάσεις, έναν και δύο αντιπάλους, αντί να παίξει για παράδειγμα με τον Μπεργκ που είχε κάνει κίνηση στο χώρο και μπορούσε ξεκάθαρα να κάνει το ένα-δύο μαζί του, ή να τον τροφοδοτήσει απλώς και να κάνει κίνηση στο χώρο όπως σε άλλα ματς. Είχε σαφώς το μυαλό του στην ντρίμπλα και το "σκάλομ", γι αυτό και τελικά φαινόταν έναν "κλικ" πιο πίσω στην ομαδική σκέψη και "παραφωνία" σε ένα γήπεδο με πολλούς κατώτερούς του ποιοτικά ποδοσφαιριστές. Δεν τα κάνει συχνά αυτά τα λάθη ο Κλωναρίδης αλλά χθες το έκανε. Και τώρα πολλή δουλειά γιατί ο ανταγωνισμός στα άκρα της επίθεσης και γενικά για την τριπλέτα στο τελευταίο "τρία", είναι έντονος, παρότι έφυγε ο Καρέλης.
Με τον Μπεργκ στην κορυφή και τον Μπουμάλ να έχει μπει φουριόζος, η κενή θέση του βασικού είναι μία.
Ο Καλτσάς πατάει σαφώς καλύτερα, ο Βραζιάνος διεθνής με την U20 της χώρας του, Μαμούτε σε καμιά εβδομάδα θα είναι έτοιμος να βγει στο προσκήνιο και είναι δεδομένο ότι ο Σταματσόνι τον πιστεύει πολύ, ενώ υπάρχει και ο Βλαχοδήμος που έχει ποιότητα και βλέπει τον Παναθηναϊκό σαν την τελευταία μεγάλη ευκαιρία της καριέρας του που πρέπει πάση θυσία να αρπάξει. Συν τον Κλωναρίδη, για μία θέση.
