Ο Κροάτης απελευθερωμένος από κόμπλεξ και… υπαρξιακά προβλήματα που ταλαιπωρούν πλήθος προπονητών ανά τον κόσμο, βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του χωρίς να νοιάζεται για τα σχόλια που θα ακολουθήσουν ή την κριτική που θα δεχτεί.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο Τούντορ πήρε αποφάσεις και προχώρησε σε κινήσεις που δεν συνάδουν με τον τρόπο που πορεύτηκε στο ξεκίνημα της περιόδου. Η αλλαγή τακτικής στην διαχείριση παικτών που δεν είχαν χρόνο συμμετοχής, αποδεικνύει ότι ο νεαρός προπονητής του Δικεφάλου έχει καθαρά ποδοσφαιρική λογική με προτεραιότητα το συμφέρον της ομάδας και όχι την δικαίωση των δικών του απόψεων.
Η αντικατάσταση του Ολσεν με τον Γλύκο (ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι άργησε), η επιστροφή του Κάτσε στην 11αδα (αν δεν προέκυπτε ο τραυματισμός του θα έπαιρνε συνέχεια χρόνο συμμετοχής), η χρησιμοποίηση του Ζάιρο, τα κολακευτικά σχόλια για τη συμμετοχή του Μαλεζά στον αγώνα με την Κράσονταρ, η συμμετοχή των Χαρίση, Σκόνδρα, Γκολάσα, Κοροβέση στον αγώνα Κυπέλλου με τον Πανθρακικό και κυρίως τα εγκώμια που ακολούθησαν από τον προπονητή για τους συγκεκριμένους παίκτες, αποτελούν χειροπιαστές αποδείξεις της αλλαγής φιλοσοφίας από τον Κροάτη.
Είναι γεγονός ότι ο Τούντορ ξεκίνησε την καριέρα του στην Τούμπα έχοντας την πρόθεση να δουλέψει με λιγότερους από τους παίκτες που διαθέτει στο ρόστερ της η ομάδας. Στην πορεία διαπίστωσε ότι δεν έκανε την καλύτερη επιλογή για την ομάδα. Είτε γιατί κάποιοι παίκτες του απέδειξαν στην προπόνηση ότι αξίζουν ευκαιρίες και χρόνο συμμετοχής, είτε γιατί τα αποτελέσματα των αγώνων του ΠΑΟΚ δεν ήταν τα αναμενόμενα, η τεχνική ηγεσία αποφάσισε να αλλάξει τη στρατηγική της.
Θα μπορούσε ο Κροάτης να χρησιμοποιήσει τους παίκτες στους οποίους δεν πόνταρε και να καλυφθεί πίσω από δικαιολογίες (τις έχουν για… πρωινό οι περισσότεροι προπονητές) για να μην εκτεθεί και δώσει τροφή για σχόλια και κριτική. Ο Τούντορ δείχνει ότι δεν είναι αυτής της λογικής. Δεν κρύβεται πίσω από το δάκτυλο του. Διαπίστωσε ότι πρέπει να αξιοποιήσει το σύνολο του υλικού που έχει στη διάθεση του και το κάνει χωρίς ίχνος κόμπλεξ.
Γεγονός που μόνο απαρατήρητο δεν περνά από τους παίκτες. Και κυρίως απ΄ όσους ενδεχομένως να αισθάνονταν ή να αισθάνονται ακόμα και τώρα αδικημένοι. Ένα καθημερινό φαινόμενο στις ομάδες όλου του πλανήτη. Οι σχέσεις παικτών – προπονητών δοκιμάζονται άλλωστε κάθε μέρα. Η διαφορά με τον Τούντορ είναι ότι με την συμπεριφορά του, κερδίζει τους παίκτες που διαπιστώνουν ότι η τεχνική ηγεσία δεν έχει κολλήματα και απλά χρειάζεται χρόνο για να εκτιμήσει σωστά τις ικανότητες ή και τις ιδιαιτερότητες του κάθε παίκτη.
Δεν μπορώ να ξέρω πως θα πορευτεί στη συνέχεια ο Κροάτης τεχνικός του Δικεφάλου. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι αν συνεχίσει να λειτουργεί ακομπλεξάριστα, θα έχει συμμάχους τους παίκτες του. Και κανείς προπονητής δεν απέτυχε έχοντας συμμάχους (σε ότι αφορά την αντικειμενικότητα των αποφάσεων του) τους ποδοσφαιριστές.
