Ήταν πρωταγωνιστής. Ήταν πρώτος σκόρερ. Ήταν δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Ήταν δεν ήταν 17 χρονών! Ο Τόνι Κρος ήταν ο μοναδικός που τον ξεπέρασε σε δημοτικότητα. Ο Γερμανός μέσος αναδείχθηκε MVP του τουρνουά, παρότι η ομάδα του έμεινε στην τρίτη θέση. Ο Κρισάντους δεν ενοχλήθηκε και ιδιαίτερα… Πήρε το χρυσό παπούτσι, πήρε τον τίτλο του Παγκοσμίου Πρωταθλητή u17 στην Κορέα και φυσικά, πήρε και μεταγραφή. Μέχρι τότε ήταν άγνωστος ακόμα και για τους συμπατριώτες του… Ένα παιδί γεννημένο στις 20 Αυγούστου του 1990 (εννοείται ότι εγέρθηκαν ερωτηματικά για την πιστότητα της ηλικίας του) και μεγαλωμένο με στρατιωτική πειθαρχεία.
«Ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός και γεννήθηκα στη βάση στην Καντούνα. Εκεί πέρασα την παιδική μου ηλικία και όταν ήμουν εφτά χρονών ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο. Κατευθείαν το λάτρεψα», διηγείται ο Μακόλεϊ, κάνοντας την εισαγωγή στη ζωή του. Στην στρατιωτική βάση πήρε τα πρώτα μαθήματα ποδοσφαίρου και από εκεί παρακολουθούσε τον Τιερί Ανρί και τον Νουάμκο Κανού. «Η Άρσεναλ είναι η καλύτερη ομάδα. Ονειρεύομαι μια μέρα να παίξω εκεί», συμπλήρωνε, κολλώντας στον τοίχο των ειδώλων του και τον Ρασίντ Γεκινί. Οι σπουδαίοι, οι σπουδαιότεροι Αφρικανοί ποδοσφαιριστές αποτέλεσαν τον οδηγό του. Όχι μόνο ποδοσφαιρικά, αλλά και σε ένα διαφορετικό επίπεδο.
«Η οικογένειά μου ζει στη Νιγηρία. Έχω έναν αδερφό, δύο αδερφές, τρεις ανιψιούς και δύο ανιψιές. Μεγάλη οικογένεια. Είναι πολύ σημαντικό να τα καταφέρω στη ζωή μου και να τους βοηθήσω. Θέλω να τους ανταποδώσω ό,τι έκαναν εκείνοι για μένα, όσο ήμουν μικρός. Έχω πολλά παραδείγματα στο μυαλό μου. Τον Ετό, τον Ντρογκμπά, τον Γουεά… Παίκτες που βοήθησαν τις χώρες τους και τις κοινωνίες, όταν έφτασαν στο απόγειο της καριέρας τους». Ο Μακόλεϊ ήταν ακόμα μικρός, όταν έκανε όνειρα για μια σπουδαία καριέρα, όμοια με των προαναφερθέντων. Δεν ήταν, όμως, η ηλικία το πρόκριμα για τις φιλοδοξίες του. Ήταν τα εφτά γκολ σε εφτά ματς και οι δώδεκα ομάδες που του… έκλειναν πρώτη θέση για Ευρώπη!
Δυο λίστες, μια αποτυχία!
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 17 ετών, το 2007 ήταν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η λίστα είχε τον Κριστιάν Μπεντέκε, σημερινής αξίας περίπου 40 εκ. ευρώ. Τον Ντάνι Γουέλμπεκ, σημερινής αξίας περίπου 25 εκ. ευρώ. Τον Εντέν Αζάρ, σημερινής αξίας πάνω από 100 εκ. ευρώ! Υπήρχαν ακόμα ο Νταβίντ Ντε Χέα, ο Μαμαντού Σακό, ο συμπατριώτης του Βίκτορ Μόουσες και πάει λέγοντας… Πάνω απ’ όλους σε αυτή τη λίστα ήταν ο Μακόλεϊ Κρισάντους.
«Είμαι περήφανος για την ομάδα μου και την κατάκτηση του κυπέλλου. Είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα», έλεγε με περίσσια αυθεντικότητα, μετά τη νίκη της Νιγηρίας στα πέναλτι επί της Ισπανίας στον τελικό. «Δεν είμαι μόνο εγώ το θέμα. Οι συμπαίκτες μου είχαν τεράστιο μέρος σε αυτή την επιτυχία και θέλω να μοιραστώ το βραβείο μαζί τους», συμπλήρωνε όταν έπαιρνε στα χέρια του το χρυσό παπούτσι, με τη φωτογραφία του να κάνει το γύρο του κόσμου. Μαζί με το όνομά του και τις αμφιβολίες αν μιλάμε όντως για ένα παιδί 17 ετών!
