Αγώνα έκανα για να τονώσω το κοινωνικό προφίλ του πρωταθλητή. Μέχρι και την δυνατότητα που δίνει στον πολίτη να επενδύσει σοφά τα λεφτά του τόνισα, μέσα από το ποντάρισμα στο επόμενο γκολ με πέναλτι και επόμενο σκόρερ τον Φορτούνη.
Αν το ακολουθούσε αυτό το στοίχημα στα λάιβ του Ολυμπιακού ο Έλληνας πολίτης, με 50 ευρώ ανά γεγονός, σήμερα θα ήταν κοντά στα 3,5 χιλιάρικα πάνω στα χρήματά του.
Δεν είναι μόνο πως θα υπήρχε μία αύξηση στα εισοδήματα. Ήταν πως θα τονώνονταν η αγορά από το χρήμα που θα κυκλοφορούσε. Ο τουρισμός κυρίως μιας και τα χρήματα από τα πονταρίσματα συνήθως πηγαίνουν εκεί. Είχε πάει διακοπές θυμάμαι με τα χρήματα του τελικού στο Καυτανζόγλειο μεταξύ Ολυμπιακού και Άρη, τότε που νόμιζαν οι συντοπίτες πως θα το …δώσει ο Ολυμπιακός.
Και σήμερα τι ζήσαμε; Πάνω που ήμασταν έτοιμοι να αυξήσουμε το εισόδημά μας, ο Ολυμπιακός αλλάζει εκτελεστή. Ο εξαιρετικός Φορτούνης δεν στήνεται στην άσπρη βούλα, αλλά ο Τσόρι Ντομίνγκες. Το πέναλτι χάνεται, όπως και τα έσοδα του ελληνικού λαού. Ένα μεγάλο γιατί πλανάται πάνω από τα κεφάλι μου.
Εκτιμώ πως τα προηγούμενά μου κείμενα έχουν σχέση με την αλλαγή του εκτελεστή. Δεν θέλουν την ευημερία μας. Πώς να το εξηγήσω αλλιώς; Γιατί βρε άνθρωπέ μου; Η κοινωνία είναι σε κρίση, βοήθα την …
Τώρα για τον διαιτητή της αναμέτρησης που είναι από τη Θεσσαλονίκη, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό του. Εντάξει, έκανες τη δουλειά, ένα διπλό επιθετικό φάουλ το μεταμόρφωσες σε αποβολή και ο Δουκάτος θα σε αποθεώσει στο σάιτ που περνάει κλίμα που βολεύει.
Το ότι θα βγαίνει για καφέ – αν βγαίνει – στη πόλη του και θα ακούει τα χίλια μύρια και κατάρες διαφόρων ειδών, δεν τον απασχολεί; Μα τόση αναισθησία;
Πλέον οι Έλληνες διαιτητές έχουν την εξής επιλογή. Σφυρίζουν αυτά που βολεύουν και στο τέλος της καριέρας τους θα έχουν περίπου 100 με 150 χιλιάρικα στον λογαριασμό τους. Νόμιμα, αλλά και ανήθικα. Επιλέγουν αυτό, από τους φίλους τους, τους ανθρώπους τους, τη πόλη τους. Ένας καθρέφτης του πιεσμένου οικονομικά Νεοέλληνα, του ατάλαντου, της μηδενικής προσωπικότητας. Γελάω καμιά φορά με τους Χρυσαυγήτες που φωνάζουν για το DNA μας. Από τα πλέον σιχαμένα που κυκλοφορούν στην αγορά.
Στα δικά μας τώρα, πάμε στον Κομπότη αύριο, μία μορφή θεϊκή θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω. Ελπίζω να έχει βάλει τουαλέτες κάτω από τα δημοσιογραφικά γιατί το δικό μου DNA έχει κατακλείσει τον χώρο κάτω από την κερκίδες. Στο κατούρημα αναφέρομαι βέβαια για να μη πάει αλλού το μυαλό σας.
Ο Τούντορ το προσέγγισε σωστά το παιχνίδι. Ακόμη και πριν τον αγώνα με την Ντόρντμουντ έλεγε στους παίκτες πως από τα τέσσερα παιχνίδια που απέμειναν μέχρι τις γιορτές, τα δύο του πρωταθλήματος είναι τα σημαντικά.
Το θέμα είναι τι ενδεκάδα θα παρατάξει. Την δικιά μου άποψη για την παρουσία του Κωνσταντινίδη στα δεξιά και του Ροντρίγκες στα αριστερά αντί του Αφρικανού δεξιά και του Λέοβατς στα αριστερά, την έχω καταγράψει. Απλά μαθαίνω πως πάλι επιλέγει τον Λέοβατς, προφανώς γιατί τον πιστεύει και απλά ελπίζω να δικαιωθεί.
Ο Λεβαδειακός είναι μία ομάδα έμπειρη. Δεν έχει τη σούπερ ποιότητα, αλλά έχει στα χαφ τον Ρομέου που είναι πολύ καλός παίκτης και στην επίθεση τον Μάντζιο που το έχει, ειδικά στη μέρα του. Μπορεί να ανακατέψει το παιχνίδι και δεν στέκομαι μόνο στα γκολ του.
Εννοείται πως αν έχουμε ισορροπία, δεν μπορεί ο Λεβαδειακός να ακολουθήσει τις ταχύτητές μας. Όμως για να υπάρχει ισορροπία πρέπει να υπάρχει χημεία.
Τουλάχιστον ο Τούντορ, επιλέγει δύο 8άρια…
