Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να διηγηθούν μια ιστορία. Θα βρεις δεκάδες πρόθυμους να περιγράψουν πώς ξεκίνησαν όλα, πώς συνεχίστηκαν και πώς κατέληξαν. Θα πρέπει μόνο να είσαι τυχερός να μην πέσεις σε κανέναν από εκείνους του συγχωριανούς που δεν συγχωρούν ποτέ εκείνον που τα καταφέρνει. Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι στην ιστορία. Στο Παλαιοχώρι Χαλκιδικής δεν ήταν πάντα όλοι περήφανοι, ούτε όλοι χαρούμενοι για τα όνειρα που άπαντες μοιράζονταν στην αλάνα ή στο καφενείο, όμως ένας κατάφερε να τα κάνει πραγματικότητα.
Και μετά, υπάρχουν και άψυχα αντικείμενα. Ή τουλάχιστον έτσι μοιάζουν. Τσιμέντο που προϋπήρχε των περισσότερων ανθρώπων που πιστεύουν ότι έχουν κάτι να διηγηθούν. Τέσσερα δοκάρια, μια εστία, ένα γήπεδο που όσες φορές κι ανακαινιστεί δε χάνει τη μνήμη του. Στις 22 Νοεμβρίου ήταν ο Κώστας Βέλλιος. 23 ετών τότε στη δεύτερη του σεζόν στον Ηρακλή και μόλις δεύτερο ματς που έπαιζε βασικός. Μπροστά στη «Θύρα 1» στο Καυταντζόγλειο άνοιξε το σκορ απέναντι στον ΠΑΟΚ και εντέλει χάρισε τη νίκη στον γηραιό. «Ήταν κλασικό σέντερ φορ, γρήγορο, παλαιάς κοπής, της δεκαετίας του '80 και του '90», περιγράφει για εκείνον ο μεγαλύτερος θαυμαστής του.
Στην ίδια εστία, στο ίδιο γήπεδο, μπροστά στην ίδια θύρα, ο γιος του ήρθε 28 χρόνια αργότερα. Στη δεύτερη εμφάνισή του ως βασικός στον Ηρακλή και πάνω που άρχισε να φαίνεται τι θα επακολουθούσε. Έβαλε την ομάδα του μπροστά στο σκορ απέναντι στον ΠΑΟΚ, μόνο που στο 2015 το αποτέλεσμα ήταν ισόπαλο. Ήταν, τότε, στις 18 Οκτωβρίου το τρίτο του γκολ στο πρωτάθλημα. Σήμερα έχει φτάσει τα εννέα στη Super League και δέκα συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις. Και είναι τόσο συνυφασμένος με την επικαιρότητα, ώστε να γίνεται θέμα και το… ενδέκατο γκολ. Εκείνο που δεν έβαλε απέναντι στον Πανιώνιο.
Αποστολική εκκλησία!
Στην οικεία Βέλλιου οι οικογενειακές στιγμές κρύβουν και ταυτόχρονα μαρτυρούν το μυστικό για μια ισορροπημένη προσωπικότητα. Ο Απόστολος, η Χαρά και ο Αναστάσης παίζουν μαζί επιτραπέζια στο πάτωμα. Ο πρώτος είναι γεννημένος το 1992 και κάνει καριέρα ποδοσφαιριστή. Η δεύτερη είναι γεννημένη δύο χρόνια μετά και παίζει επαγγελματικά βόλεϊ. Και ο τρίτος, είναι με το ζόρι πέντε ετών και κάνει τον συνοδό του μεγάλου αδελφού του στα ματς. «Τόσο ήταν και ο Απόστολος, όταν ξεκίνησε το ποδόσφαιρο», περιγράφει ο Κώστας Βέλλιος από τον οποίο ξεκίνησαν όλα.
Ήταν εκείνος που κατάφερε να φύγει από την μικρή τοπική κοινωνία στη Χαλκιδική και να παίξει ποδόσφαιρο στον Διαγόρα, στον Ηρακλή, στην Καλαμαριά και στον ΠΑΣ Γιάννινα. Και ήταν κάτι που προφανώς δεν κατάφεραν ποτέ να του το συγχωρήσουν, κατηγορώντας τον συχνά ότι εκμεταλλεύεται τον γιο του και καπηλεύεται την επιτυχία του. Ο Κώστας δεν έλειψε στιγμή από το πλευρό του Απόστολου. Ο πρωτότοκός του ξεκίνησε σχεδόν τεσσάρων ετών να παίζει στις ακαδημίες του Απόλλωνα Καλαμαριάς και ένα χρόνο μετά πήγε στον Ηρακλή.
