Ο ΠΑΟΚ πήρε ένα παιχνίδι χάρις στο δώρο του Μήτσιου και σίγουρα αυτό είναι κάτι που δεν μου αρέσει.
Θα ήταν διαφορετικό παιχνίδι βέβαια αν στο 10΄ο Φραγκιαδάκης δεν είχε κόψει αναίτια τον Μακ, μπορεί να ήταν διαφορετικό αν είχε κρίνει ο Μήτσιος πως υπάρχει πέναλτι στον Μυστακίδη, αλλά επί της ουσίας ο τρόπος που ο ΠΑΟΚ έβαλε γκολ ήταν άδικος. Το πέναλτι το κερδίζει ο Τζαβέλλας, γιατί απλά καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει όταν ο διαιτητής είναι υπό πίεση. Μέχρι εκεί.
Δεν θα κατηγορήσω βέβαια τους παίκτες μας για τον τρόπο που το έκαναν. Στην Ελλάδα ζούνε, έχουν χάσει τέτοια παιχνίδια, προσπάθησαν να πάρουν ένα με αυτόν τον τρόπο.
Όμως δεν μπορώ να είμαι περήφανος, ούτε για το πέναλτι που έδωσε ο Μήτσιος, ούτε βέβαια για τις καθυστερήσεις που έκαναν οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Θα μου πει κάποιος, του Πλατανιά δεν έκαναν; Ναι αλλά προφανώς για αυτόν τον λόγο παίζουν στον Πλατανιά, χωρίς να υποβαθμίσω την προσπάθειά τους η οποία είναι άξια συγχαρητηρίων.
Οι παίκτες του ΠΑΟΚ κάνουν καθυστερήσεις γιατί βγαίνει το αίσθημα της επιβίωσης. Δεν αισθάνονται καλά, δεν παίζουν καλά, δεν το ευχαριστιούνται. Είναι Πλατανιάς, δεν είναι ΠΑΟΚ.
Ο Τζαβέλλας μέχρι στιγμής έχει σώσει τον Τούντορ. Το γκολ με τον Πανιώνιο, το πέναλτι σήμερα, αν μετρούσε και το γκολ του Μπερμπάτοφ στη Λειβαδιά που ήταν από δική του σέντρα θα είχε πετύχει το απόλυτο, όμως η ουσία είναι πως ο Τζαβέλλας δεν αποκτήθηκε για αυτό που κάνει τώρα. Απλά βλέπει πως δεν υπάρχει άλλη ελπίδα και βγαίνει μπροστά.
Το πόσο κακός ήταν ο ΠΑΟΚ φάνηκε από το γεγονός πως ο Τζαβέλλας αυτή τη φορά δεν περίμενε το 70΄για να πάρει μέτρα στο γήπεδο παρότι αριστερός στόπερ, αλλά το έκανε από το 30΄βλέποντας πως η ομάδα δεν παίζει κάτι. Και αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο.
Τα έχω ξαναγράψει αλλά μάλλον το ποδόσφαιρο το βλέπουν αλλιώς μέσα στον ΠΑΟΚ. Μετά την απώλεια Ροντρίγκες, ο Τούντορ επέλεξε να χωρέσει τον Κωνσταντινίδη ως δεξί στόπερ, τον Μυστακίδη από την αρχή και πάλι τον Λέοβατς στην ενδεκάδα. Αδιανόητο το πόσο εύκολα ξοδεύει το αγωνιστικό πλάνο του για τις όποιες ισορροπίες έχει στο μυαλό του.
Όπως στην αρχή έπρεπε να μπει ο Όλσεν, μετά ο Σάμπο, έτσι και τώρα ο Λέοβατς. Δεν μας απασχολεί αν θα χαθούν βαθμοί, δεν μας απασχολεί αν με το ζόρι πλέον στη Τούμπα έρχονται δέκα χιλιάδες κόσμος. Στο τέλος θα το κάνουμε πριβέ κλαμπ. Αυτό που συμβαίνει είναι μία αηδία. Ποδοσφαιρική αηδία εννοείται.
Και επειδή κάποιος θα μου πει πως είχαμε τραυματισμούς και πολλές απουσίες, το να ξεκινήσει ο Σκόνδρας δεξί στόπερ, ο Κωνσταντινίδης στη θέση του και ο Μυστακίδης στα αριστερά, δεν ήταν πυρηνική επιστήμη.
Ελπίζω η διακοπή να φέρει ηρεμία. Απλά δεν μπορώ να φανταστώ το πώς θα υπάρξει αυτή με τον τρόπο διαχείρισης που υπάρχει μέχρι τώρα.
Περαστικά στον Δημήτρη Κωνσταντινίδη που δοκιμάζεται πλέον όσο ποτέ άλλοτε.
