Θα μπορούσε να είναι το συμπέρασμα, το τέλος της κουβέντας, αλλά θα το πάρω ανάποδα: στην Ελλάδα δεν υπάρχει σωτηρία. Καμία όμως. Ας «γυρίσουμε» τώρα στην αρχή, στο καθαρό φάουλ του Μπερμπάτοφ στον Τριποτσέρη, την ώρα που ο Βούλγαρος σταρ τον καβαλάει κανονικά με το σώμα, για να σκοράρει και να «κλέψει» τη νίκη ο ΠΑΟΚ σε ένα ματς που δεν έχει κάνει φάση ούτε στο ζέσταμα του ημιχρόνου.
Από αυτό το σημείο και μετά, από το 93', γράφτηκαν και ακούστηκαν τόσα όσα δεν ειπώθηκαν για τον υπόλοιπο αγώνα. Αλλος τα έβαλε πάλι με τον Ολυμπιακό, τον Ιντέγε και όλα τα σφυρίγματα των ερυθρολεύκων από το 1997 και μετά, άλλος θυμήθηκε τον Μποτία και το τράβηγμα στον Ντιντάκ, ο τρίτος συνέκρινε αυτή τη φάση με εκείνη του Κυριακίδη στον αγώνα της Κυριακής με τον Παναιτωλικό και οι υπόλοιποι, προς ΑΕΚ μεριά, (ξανα)έβγαλαν τον καημό τους για την ισοπαλία στη Νέα Σμύρνη, λες και δεν ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα, από τη στιγμή που και οι δύο ομάδες ευνοήθηκαν, άρα και αδικήθηκαν την ίδια στιγμή.
Με όλα αυτά, μπορείς να αντιδράσεις ποικιλοτρόπως. Να γελάσεις, να κλάψεις, να απελπιστείς, να μην ξαναμιλήσεις, να αηδιάσεις. Πολλά...
Προσωπικά αηδιάζω, διότι βλέπω πως οι δημοσιογράφοι μια χαρά ενσαρκώνουν το ρόλο της 4ης εξουσίας και μια χαρά κατευθύνουν την ψυχολογία της οπαδικής μάζας. Τραβάει ο Μποτία τον Ντιντάκ, φωνάζουν (σωστά) για επιθετικό φάουλ, μπαίνει ο Τζιμπούρ μπροστά στον τερματοφύλακα και επηρεάζει τη φάση, είναι οφσάιντ από εδώ μέχρι την Αλγερία και... όλα καλά για τους βασιλικότερους του βασιλέως. Κάνει επιθετικό φάουλ ο Ιντέγε πριν πάρει την κόκκινη ο Κυριακίδης και (σωστά πάλι) γίνεται το «σώσε». Παίζει έδρα ο Αρετόπουλος στην Τούμπα κόντρα στον Παναθηναϊκό και δεν ακούς κιχ από τους συναισθηματικά υποταγμένους στην ομάδα τους δημοσιογράφους. Τότε φυσικά οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ δεν πήγαν να του πουν «μην ξεφτιλίζεσαι», διότι η... ξεφτίλα του διαιτητή, όπως και του Σιδηρόπουλου βαβαίως στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, συνοδευόταν από 3 βαθμούς στο σακουλάκι. Για τέτοια κότσια μιλάμε, για τόση δημοσιογραφική αντικειμενικότητα και για τόσο σεβασμό προς τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον τηλεθεατή.
Θέλετε κι άλλο; Εχει αρχίσει ήδη η κούρσα για την προεδρία της ΕΠΟ, με τις εκλογές να έχουν προγραμματιστεί για τον Οκτώβρη του '16. Την ατάκα φυσικά του Γκιρτζίκη που με φόβισε πιο πολύ κι απ' τη συμμορία με το ηλεκτρικό σίδερο (σ.σ. «έχω να προσφέρω πολλά ακόμα στο ποδόσφαιρο») την προσπερνώ κι αφού δεν μπορώ να την αποφύγω, την... απολαμβάνω. Το παρασκήνιο, όμως, οργιάζει από τώρα, ένα χρόνο πριν από τις αρχαιρεσίες και ήδη οι «μεγάλοι» αρχίζουν να παίρνουν θέσεις στο πεδίο της μάχης και να σκάβουν χαντάκια για να αποφύγουν τα πυρά του απέναντι στρατοπέδου. Προφανώς, οι... βόρειοι και οι νότιοι που θέλουν να ανατρέψουν το κατεστημένο δεν έχουν στόχο τον έλεγχο ή τον πρώτο λόγο στα δρώμενα του ποδοσφαίρου, αλλά την κάθαρση και μόνο αυτή. Κάτι ανάλογο δηλαδή όπως τα παραπάνω με... Αρετόπουλους, Σιδηρόπουλους κλπ.
Για να μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν, και για να σταματήσει κάπου και κάποτε η παπάτζα, το ποδόσφαιρο δεν θα γίνει ποτέ καθαρό. Και δεν θα γίνει ποτέ καθαρό, διότι έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη μπίζνα. Κι αφού είναι μπίζνα, θα είναι χειρότερο από ζούγκλα. Οπότε ο μεγάλος θα φάει τον μικρό και ο πλούσιος τον φτωχό, όπως ακριβώς στη ζωή.
Ας το παραδεχθούν όσοι δεν μπορούν να αποδείξουν στην πράξη ότι όντως θέλουν το καλό της μπαλίτσας που αγαπάνε.
Διότι αυτό που ουσιαστικά θέλουν, είναι να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Τα υπόλοιπα είναι για τροφή των όσων βοοειδών εκτρέφουν όλες οι ομάδες.
ΥΓ. Για όποιον δεν κατάλαβε, φυσικά και είναι αυτονόητη, αναγκαία, απαραίτητη η κριτική και η κατακραυγή του όποιου Παπαδόπουλου βγάζει κόκκινη αντί να υποδείξει επιθετικό φάουλ.
ΥΓ 2. Είναι άστοχο να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι τους φιλάθλους του Ολυμπιακού, για τους οποίους τόσα γράφονται πάλι, με αφορμή τη «δικαιοσύνη» που έπρεπε να επιβληθεί στη Λιβαδειά. Αν κάποιοι ξεχνούν τον τελικό με τον Αστέρα και τη «συμπεριφορά» της πλειονότητας των ερυθρόλευκων οπαδών, ας θυμηθούν τι έγινε μόλις την Κυριακή με το σφύριγμα της λήξης.