«Από τότε που με θυμάμαι παίζω ποδόσφαιρο. Από νωρίς κατάλαβα πως αυτό ήταν αποστολή ζωής για μένα. Βέβαια, έδωσα εξετάσεις και στα ΤΕΦΑΑ. Αν κάτι συνέβαινε και δεν μου έβγαινε το ποδόσφαιρο, πάλι κάτι σε σχέση με τον αθλητισμό θα έκανα», είπε πρόσφατα και στο σχολείο ήταν μαθητής του 19, τουλάχιστον μέχρι το λύκειο, όταν έγινε μαθητής του… 90’! Σε εκείνο το λεπτό, στις 7 Νοεμβρίου του 2009 έμοιαζε να έρχεται η μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. «Έκανε μια σέντρα ο Επστάιν, περίμενα να πιάσω γεμάτα το σουτ και μετά δεν θυμάμαι τίποτα», λέει γελώντας για το γκολ που πέτυχε στο Στάδιο Καραϊσκάκη και το οποίο τον έβαλε στο ποδοσφαιρικό χάρτη για την Ελλάδα.
Ίσως είναι παράδοξο, αλλά στην Ευρώπη τον γνώριζαν νωρίτερα. 16 ετών ήταν όταν ήρθε η πρόταση από την Σαμπντόρια και ο μικρός δεν το σκέφτηκε στιγμή. «Θυμάμαι πέταξα Μιλάνο, από κει με τρένο στη Γένοβα. Ήταν ωραία εμπειρία», περιγράφει για το πενθήμερο του Δεκεμβρίου το 2008, όταν δοκιμάστηκε στην ιταλική ομάδα. Η Σαμπντόρια τον είχε εντοπίσει στην ομάδα νέων του Ηρακλή, όπου έπαιζε, κάνοντας όνειρα – από πολύ μικρός – αποκλειστικά και μόνο για το εξωτερικό. Ούτε Ολυμπιακός, ούτε Παναθηναϊκός, ούτε ΠΑΟΚ, ούτε ΑΕΚ. Μόνο Ηρακλής και Ευρώπη.
«Είχα πει ότι θέλω να καθιερωθώ στον Ηρακλή, αλλιώς έξω. Δεν είχα στόχο να παίξω σε άλλη ελληνική ομάδα», εξηγεί και ακολουθώντας τον Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς φανταζόταν τον εαυτό του άλλοτε στην Ιταλία κι άλλοτε στην Ισπανία… Ενδιάμεσα, ζούσε στη Θεσσαλονίκη, πήγαινε για δύο ώρες το πρωί σχολείο στο Αριστοτέλειο, έπαιρνε λεωφορείο για τη Μίκρα, έκανε προπόνηση, επέστρεφε στο σχολείο! «Ήταν μαζί μου μία ζωή οι γονείς μου, ειδικά ο πατέρας μου ήταν κοντά μου. Μπορεί να έχω χάσει μία – δύο προπονήσεις επειδή δεν γινόταν να πάω».
Η επιμονή του, όπως από παιδί τον είχε διαβεβαιώσει ο πατέρας του, θα ανταμειβόταν. Ο Άνχελ Πεντράθα, που έφυγε από τη ζωή το 2011, ζήτησε την προώθηση του Απόστολου Βέλλιου στην πρώτη ομάδα και ήταν η παρακαταθήκη που άφησε στον Ηρακλή στον ένα χρόνο που έμεινε στο Καυταντζόγλειο. Λίγο μετά που έφυγε από τον γηραιό, ο Βέλλιος έκανε ντεμπούτο απέναντι στην Ξάνθη (σ.σ. 26/4/2009) και την επόμενη σεζόν ήρθε το γκολ στο Φάληρο και η ανάδειξή του σε MVP με το ακατάρριπτο 93% των ψήφων. Παράλληλα με την προτίμηση του κόσμου, κέρδιζε και τα στοιχήματα από τον Αλέξανδρο Κολλιάδη.
