Ιταλός με Ιταλό διαφέρει. Και συγκριτικά με τον Αλμπέρτο Μαλεζάνι, για παράδειγμα, ο “Στράμα” έδειξε να διαθέτει εντελώς διαφορετική κουλτούρα και “πακέτο” ως προς το προφίλ του.
Ισως επειδή είναι πρωτευουσιάνος, μπορεί εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι μικρότερος ηλικιακά και δεν ήρθε στον Παναθηναϊκό απλώς για να βοηθήσει με τις εμπειρίες του, αλλά για να κάνει come back στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο των προπονητών.
Ολοι μας άλλωστε είμαστε διαφορετικοί και ταυτόχρονα μοναδικοί στον κόσμο αυτόν. Ετσι και ο Στραματσόνι. Εχει τα βιώματά του, τις γνώσεις, τις παραστάσεις του, την κατάρτισή του ως άνθρωπος. Κι όλα αυτά μαζί έχουν διαμορφώσει ένα χαρακτήρα που είναι σαφώς πρόωρο να τον εντοπίσουμε, πόσω μάλλον να τον σχολιάσουμε.
Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε φάση προσαρμογής σε ενα καινούριο περιβάλλον, που του κόβει και στροφάρει. Η ηρεμία του, η αποφυγή των βαρύγδουπων εκφράσεων και η οξυδέρκεια στην αποφυγή των παγίδων-υποσχέσεων, μόνο θετικό πρόσημο έχουν.
Αυτά ως προ τις εντυπώσεις.
Ως προς την ουσία, που είναι κι το ζητούμενο, ο καθρέπτης ήταν, είναι και θα είναι το γήπεδο.
Από αμιγώς ποδοσφαιρικής πλευράς ο “Αντρέας” δεν είπε πολλά και γενικώς απέφευγε τα “θα” της “αλλαγής” του Παναθηναϊκού.
Υπεραμύνθηκε το μότο “η επίθεση φέρνει τα εισιτήρια και η άμυνα τους τίτλους” και ξεκαθάρισε ότι στην αρχή τουλάχιστον ο Παναθηναϊκός θα παίζει με τέσσερις στην άμυνα και δύο στην επίθεση. Με 4-4-2 δηλαδή χωρίς να εξηγεί εάν θα πρόκειται για 4-3-1-2 (ρόμβο), για… 4-2-2-2 (όπως βλέπαμε φέτος επί των ημερών του Αναστασίου) ή για 4-4-2 στην ευθεία.
Η τελευταία εκδοχή ωστόσο είναι και η πιθανότερη από τη στιγμή που τη δούλεψε στην πρώτη του προπόνηση στο Τριφύλλι.
Σε αυτό το ενδεχόμενο τα “κουκιά”, με βάση τη δομή του φετινού ρόστερ του Παναθηναϊκού, είναι μετρημένα.
Στην άμυνα και στην επίθεση δεν υπάρχει κάποια τροποποίηση των δεδομένων που ξέραμε, υπάρχουν ωστόσο στα δύο άκρα, στα “φτερά”, αλλά και στον άξονα.
Στον άξονα διότι παίκτες όπως ο Πέτριτς, ο Νίνης ή ο Ατζαγκούν είναι απίθανο να οπισθοχωρήσουν τόσα μέτρα και να αποτελέσουν μέρος του δίδυμου των αμυντικών/κεντρικών μέσων.
Ως εκ τούτου οι επιλογές θα αφορούν στους Ζέκα, Αμπεϊντ, Εσιέν, Λαγό, Λουντ, Πράνιτς, πιθανώς και τον Κουτρουμπή.
Ο Πέτριτς είναι σαφές ότι θα έχει πλέον μόνο ρόλο επιθετικού, ο Νίνης φαντάζει πιο πιθανό να τον δούμε (όπως παλιά) στη δεξιά πλευρά, παρά στον άξονα και ο Ατζαγκούν είτε θα βρεθεί δίπλα στον επιθετικό είτε επίσης ως “φτερό”, αν και σηκώνει πολλή κουβέντα το αν μπορεί να αντεπεξέλθει στις τακτικές απαιτήσεις της θέσης.
Η μεγάλη συζήτηση ωστόσο αφορά στα δύο άκρα. Διότι στο υπάρχον ρόστερ πλην του Καλτσά “κλασικό” εξτρέμ δεν υπάρχει, εντούτοις, υπάρχουν επιλογές παικτών που μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτόν τον ρόλο (όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν με άλλες περιπτώσεις, όπως ο Μικάελσεν ή ο Καραγκούνης που είχαν αγωνιστεί με επιτυχία ως δεξιοί χαφ).
Στη δεξιά πλευρά (εκτός του Καλτσα και του Νίνη που προαναφέραμε) έχει κάνει εξαιρετικά ματς στο παρελθόν ο Ζέκα, ενώ υπό προϋποθέσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ο Κλωναρίδης.
Στην αριστερή, ο Λουντ έχει παίξει τη θέση με επιτυχία στη Φινλανδία, ο Πράνιτς επίσης με τον Νάνο πίσω του θα μπορούσε να είναι ένα δίδυμο πλευράς, σε πιο αμυντικογενείς προσανατολισμούς, ενώ ο Αμπεϊντ (παρότι δεν είναι φυσικά παίκτης γραμμής) αντεπεξήλθε ως αριστερό “φτερό” στην Ξάνθη και θα μπορούσε επίσης να είναι μια επιλογή για τα άκρα, τόσο δεξιά όσο και αριστερά.
Αυτά προς το παρόν. Τα υπόλοιπα εν καιρώ.
