Ο Ολυμπιακός έχει το υπόβαθρο για ν’ αντέχει πράγματα, φερ’ ειπείν την αστοχία σε μία μετεγγραφή, ή σε δύο. Ενώ οι εγχώριοι ανταγωνιστές, εάν αστοχήσουν σε μία κεντρική μετεγγραφική επιλογή, παραχρήμα το πληρώνουν. Επίσης, ο Ολυμπιακός αντέχει το σπάνιο σενάριο της μιας ημέρας που τα περιστατικά διαιτησίας θα συμβεί να του πάνε κόντρα. Οι εγχώριοι ανταγωνιστές, με τα περιστατικά κόντρα, δεν μπορούν να νικήσουν τον Ολυμπιακό.
Γενικώς, ο Ολυμπιακός διαθέτει παντού αυτή την υπεροχή ισχύος που του εξασφαλίζει δυνατότητες πολυτελείας. Μεταξύ άλλων, να τιμωρεί στον αντίπαλο όσα ο αντίπαλος δεν μπορεί να τιμωρήσει στον Ολυμπιακό. Ο,τι κάνεις με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, θα σου κοστίσει. Ο,τι κάνει ο Ολυμπιακός, δεν είναι σίγουρο ότι θα του κοστίσει. Στο επίπεδο ανταγωνισμού του ελληνικού πρωταθλήματος, δεν είναι καν πιθανό.
Στο Καραϊσκάκη, μέσα σε 15 λεπτά στο β’ ημίχρονο η ΑΕΚ «τρώει» δύο γκολ, ένα τετ-α-τετ, ένα δοκάρι, όλα σε δικές της κατοχές. Σε τρανζίσιον. Για την ΑΕΚ, σκληρό κόστος. Αλλά και η ΑΕΚ είχε βγάλει φάσεις, σε κατοχές του Ολυμπιακού. Είτε με πίεση και κλέψιμο, είτε με τέτοιο στήσιμο που εξωθούσε τον Ολυμπιακό σε μεγάλες «σκοτωμένες» μπαλιές. Για τον Ολυμπιακό, στο αντίστοιχο τρανζίσιον, κανένα κόστος.
Προφανώς, η ΑΕΚ πλήρωσε ακριβό λογαριασμό επειδή βιάστηκαν «σαν αγράμματοι» να ρισκάρουν. Ένα σημείο απειρίας, να δεχθεί κανείς, του Δέλλα. Όταν κυνηγάς το 0-1 με στόχο να πάρεις κάτι, το «όλοι ψηλά» είναι για την αυλή του σχολείου. Στο κανονικό ποδόσφαιρο, αν πρόκειται να πάρεις κάτι κυνηγώντας το 0-1, βασική προτεραιότητα είναι…να κρατήσεις το 0-1. Να μη φας δεύτερο. Οσο δεν τρως, έχεις πιθανότητα.
Και στο φινάλε, όταν θα εισδύσει αναπόφευκτα στον αντίπαλο η ανησυχία του ευμετάβλητου 1-0 οπότε υποσυνείδητα θα υποχωρήσει στο χαράκωμά του, τότε ναι, τα παίζεις «όλα για όλα» για το 1-1. Με υπολογιζόμενο κόστος, το πολύ-πολύ ένα (τι 1-0, τι) 2-0. Ολοι ψηλά, ήλθε 4-0. Μια αστοχία στη διαχείριση, μία λεπτομέρεια επί της ουσίας, μια συντριβή. Ο αθλητισμός, όμως, δεν είναι ο χώρος για τα θυσιαστήρια που εξευμενίζουν την οργή.
Το θέμα της ΑΕΚ δεν είναι ο Δέλλας. Ούτε ο Λυμπερόπουλος ήταν. Ούτε ο Ζήκος. Το θέμα της ΑΕΚ είναι ότι εννοεί να κάνει ποδόσφαιρο στο 2015, με στελέχη που λειτούργησαν επιτυχώς στα 90s. Η ΑΕΚ (είναι σαν ακροβάτης που) πατάει σε δύο βάρκες. Με τον πρώτο κυματισμό, οι βάρκες θ’ απομακρυνθούν. Τα πόδια θ’ ανοίξουν, σ’ ένα μάταιο σπαγκάτο. Ο επίδοξος ισορροπιστής θα πέσει, αναπόφευκτα, στο νερό.
Είναι γλυκύτατο να θέλει κανείς, αντί να ξεχνά ή ν’ απαξιώνει, ν’ ανταμείβει το παρελθόν του. Δώσε, λοιπόν, ένα VIP διαρκείας. ‘Η ένα ρόλο ambassador. ‘Η ένα ρόλο συντονιστή δράσεων των παλαιμάχων. ‘Η, ακόμη-ακόμη, τον ρόλο του επίτιμου προέδρου. ‘Η τέλος πάντων πάρε το παιδί εκείνου που επιθυμείς να τιμήσεις, στην επιχείρησή σου. Η δουλειά του σήμερα, ωστόσο, είναι για να την τρέχουν οι άνθρωποι του σήμερα.
Ο Ολυμπιακός, post-game, εξέπληξε. Εβγαλε στην καζούρα του όχι κάτι ψυχωσικό, ίσα-ίσα ένα έξοχο στιλ, «Μας Λείψατε», τόσο λεπτεπίλεπτο σαν να πείραζε κατ’ ιδίαν ο Γιάννης Μώραλης ένα κολλητό του ΑΕΚτσή με τον οποίον έβλεπαν μαζί το ματς στη σουίτα κι ύστερα θα κανόνιζαν πού να πάνε για φαγητό. Ένα στιλ, μάλλον ασύμβατο με το αρρωστημένο. Μετά, πήρε το μικρόφωνο ο Βαγγέλης Μαρινάκης…