«Έχουμε ένα ιστορικό σε στοιχήματα. Με προκαλεί συνεχώς να σκοράρω στους αγώνες», αποκαλύπτει ο Βέλλιος που κερδίζει… τέσσερις καφέδες σε δύο χρόνια με τα γκολ του στον Ηρακλή και μια μεταγραφή με τα γκολ του στην Εθνική!
Φρέσκο… ζαχαρωτό!
Με το γκολ στον Ολυμπιακό και το όνομά του να παίζει όλο και περισσότερο στον ελληνικό Τύπο, έμοιαζε δεδομένο ότι ο Ηρακλής, που την ίδια στιγμή μαστιζόταν από δεκάδες προβλήματα, δε θα μπορούσε να κρατήσει τον Απόστολο Βέλλιο. Στις 30 Ιουλίου του 2010, ο νεαρός επιθετικός εμφανίζεται να έχει κλείσει στον Ολυμπιακό, που όμως έχει τη διάθεση να τον αφήσει για ένα ακόμα χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Το σενάριο αποδεικνύεται αναληθές. Στις 17 Ιανουαρίου του 2011 ο Απόστολος Βέλλιος εμφανίζεται να έχει συμφωνήσει με την ΑΕΚ, με σκοπό είτε την άμεση ένταξή του στην ομάδα, είτε το καλοκαίρι όταν θα έχει λήξει το συμβόλαιό του. Το σενάριο αποδεικνύεται αναληθές!
Τι παρέμεινε αληθινό; Η αφοσίωσή του στον Ηρακλή, όταν το καλοκαίρι κατέβαινε στις πορείες μαζί με τον πρώτο του μέντορα τον Τάσο Κατσιαμπή και τον κόσμο του γηραιού. «Θα έλειπα εγώ; Είμαι σε όλες τις πορείες και είμαι πολύ ευχαριστημένος από τον κόσμο του Ηρακλή. Είμαι πολύ αισιόδοξος για την ομάδα μου», δήλωνε τότε όμως αγωνιστικά τα πράγματα δε θα εξελιχθούν όπως τα ήθελε. Ο Ηρακλής θα παραμείνει στη Super League αλλά ο Απόστολος θα παίρνει κάποια αραιά λεπτά συμμετοχής. «Από την πρώτη στιγμή δήλωσα παρών. Ότι είμαι σε θέση να βοηθήσω την ομάδα, αρκεί αυτή να μ' εμπιστευτεί. Απέδειξα ότι είμαι έτοιμος και ότι μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της ομάδας μου. Δυστυχώς όμως, για μένα, κάτι τέτοιο δεν έγινε, αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Δεν σου κρύβω όμως ότι αυτή η ομάδα νιώθω σα να μου έχει δώσει ένα χαστούκι».
Το χαστούκι θα ξεχαστεί όταν εμφανιστεί στο προσκήνιο η Έβερτον. Την κατάλληλη στιγμή τον σώζει από το δίλημμα να παίξει ή όχι σε άλλη ελληνική ομάδα και φεύγει για την Αγγλία με τον Ηρακλή να λαμβάνει περίπου 400.000 ευρώ. Ο Απόστολος Βέλλιος είναι ο τελευταίος που μαθαίνει για το ενδιαφέρον των «ζαχαρωτών» που τον παρακολουθούσαν κοντά δύο χρόνια. Υπογράφει στην αγγλική ομάδα ως το 2014 και στα 19 του φεύγει μαζί με τον Κώστα για το Λίβερπουλ.
Εκεί αφοσιώνεται ακόμα περισσότερο στο ποδόσφαιρο, μαθαίνει την πόλη από τον Σωτήρη Κυργιάκο που έπαιζε στο αντίπαλο δέος, αλλά έμενε στην ίδια πολυκατοικία και φτιάχνουν ελληνική παροικία παρέα με καμιά δεκαριά φοιτητές. Στην αρχή έμοιαζε όλα πολύ καλά για να είναι αληθινά. Έκανε ντεμπούτο στις 2 Απριλίου απέναντι στην Άστον Βίλα, είδε τον Ντέιβιντ Μόγιες να ασχολείται προσωπικά μαζί του, σκόραρε την επόμενη σεζόν απέναντι στη Γουίγκαν, την Τσέλσι και την Μπόλτον και είχε το εντυπωσιακό στατιστικό των τριών γκολ σε 235 λεπτά συμμετοχής. Το αποκορύφωμα ήταν ότι αναδείχθηκε από όλους τους συνδέσμους οπαδών - ή fan club όπως πιο αθώα λέγονται στην Αγγλία - της Έβερτον ως ο καλύτερος νέος παίκτης της ομάδας.