Οι ευρωπαϊκές ομάδες δεν έδειχναν να προβληματίζονται και τόσο. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2007 ένα άρθρο του bbc μιλάει για ενδιαφέρον από την Τσέλσι και τη Ρεάλ Μαδρίτης, παράλληλα με προτάσεις από Λίβερπουλ, Άγιαξ, Άρσεναλ και Μαρσέιγ! «Έχουμε τουλάχιστον δώδεκα προσφορές για τον Κρισάντους», δήλωνε ο μάνατζέρ του Άνταμ Μοχάμεντ, που μαζί με τον πελάτη του επέλεξαν την επιλογή του Αμβούργου! Ο πιτσιρικάς που είχε μάθει στην πειθαρχεία του στρατού, στη νοοτροπία του μαχητή και στην αναγκαιότητα της νίκης, θα έπαιρνε την πρώτη ψυχρολουσία. Κι αν για να ξεπεράσει μια ήττα χρειάζεται όπως λέει δυο-τρεις μέρες, για να ξεπεράσει το σοκ της Γερμανίας χρειάστηκε πάνω από χρόνο!
«Φυσικά και ήταν δύσκολο. Πώς να μην είναι δύσκολο να αφήνεις το σπίτι σου σε τόσο μικρή ηλικία και να πηγαίνεις σε μια ξένη χώρα. Ξεκινώντας από τον καιρό, υπάρχουν δεκάδες πράγματα που πρέπει να μάθεις και στα οποία πρέπει να προσαρμοστείς. Και μου έλειπε η οικογένειά μου. Η μαμά μου, ειδικά». Το Αμβούργο είχε κερδίσει τη μάχη της απόκτησής του τον Νοέμβριο του 2007. «Είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον προπονητή μου (σ.σ. Χουμπ Στέφενς). Δεν ήταν εύκολη απόφαση, όμως θεώρησα καλύτερο να μην πάω κατευθείαν σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο όπως η Τσέλσι ή η Ρεάλ», εξηγούσε για την επιλογή του ο Κρισάντους, όμως στο λιμάνι της Γερμανίας έπεσε πάνω σε έναν άλλο γνωστό μας.
Ο Μάρκους Μπεργκ ήταν ακλόνητος εκείνη την εποχή, ο Μακόλεϊ δεν μπορούσε να παίξει ούτε στη Β’ ομάδα λόγω κανονισμών κι έμεινε στο μηδέν μέχρι το καλοκαίρι. «Δεν πρόκειται να ξεχάσω ό,τι πέρασα. Έχασα μια ολόκληρη χρονιά. Κι αργότερα όταν άλλαξε ο προπονητής και ήρθε ο Μάρτιν Γιολ κατάλαβα πως δεν με πίστευε και ιδιαίτερα». Σε εκείνο το σταυροδρόμι άρχισε να αλλάζει η καριέρα του. Ο Μακόλεϊ Κρισάντους έκανε βήματα προς τα πίσω, ενώ οι υπόλοιποι συνομήλικοί του άρχισαν να κάνουν άλματα προς τα εμπρός. Το 2009 παραχωρήθηκε δανεικός στην Καλσρούη και παρότι είχε κάποιες καλές στιγμές, δεν κατάφερε να αλλάξει τη μοίρα του.
Συνέχισε την πορεία των δανεισμών και μετά από δύο χρόνια στην Καλσρούη, ακολούθησε η Φρανκφούρτη, πριν έρθει στη ζωή του ο Μπράνκο Μιλοβάνοβιτς. «Μιλούσε στον μάνατζέρ μου σχεδόν κάθε μέρα για την ομάδα και το όνειρό της να επιστρέψει στην primera division. Έτσι, αποφάσισα ότι θέλω να γίνω μέρος αυτού του ονείρου», εξήγησε για την κίνησή του το 2012 να μετακομίσει στην Ισπανία και στην Λας Πάλμας. Οι επιδόσεις του τον έφεραν εκ νέου στο προσκήνιο και δύο χρόνια μετά, ήρθε το ενδιαφέρον από την Τουρκία.
Ο Μακόλεϊ Κρισάντους είχε ακούσει πολλές ιστορίες για τη γειτονική μας χώρα, αλλά δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να συμβεί και σε εκείνον… «Δεν μπορώ πραγματικά να εξηγήσω γιατί τόσοι Νιγηριανοί παίκτες δεν τα έχουν καταφέρει στην Τουρκία, αλλά θεωρώ ότι με μένα θα είναι διαφορετικά». Αμ, δε… Ο Ρομπέρτο Κάρλος που τον επέλεξε έφυγε νύκτα και το ίδιο θα έκανε και ο διεθνής επιθετικός, με προορισμό πλέον την ΑΕΚ και τον γνώριμό του Μπράνκο Μιλοβάνοβιτς.
«Στην Τουρκία ήταν πολύ δύσκολα. Ένιωθα μόνος μου. Η γλώσσα ήταν δύσκολη και δεν επικοινωνούσα τόσο καλά με τους συμπαίκτες μου», δήλωνε μετά από καιρό και όταν πλέον στην Ελλάδα είχε βρει το χαμόγελό του. Ένα χαμόγελο που κάποτε ανάγκασε έναν δημοσιογράφο να απορήσει. «Γιατί χαμογελάς συνέχεια», τον ρώτησε.
«Το έμαθα από τους γονείς μου. Η ζωή είναι διασκέδαση και ευτυχία. Με αυτό το χαμόγελο γεννήθηκα και έτσι θέλω να υποδέχομαι όσα έρχονται στη ζωή». Από χθες, έχει επιπλέον λόγο να χαμογελάει. Κι εκείνος, αλλά και η ΑΕΚ!
