Αν ρίξουμε μία καθαρή ματιά στο... δέντρο τότε θα δούμε ξεκάθαρα ότι ο Παναθηναϊκός πέτυχε τη δεύτερη συνεχόμενη εκτός έδρας νίκη του μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Δύο καθαρές νίκες, μία στα Γιάννενα για το Κύπελλο και μία στη Μυτιλήνη για το πρωτάθλημα. Σε γήπεδα και έδρες που τα τελευταία χρόνια το Τριφύλλι δεν βίωνε εύκολες καταστάσεις, αλλά και απέναντι σε αντιπάλους με σαφές κίνητρο.
Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε σοβαρός, είχε παίκτες με επιθυμία για τη νίκη, ξεκάθαρο προσανατολισμό, συνοχή στις γραμμές, πρέσινγκ στο δεύτερο τρίτο του γηπέδου, ταχύτητα στο επιθετικό τρανζίσιον και -το κυριότερο- έλεγχο του ρυθμού και λιγοστές καθαρές φάσεις μπροστά από την εστία του (σε αντίθεση με ό,τι είχε συμβεί στο «τρελό» ματς της τεσσάρας στον Παναιτωλικό). Η ομάδα αρχίζει και αποκτά ταυτότητα, έχει σαφώς πολλά περιθώρια βελτίωσης και κυρίως να αυξήσει τον ποιοτικό της χρόνο σε κάθε ματς, που σε αυτή τη φάση δύσκολα υπερβαίνει το ένα ημίχρονο, αλλά φαίνεται μία οργάνωση στον αγωνιστικό χώρο. Ξεκάθαρα. Κάθε παίκτης στο 4-3-3 έχει σαφή ρόλο, ή πιο σωστά δίνεται ρόλος σε κάθε παίκτη από τον προπονητή και η γενικότερη κατάσταση της ομάδας σταθεροποιείται και μοιάζει να πηγαίνει προς το καλύτερο. Όλο και περισσότερο...
Ας πάμε όμως και στο... δάσος. Στην ουσία δηλαδή. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Παναθηναϊκός έχει εναποθέσει μεγάλο μέρος της ελπίδας του για να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν τη φετινή σεζόν και (κυρίως) για να βάλει τις βάσεις ενόψει της επόμενης, στον Αντρέα Στραματσόνι.
Όχι μόνο για τη διαχείριση/αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού, αλλά και για τη στελέχωσή του. Αυτά καθεαυτά τα υλικά...
Ο «Στράμα» δεν λειτουργεί αποκλειστικά ως προπονητής στον Παναθηναϊκό, αλλά (και) ως μάνατζερ (με την ευρύτερη, αγγλική έννοια του όρου). Έχει διπλό ρόλο, άρα και καθοριστική επίδραση στο μέγεθος της προοπτικής που μπορεί να υπάρχει στον Παναθηναϊκό του σήμερα και κυρίως της επόμενης σεζόν όπου θα υπάρχει ασφαλώς το πλέον σημαντικό κεφάλαιο της Ευρώπης.
Της επιστροφής του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη και της ανταγωνιστικότητάς του αρχής γενομένης από το προσεχές καλοκαίρι οπότε και θα γίνουν (δεδομένα) περαιτέρω αλλαγές στο ρόστερ (π.χ τελειώνουν τα συμβόλαια Πέτριτς, Πράνιτς) με πιο ξεκάθαρη εικόνα από τον Ιταλό για τα πάντα.
Διότι σύμφωνα με τις δηλώσεις του Στραματσόνι μπροστά στις κάμερες αυτό είναι το πρότζεκτ που έχει κληθεί να υλοποιήσει.
Τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι στιγμής δείχνουν έναν προπονητή που βλέπει τον Παναθηναϊκό ως την ιδανική ευκαιρία να επιστρέψει στο διεθνές επίπεδο. Που έχει φιλοδοξίες, όνειρα, αποφασιστικότητα, αλλά ταυτόχρονα και γνώση ενός εύρους αγοράς ποδοσφαιριστών (από το Καμπιονάτο, τη Βραζιλία, ενώ στη χώρα του λέγεται ότι γνωρίζει προσωπικά αρκετούς από τους ξακουστούς σκάουτερ της Ουντινέζε και όχι μόνο...) και μπορεί να προτείνει ο ίδιος παίκτες.
Όχι μόνο να διαλέξει απ' αυτούς που θα του φέρουν στους φακέλους οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού, ο Φύσσας και ο Βόκολος εν προκειμένω -που εισηγήθηκαν την επιλογή του Στραματσόνι στον Αλαφούζο, ο οποίος πήρε την τελική απόφαση-, όπως έγινε άλλωστε με τον Βλαχοδήμο και τον Μπουμάλ.
Ο Μέστο, για τον οποίο βιάστηκαν πολλοί να εκφέρουν άποψη, ήταν καθαρά δική του επιλογή και έδειξε στο ντεμπούτο του ότι το «μάτι» του «Στράμα» μπορεί να μην είναι αντίστοιχο του... Φερέιρα ή (πολύ χειρότερα) του Φάμπρι, Ο Ιταλός άλλωστε είναι ξεκάθαρο ότι είναι άλλης ηλικίας, ανήκει σε άλλη γενιά προπονητών και προέρχεται από άλλου είδους σχολή ποδοσφαίρου και άρα εντελώς διαφορετικές παραστάσεις.
Προσεχώς θα δούμε και τον Μαμούτε που διάλεξε για αντί-Καρέλη στην επίθεση, θα δούμε και τον στόπερ επιλογής του για αντίΣάντσεθ (τον 23χρονο Λούκα Αντέι της Σασουόλο ή κάποια έκπληξη), τον κεντρικό χαφ, είτε είναι ο ο Εβαντζελίστα είτε κάποιος άλλος, και θα τον κρίνουμε συνολικά ως προπονητή και μάνατζερ. Στην παρούσα φάση η κατάσταση πάντως εγκυμονεί ελπίδα. Αλλά ακόμα το δείγμα γραφής είναι ελάχιστο για ασφαλή συμπεράσματα...
