Τον Αργύρη Λίβα δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν. Αν ήταν έτσι θα έτρωγε μία στο κεφάλι ή την καρδιά. Όμως σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να στείλουν και ένα απλό «μήνυμα». Ήθελαν να του κάνουν ζημιά! Στο απλό «μήνυμα» τρως μία. Ο Λίβας έφαγε τρεις κατ’ ευθείαν στο ψαχνό, στα πόδια, με αποτέλεσμα να χρειαστεί και χειρουργική επέμβαση.
Έχει σχέση το χτύπημα με το ελληνικό ποδόσφαιρο; Εκείνοι που εθελοτυφλούν και επιδιώκουν τεχνηέντως να εμφανίζουν ένα ελληνικό ποδόσφαιρο με καρδούλες και λουλουδάκια, είναι ακριβώς αυτοί που είτε πράττουν οι ίδιοι, είτε επικροτούν αυτές τις ενέργειες. Αυτοί θα βάλουν πάλι την κασετούλα: «Άσχετο με το ποδόσφαιρο θα είναι»…
Φυσικά και έχει σχέση το «χτύπημα» με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Με τι θα έχει σχέση; Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στον υπόκοσμο, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα βρεις από κάτω. Νονούς της νύχτας που πούλαγαν προστασία σε μαγαζιά «δέσανε» τις προάλλες, και στις συνομιλίες τους πόνταραν σε στημένα ματς!
Ο Λίβας δεν είχε την καλύτερη φήμη στο ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Είκοσι χρόνια είναι στο κουρμπέτι και εδώ και τόσα χρόνια εκπροσωπεί νομικά τις μισές ελληνικές ομάδες. Όχι επειδή είναι ο καλύτερος δικηγόρος του κόσμου, αλλά επειδή είναι βαθιά χωμένος μέσα στα πράγματα.
Όμως το να σηκώνεις ένα πιστόλι και να ρίχνεις στο ψαχνό, δεν έχει να κάνει με το πώς κινείται ο Λίβας στο ποδόσφαιρο. Σε αυτό το αιματοβαμμένο σκηνικό, αντικατοπτρίζεται το ελληνικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του.
Δεν είναι ο Λίβας το πρόβλημα, ούτε καν οι φονιάδες που του την στήσανε. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο, που από κοινωνικό αγαθό, έχει μετατραπεί σε μάστιγα, σε κοινωνικό πρόβλημα.
Το ότι έχουμε να κάνουμε με συνθήκες Σικάγο της δεκαετίας του ‘20 και του ‘30, με συνθήκες φαρ ουέστ του 19ου αιώνα, με συνθήκες σύγχρονης Κολομβίας που βασιλεύουν τα καρτέλ, είναι αυταπόδεικτο, είναι καθημερινότητα…
Διαιτητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι ξυλοκοπούνται ανηλεώς. Βόμβες τοποθετούνται σε καταστήματα. Εμπρησμοί σε άλλα καταστήματα. Δολοφονικές απόπειρες. Πυροβολισμοί στο ψαχνό.
Το βασίλειο της αλητείας… Αυτό είναι το ποδόσφαιρό μας!
Και αναρωτιέται κανείς: Πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;
Πρέπει να χαθούν ζωές για να κινηθεί κάτι, ε;
Πρέπει να μαζεύουμε πτώματα για να ξυπνήσει το κράτος από τον λήθαργο, ε;
Εκείνοι που την επομένη των εκλογών έλεγαν για κάθαρση και πάταξη της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο, νιώθουν καθόλου ντροπή;
Πόσο πρέπει να περιμένουμε ακόμα για να καθίσουν στο σκαμνί οι πρωταγωνιστές του θιάσου, οι μαριονετίστες του παραποδοσφαίρου;
Τι κάνει ο υφυπουργός Αθλητισμού; Ακόμα στο... τηλέφωνο μιλάει; Τι κάνει ο υπουργός Δικαιοσύνης; Θα τις "τρέξει" ποτέ τις υποθέσεις διαφθοράς στο ποδόσφαιρο; Τι κάνει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης; Θα πιαστεί ποτέ ένας, έστω ένας, από τους τραμπούκους του ποδοσφαίρου; Τι κάνει ο πρωθυπουργός; Πού πήγε η περίφημη εξαγγελία του... "να ολοκληρωθεί η διαδικασία κάθαρσης στο ελληνικό ποδόσφαιρο" των προγραμματικών δηλώσεων; Ολοκληρώθηκε η διαδικασία; Ή για την ακρίβεια: Ξεκίνησε ποτέ;
Αιδώς κύριοι!
