Μέρες έχουμε να τα πούμε. Ένα – ένα λοιπόν για να τα βάλουμε σε μια σειρά. Καταρχήν για το ματς του Σαββάτου στην Ξάνθη τα λόγια είναι περιττά. Για κάποιους είναι η τελευταία ευκαιρία του Παναθηναϊκού να σώσει τη χρονιά. Για άλλους μια καλή για να την… ξεκινήσει.
Αν παιχτεί βέβαια το σενάριο «κερδίζεις, δεν νικάει ο Ολυμπιακός στην Τούμπα, τον πλησιάζεις ή και τον πιάνεις στην κορυφή, μετά την διακοπή γυρίζουν οι τραυματίες και έχοντας ένα ματς την εβδομάδα το παλεύεις». Λέμε τώρα… Μα δεν θα πούμε και περισσότερα. Το ματς ΠΡΕΠΕΙ να κερδηθεί. Με κάθε τρόπο. Ακόμη και με… μισό – μηδέν. Ας σκοράρει ο… Λάμπρου ή ο Βασιλάκης ο Αγγελόπουλος. Ας παίξει όποιος να ‘ναι. Το διπλό αυτό δεν πρέπει να διαπραγματευτεί από ΚΑΝΕΝΑΝ μέσα στην ομάδα.
Βέβαια, το πόσο κομβικό είναι το συγκεκριμένο ματς δεν το ξέρουμε μόνο εμείς. Το γνωρίζουν και οι… άλλοι. Εκτός κι αν θεωρείτε τυχαίο τον ορισμό του Βοσκάκη. Θα μου πείτε «και ποιον να έβαζε; Όλοι τα ίδια… είναι». Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Για να καταλάβετε ο Δελφάκης της περασμένης εβδομάδας σε σχέση με τον Βοσκάκη είναι κάτι σαν… Κολίνα ένα πράγμα.
Να μην πιάσουμε και τον Νταμπώση, τον νέο αναπληρωτή πρόεδρο της ΕΠΟ. Ούτε και ο… Καλόπουλος δεν πιστεύει πως βγήκε λάδι από το ντέρμπι της ντροπής. Τον έβγαλε ο Νταμπώσης δηλαδή Και επειδή τα είδε όλα αποφάσισε να σταματήσει να σφυρίζει και να… κοσμεί την ελληνική διαιτησία.
Πάμε παρακάτω. Κέρδισε ο Ολυμπιακός την Αρσεναλ εκτός έδρας. Δεν συζητάμε αν ήταν σημαντική νίκη, ούτε αν οι βραδιές χωρίς Ευρώπη μας πονάνε και μας πληγώνουν γιατί αλλιώς τις μάθαμε. Το θέμα είναι το πως τις αντιμετωπίζει ο καθένας και τι πόνο βγάζει.
Λες και βλέπει μπροστά του την «κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δηλαδή τον τρόπο να ξεπλύνει τις όποιες «αμαρτίες» του. Το ίδιο δεν έγινε προσφάτως και με την Καμπάλα; Αποκλείστηκε ο Παναθηναϊκός, σε μια νύχτα ντροπής για την οποία τα είπαμε, τα γράψαμε, τα αναλύσαμε. Πονέσαμε, φαρμακωθήκαμε, όμως άλλο αυτό και άλλο αυτό που συνέβη. Το γνωστό «φτιάξε ομάδα και μετά μίλα για παρασκήνιο, διαφθορά, κλπ». Σώπα ρε αδερφέ! Δηλαδή ΠΩΣ παίζεις στο Τσάμπιονς Λιγκ και με ΠΟΙΑΝΟΥ λεφτά κάνεις μεταγραφές;
Και τώρα τα ίδια και… χειρότερα. Με πρωτεργάτες τους αυτοαποκαλούμενους «αντικειμενικούς». Αυτοί είναι που σερβίρουν το καλύτερο «σανό». Οι οπαδοί δεν με ενοχλούν. Ποτέ δεν με ενόχλησαν. Γιατί είναι… οπαδοί και μπορούν να λένε ότι γουστάρουν. Οι άλλοι κάνουν το «παιχνίδι», οι – και καλά- υπεράνω υποψίας.
Είπαμε λοιπόν μεγάλη νίκη. Ισως και η μεγαλύτερη. ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα είναι για γέλια. Οκ, ξέρουμε ότι το «εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ…», το «Ελλάς Ευρώπη Παναθηναϊκός» και το «μοναχά ΠΑΟ εσύ» στοιχειώνει πολλές ψυχές, αναγνωρίζουμε τα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχαν κάποιοι, όμως μην το κάνουν τόσο άγαρμπα. Γιατί απλά γελοιοποιούνται.