Και μετά; Ε, μετά έρχεται η στιγμή που όντως όλα είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. «Ο προπονητής μου με έπιασε και μου είπε «ωραία, πήρες τις εμπειρίες σου. Τώρα θα ξαναπαίξεις την ερχόμενη σεζόν»». Ο Έλληνας επιθετικός επέστρεψε στη δεύτερη ομάδα της Έβερτον και όταν αργότερα άλλαξε και ο προπονητής, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το αγγλικό όνειρο. «Υπάρχουν πολλά πράγματα, που συνέβησαν, δεν έχουν σχέση με το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά δεν μπορώ να τα πω αυτή την στιγμή. Δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο, είναι και μπίζνες», λέει απογοητευμένος και φεύγοντας ευχαριστεί τόσο την Έβερτον όσο και τον Ντέιβιντ Μόγιες.
Η συνέχειά του ήταν από εκείνες που καίνε καριέρες. Λίγο Αγγλία, όπου πέρασε και δεν ακούμπησε στην Μπλάκπουλ, λίγο Βέλγιο και λίγο Δανία! Μα, Δανία!! «Δικαιώνομαι για την επιλογή που έκανα το καλοκαίρι. Την αυτοπεποίθηση την πήρα από τη Δανία, όπου έπαιξα 20-25 ματς και φτάσαμε στον τελικό του Κυπέλλου και όταν ήρθα στην Ελλάδα ήμουν πιο έτοιμος σε σχέση με την προηγούμενη παρουσία μου στην ομάδα», εξηγεί ο ίδιος και βιαστικά μάς οδηγεί στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας…
Ο άθλος του!
Κάθε φορά που σήκωνε το τηλέφωνο για έναν δημοσιογράφο στην Ελλάδα, τα ίδια λόγια περίπου έβγαιναν από το στόμα του… «Τα λέμε συνεχώς, στεναχώρια και πίκρα», δήλωνε φειδωλά για την αγαπημένη του ομάδα. Στο Καυταντζόγλειο πήγαινε από παιδί, πότε με φανέλα του Νίκου Μαχλά και πότε του Μίροσλαβ Σνάουτσνερ, στο Καυταντζόγλειο μόνο ήθελε να επιστρέψει. Παρακολουθούσε τον Ηρακλή, όχι τη Super League. Πήγαινε σε προπονήσεις και φορούσε τα κυανόλευκα, πήγαινε σε βραβεύσεις όποτε τον φώναζαν, πήγαινε στο γήπεδο όποτε ήταν στην Ελλάδα.
Κι όταν το προηγούμενο καλοκαίρι ο Ηρακλής επέστρεψε στα σαλόνια, ο Απόστολος Βέλλιος ένιωσε την ανάγκη. «Ήθελα την οικογένειά μου, τους φίλους μου και ήθελα να νιώσω ξανά την Ελλάδα. Είχα στερέψει από αυτό. Τα όνειρα είναι μέσα στο μυαλό μου», εξηγούσε χωρίς να ρίχνει λευκή πετσέτα στην καριέρα του. Το γεγονός, άλλωστε, ότι τουλάχιστον εδώ και μια πενταετία έχει ένα ολόκληρο επιτελείο (με επικεφαλής τον γυμναστή Βασίλη Συρόπουλο) που δουλεύει ατομικά μαζί του αποδεικνύει ότι σκέφτεται διαφορετικά από τον μέσο Έλληνα ποδοσφαιριστή.
Στις 15 Ιουλίου το απωθημένο να είναι πρωταγωνιστής στον Ηρακλή του, άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. «Οι λέξεις δε μπορούν να περιγράψουν πόσο χαρούμενος είμαι που επιστρέφω σπίτι μου, στον Ηρακλή. Σε αυτή τη σπουδαία ομάδα σήμερα, σε αυτό τον απίθανο λαό, στην πατρίδα μου, στην οικογένειά μου». Λένε ότι δεν μπορεί να υπάρξει προφήτης στον τόπο του. Δεν έχουν πει ποτέ, όμως, κάτι παρόμοιο για έναν Απόστολο…
